Η Χρύσα αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο της για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για τη παράσταση κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτή τη χρονιά. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια της, τελευταία! Three, two, one, action!

Συμβαίνει και σ’ εσάς να ξυπνάει πρώτα όλη η πολυκατοικία με το ξυπνητήρι σας, κι ύστερα εσείς; Σε κάποιον θα έχει τύχει, δε μπορεί να είμαι η μόνη. Ε, λοιπόν, αυτή είναι η σχέση μου με το πρωινό ξύπνημα τελευταία: τοξική. Πιέζομαι. Κοίτα να δεις, όμως, που όσο κι αν αργώ να ξυπνήσω, γιόγκα-μόγκα, μαραθώνιο θα κάνω στην τελική και δε θα αργήσω ποτέ ούτε στη πρόβα, ούτε στο θέατρο, δε θα αργήσω γενικά. Μπράβο, μου το αναγνωρίζω.

Θα σηκωθώ, κι όσο ετοιμάζομαι, θα βάλω λίγη μουσική. Συνήθως, το «Απ’ το αεροπλάνο» του Χατζή, κάπως με ηρεμεί αυτό το κομμάτι, αυτή η χροιά. Το- αμέσως – επόμενο στη λίστα θα είναι λογικά το “When You Came Into My Life” των Scorpions… φαίνεται η σταθερότητα στη διάθεση της κοπέλας, δε μπορώ να πω.

Σίγουρα, θα έχω ετοιμάσει το σάκο μου από το προηγούμενο βράδυ, που θα ‘χει μέσα της Παναγιάς τα μάτια. Είναι το καβούκι μου, όπως αποκαλούν οι φίλοι μου. Πρώτα πάει αυτό και μετά εγώ. Δε θα ξεχάσω να βάλω το κείμενο της παράστασης και το τετράδιο με όλες τις σημειώσεις, γιατί ποτέ δε ξέρεις. Ένα τσαντάκι που μέσα σε όλα θα έχει κολόνια για να διατηρώ την αίσθηση φρεσκάδας (και βανίλιας) και… κλειδιά-κινητό πάντα κρεμασμένα πάνω μου, να είμαι σίγουρη ότι δε θα τα ξεχάσω πουθενά και τα ψάχνω αφού έχω ανέβει έξι ορόφους στην πολυκατοικία (ναι, δεν έχει ασανσέρ, τι;).

Όταν περπατάω, θέλω να έχω τον πλήρη έλεγχο του τι γίνεται γύρω μου – νέα παραξενιά αυτή – και ένα ακουστικό στο αυτί μου φαίνεται τουλάχιστον αγχωτικό. Οπότε, στο δρόμο προς το θέατρο, συνήθως θα τραγουδάω από μέσα μου (ή κι απ’ έξω μου) κάποιο τραγούδι της Νεφέλης Φασούλη. Τον τελευταίο χρόνο, η φωνή της δε λέει να φύγει από το κεφάλι μου, διαπερνάει όλο μου το σώμα. Θα με διακόψει το «καλημέρα» της κυρίας Λίτσας στο γωνιακό καφέ. Πάντα μου φτιάχνει τη διάθεση.

Διανύοντας το χάος της πόλης, δίνω έμφαση στις παρέες, στα χαμόγελα και στις αγκαλιές των ανθρώπων γύρω μου και σκέφτομαι πως, πρώτος στόχος απ’ όλους φέτος είναι να περάσω όσο περισσότερο χρόνο γίνεται με τους δικούς μου ανθρώπους, διότι, όπως λέει και ο Ιωάννου: «Αυτοί είναι όλα τα λεφτά μου, ποτέ δεν είχα πιο πολλά» (προσωπικό αγαπημένο, να ’ναι καλά η Ανθή που μου το έμαθε).

Ο δεύτερος στόχος είναι να παίρνω περισσότερες ανάσες, γιατί διαφορετικά θα μου κοπεί ο αέρας σε λίγο… Είμαστε άλλωστε στην αρχή μιας καινούριας, δημιουργικής σεζόν. «Η ιστορία του γάτου που έμαθε σ’ ένα γλάρο να πετάει» για 3^η χρονιά ταξιδεύει σε σχολεία και αυτήν την περίοδο, κάθε απόγευμα Σαββάτου στο “Artbox Fargani”. Μεταφερθήκαμε κέντρο φέτος. Ε, λοιπόν, ήρθε η ώρα να τα χαρώ και να τα απολαύσω όλα αυτά!

Τρίτος και ετοιμάσου: θέλω να καταφέρω να διαβάσω όσα βιβλία είναι στη βιβλιοθήκη αδιάβαστα. Δε θυμάμαι κι εγώ από πότε έχουν μείνει έτσι. Ναι, δεν έχω καλή σχέση με το διάβασμα, προτιμώ να ακούω βιβλία παρά να τα διαβάζω. Αλλά θα ήθελα να τα καταφέρω. Δυο σελίδες το βράδυ; Τρεις; Θα τελειώσουν κάποτε…

Αυτά; Αυτά.

* H Χρύσα Σεραφείμ συμμετέχει στην “ιστορία του γάτου που έμαθε σε έναν γλάρο να πετάει” του Λουίς Σεπούλβεδα, από τους BlackBird, σε σκηνοθεσία Ανθής Ιωαννίδου, που παρουσιάζεται για όλα τα Σάββατα του Νοέμβρη, στο Art box Fargani, στις 17.30 μ.μ. .