Πρόσφατα, έκλεισε ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Πέθανε η συντροφιά μου για 17 χρόνια. Η Κόσμο μου. Η Κόσμο ήταν μια παπαγαλίνα του είδους Amazona Amazonica. Ήταν άγρια, αντικοινωνική, οριακά επιθετική με όλους εκτός από εμένα.  Για 17 χρόνια η Κόσμο ήταν εκεί.  Όταν διάβαζα για το σχολείο, ήταν εκεί, όταν μπήκα στο Πανεπιστήμιο εκεί, όταν έκλαιγα για μάταιους έρωτες με κοιτούσε με ένα μάτι, στρατό εκεί, μετακόμιση εκεί, όταν γυρνούσα το βράδυ εξαντλημένος από διαβάσματα, πρόβες, παραστάσεις, ξενύχτια ήταν πάντα εκεί. Και ένα βράδυ γύρισα και δεν ήταν εκεί.

Το σωματάκι της ήταν εκεί στον πάτο του κλουβιού, αλλά η Κόσμο μου δεν ήταν εκεί. Έκλαψα πολύ. Όχι για τον θάνατο, δεν θεωρώ πως είναι κακός ή άδικος. Ένιωθα ενοχές πως δεν της είχα φερθεί με όση αγάπη μου έδειχνε αυτό το άγριο ζώο. Τον τελευταίο καιρό, τα βράδια έκανε πολλή φασαρία στο κλουβί της και ηρεμούσε μόνο όταν ερχόταν πάνω μου. Εκεί την έπαιρνε ο ύπνος. Πάνω μου.

Όταν ξεπέρασα το σοκ και έφυγαν τα δάκρυα, κοίταξα πίσω, σε όλες μου τις αναμνήσεις  με την Κόσμο. Είδα τη μισή μου ζωή, σαν ένα ενιαίο σύνολο καταστάσεων, αποφάσεων, σχέσεων, σιωπών, λαθών. Μπορώ να πω, πως νιώθω ελεύθερος, σα να μου έφυγε ένα βάρος. Χα;! Η σκέψη της μισής μου ζωής είναι βάρος.

Δεν ξέρω πόσο πρέπει να επιμείνεις να συντηρείς ένα παρελθόν που δεν υπάρχει πια. Πόσο αφήνεις  τις ενοχές σου να σε ελέγχουν. Οι οποίες για κάποιο λόγο είναι εκεί. Κάτι εξυπηρετούν. Σε φυλάνε από κάτι, κάπως σε προστατεύουν. Πόσο αφήνεις, όμως, τις ενοχές για τις ευθύνες που σου έχουν δοθεί, το φόβο για το άγνωστο, τη ντροπή για τον πόθο να σε κρατάνε στο συνετό δρόμο, στον ήσυχο δρόμο;

Πότε η κεκτημένη πίστη σε αυτό που έχεις μάθει να είσαι,  σε εμποδίζει να αλλάξεις σε αυτό που η πραγματικότητα θέλεις να γίνεις;

Όλα φαίνονται μικρά με τα μάτια του θανάτου. Για μερικές φορές ήμουν ήρεμος, πιο γλυκός. Οι αναλογίες του κόσμου μου ήταν προφανείς. Οι επιλογές μου γίνονται με κριτήριο μόνο την αγάπη μου. Τώρα, όλα μου φαίνονται μεγάλα, αλλά ξέρω πως δεν είναι. Και χρειάζεται να το θυμίζω στον εαυτό μου. Πιστεύω.