Εδώ και κάποια χρόνια, αυτή η κατάσταση μοιάζει να αφορά ολοκληρωτικά τη δουλειά μου και πιο συγκεκριμένα την εργασία μου στο θέατρο. Ούτε που ξέρω πως έφτασε να με αφορά η μουσική / ήχος για και από τη σκηνή και πως οι συνεργάτες μου, εμπιστεύονται την άποψη μου για αυτήν τόσο πολύ.

Οι άνθρωποι που με περιτριγυρίζουν λοιπόν, βοηθάνε στο πως κάτι τόσο απομονωμένο, όπως η σύνθεση μπορεί να γίνει ομαδικό και να μοιραστεί μέσω μιας παράστασης- ας πούμε- σε έναν ακόμα μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων.

Κάτι που δεν θα γινόταν ποτέ, αν θυμηθώ την απολύτως προσωπική μου δουλειά, όπου αποτελούνταν κυρίως από συναυλίες με κοινό δέκα έως πενήντα ακροατών.

Τον τελευταίο καιρό δούλευα για την “Κωμωδία των παρεξηγήσεων” του William Shakespeare. Κάθε μέρα στην πρόβα, γιατί από εκεί ξεκινάει η σύνθεση και εκεί τελειώνει;

Δύσκολο εγχείρημα, γιατί πέρα από την ηχογραφημένη μουσική, αποφασίσαμε με την Κατερίνα (Ευαγγελάτου) και μία συνθήκη, όπου οι ηθοποιοί θα εμπλέκονται δραματουργικά και με το ζωντανό παίξιμο ήχων  για τις σκηνές τους, εν είδη κλασικού slapstick. Μια μέρα, ο Νίκος Κουρής μέσα στον παραλογισμό μιας πρόβας και ενώ βρισκόταν σωματικά και νοητικά σε μια ακραία κατάσταση, γυρνάει με ύφος κουταβιού και μου λέει “ακούω, ήχους”!

Του απαντώ -και εγώ! Αμέσως θυμήθηκα που στην κουζίνα του πατρικού μου, πλησίασα πρώτη φορά ένα ποτήρι νερό με παγάκια στο αυτί μου. Στο άκουσμα αυτών να λιώνουν και να κροταλίζουν, νομίζω ξεκίνησαν κάπως όλα για μένα.

Απόψε θα κοιμηθώ αργά.

Οι πρόβες για τον “Βόυτσεκ” έχουν ξεκινήσει, νιώθω πως πλησιάζει η ώρα να μεταφράσω κάποιες ιδέες για το κείμενο αυτό του Μπύχνερ, σε ήχο.

Όσο περνάνε οι μέρες, το συγκεκριμένο έργο μου φέρνει με έναν τρόπο στο μυαλό, την ιστορία της Κιβωτού του Νώε. Πειραματόζωα σε εποχή ζευγαρώματος.

Θα πάρει αρκετό χρόνο για να συγκροτήσω τις σκέψεις μου, να θέσω προβλήματα, να δοκιμάσω λύσεις. Το μόνο που με ανακουφίζει τώρα, είναι ο πρωινός καφές. Θα βγαίνω στο κρύο, επιτέλους, θα ψάχνω να βρω ένα φαντεζί καφέ με αγουροξυπνημένους θαμώνες και θα ακούω τις δίχως νόημα συζητήσεις τους. Ποτέ δεν φτιάχνω τον καφέ μου στο σπίτι, αντιθέτως με ευχαριστεί πολύ να μπαίνω σε mode περιπέτειας και στο τέλος να μου δίνει κάποιος στο χέρι, ένα ζεστό χάρτινο ποτήρι.

* Ο Γιώργος Πούλιος είναι μουσικός, συνθέτης, σταθερός συνεργάτης- τα τελευταία χρόνια- στις θεατρικές παραστάσεις της Κατερίνας Ευαγγελάτου κι όχι μόνο.