Πόσες φορές να πεις “να και κάτι που μου΄δωσε χαρά”; Πόσες φορές που άξιζαν τον κόπο, για αρκετά λεπτά; Πόσες βραδιές  σε πήραν από το χέρι και σε ταξίδεψαν μακριά; …Άνθρωποι που΄καναν έρωτα με το αίσθημα, κι όταν τέλειωσαν, σου δώσανε φωτιά κι άναψες τσιγάρο. Αυτές είναι οι φορές που “κόλλησες” εκεί, κι όλο έλεγες “χαλάλι”…

…και ποιος σου είπε ότι δεν υπάρχουν “υπηρέτες” στο θέατρο;

“Να φυτεύεις τριαντάφυλλα στο δρόμο σου, κι ύστερα να τα κόβεις και να τα χαρίζεις”. Ένα τριαντάφυλλο ήταν αυτή η παράσταση. Υπηρέτης δύο αφεντάδων. Του ταλέντου και του γούστου. Ο καλύτερος σκηνοθέτης στη Θεσσαλονίκη, ο Μιχάλης Σιώνας παρέδωσε στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, μια παράσταση γεμάτη ορμή, νεανικότητα, τρέλα, όνειρα, αγάπη. Ένας θίασος-μια γροθιά έδωσε ιδρώτα και μεράκι σε αυτόν τον “πειραγμένο” Γκολντόνι, που μας έδωσε πολύ καλά να καταλάβουμε την πρωταγωνιστική “στόφα” του Θανάση Ραφτόπουλου.

.. και ποιος σου είπε ότι δεν υπάρχει στο θέατρο, έρωτας συμβολικός;

Μια παράσταση που σου τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδα. “Η Γίδα” του Άλμπι. Ο Νίκος Κουρής “έσπασε” το ταβάνι υποκριτικής που είχε φτιάξει τα τελευταία χρόνια και όρμησε παραπέρα. Και κατάφερε να είναι απολαυστικός. Όπως και η Λουκία Μιχαλοπούλου, που έδωσε με όλο της το είναι, μια εντελώς διαφορετική ερμηνεία. Η χημεία των δυο τους, όσο λίγες τη φετινή χρονιά. Μαζί τους ο -εξαιρετικών δυνατοτήτων- Γιάννης Δρακόπουλος και ο ανερχόμενος -πολλά υποσχόμενος- Μιχαήλ Ταμπακάκης.  “Σε αγαπώ, γιδογαμιά μου. Κι ας με γείωσες, ας με πέταξες στο τίποτα. Κι ας με γκρέμισες. Μα σου το υπόσχομαι, μάρτυς μου ο Θεός… θα σε γκρεμίσω μαζί μου”.

.. και ποιος σου είπε ότι δεν αποτυπώνεται η “αγία οικογένεια” στο ελληνικό θέατρο;

“Χαρτοπόλεμος”. Ένα έργο νεοελληνικής γραφής του πρόωρα “χαμένου” Βαγγέλη Ρωμνιού, σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη, ακολουθεί την συνθήκη του “Στέλλα, κοιμήσου” και του “Εθνικού Ελληνορώσων”, αναδεικνύοντας το ρεαλιστικό, ελληνικό κείμενο που δίνει πάσα σε απόλυτα, φυσικές “και στα μούτρα” ερμηνείες. Και γέλιο και δράμα. Και κρίση αξιών και κατάντια δουλικής ζωής. Ο Γιωργής Τσουρής είναι έτοιμος -και ήδη μας το “φωνάζει” κι ας κάνουμε ότι δεν ακούμε- για πολλά σημαντικά πράγματα στη γραφή -πέρα και από ερμηνείες- στο θέατρο. Και πάνω από όλα, τα καταφέρνει γιατί ποντάρει στην ομάδα.

.. και ποιος σου είπε ότι δεν είναι το θέατρο γεμάτο αποχαιρετισμούς;

Η ποιητικότητα και η λιτότητα που οφείλει να έχει ο Τσέχωφ στις μέρες μας. Αυτό παρέδωσε στο Κ.Θ.Β.Ε. ο Τσέζαρις Γκραουζίνις με τις “Τρεις Αδελφές”. Μια παράσταση να χαθείς στον λυρισμό της, με την υπέροχη μουσική της κι έναν εξαίρετο -ερμηνευτικά- Γρηγόρη Παπαδόπουλο, απέναντι στη ματαιότητα του ανθρώπου που πάντα παραμένει ατελές ον. Ο μέγας αποχαιρετισμός στα μεγάλα όνειρα, ο κάθε μικρός αποχωρισμός που φτιάχνει τη ζωή μας. Ο Γκραουζίνις έφτιαξε ατμόσφαιρα, αίσθημα και αισθητική με λίγα υλικά.

.. και ποιος σου είπε ότι δεν συναντάς στο θέατρο την “πρώτη σου αγάπη”;

Έπρεπε να περάσουν τρεις ώρες “Ορέστειας” για να παρουσιαστούν οι “Ευμενίδες” και να φάω αυτό το καλοκαίρι τη μεγαλύτερη “μπάτσα” ως θεατής. Η Γεωργία Μαυραγάνη μαζί με το Δημοσθένη Παπαμάρκο έφτιαξε μια θεατρική τελετουργία. Μια κυριολεκτική μυσταγωγία που δεν ήθελες να τελειώσει. Οι “Ερινύες” γίνηκαν ένα με τις ρίζες μας και άξαφνα, σαν Επιτάφιος Μεγάλης Παρασκευής άκουγες το “Κοίτα με γλυκιά μου αγάπη” να σου σκιρτά την καρδιά. Σπουδαία Μαυραγάνη.

.. και ποιος σου είπε ότι δεν γράφουν οι παρέες ιστορία;

Κόκκινο σαν αίμα, σακιά κι ένα χάρτινο αεροπλανάκι σαν σφαίρα να σου αιχμαλωτίζει την καρδιά, δίπλα στου θανάτου τα μαύρα μαντήλια. Ναι. Δεν περίμενα μια παράσταση που θα έβλεπα στο ΚΛΕΙΩ από τα παιδιά της Σχολής Καλών Τεχνών να έμπαινε σε αυτό το ετήσιο κείμενο. Κι όμως “Οι εν Τάφω”, τα κατάφεραν.  Όπως και πολύ περισσότερα. Να παρουσιάσουν το ίδιο έργο από το μικρό θέατρο της Μονής Λαζαριστών μέχρι τη Βενετία.  Μια παράσταση που θα έπρεπε να ζηλεύουν πολλές “επαγγελματικές”. Η Ευτυχία Σπυριδάκη έφτιαξε μια υποδειγματικά μοντέρνα παράσταση, βασισμένη στο βιβλίο του Στρατή Μυριβήλη “Η ζωή εν τάφω”, με ένα θίασο επαγγελματιών νέων ηθοποιών της Θεσσαλονίκης, που στήριξαν απόλυτα το όραμά της. Και δεν διαψεύστηκε κανείς. Ούτε κι ένας θεατής.