Κάθε μέρα παλεύω με τον ίδιο μου τον εαυτό. Να τα προλάβω όλα. Γιατί έτσι κάνουν οι δυνατοί, οι ικανοί, οι άξιοι. Τι είμαι να μην προλάβω, καμία άχρηστη; Παλεύω να τα καταφέρω όλα, αφού μπορώ, αφού όλοι πιστεύουν σε μένα, γι ‘αυτό άλλωστε μου τα αναθέτουν, τι είμαι για να μη μπορώ, καμιά ανίκανη; Παλεύω να τους βοηθήσω όλους γιατί εγώ είμαι η δυνατή, οι άλλοι μωρέ, να…, δε μπορούν μόνοι τους, με χρειάζονται…δε θα τα καταφέρουν, ας τρέξω λίγο για όλους, αφού μπορώ. Και μετά από όλα αυτά, τη νύχτα παλεύω να κρατήσω το μυαλό μου στο δρόμο της λογικής, να το πείσω ότι είμαι καλά, δεν είναι τίποτα που ξυπνάω τρομαγμένη, δεν είναι τίποτα που ιδρώνω και νομίζω πως πεθαίνω, μάλλον στρες από τη δουλειά θα είναι, τι άλλο…; Παλεύω να μη με ακούσουν που δεν μπορώ να πάρω ανάσα, να μη με ακούσουν που κλαίω, γιατί τι είμαι, καμία αδύναμη;

Αλλά να σας πω κάτι; Φτάνει! Βαρέθηκα πια. Βαρέθηκα να παλεύω, βαρέθηκα να μου πιέζει το στήθος η ταμπέλα σας, βαρέθηκα να προσπαθώ να σας πείσω ότι είμαι δυνατή. Όχι, δεν είμαι αδύναμη. Είμαι δυνατή. Αλλά βαρέθηκα να πρέπει να σας πείθω καθημερινά γι ‘αυτό.

Είμαι δυνατή, μα έχω κι αδυναμίες, και είμαι OK με αυτό. Είναι OK να κουράζομαι πού και πού και να μην αντέχω άλλο. Είναι OK να μη θέλω να κάνω κάτι, κι ας πρέπει. Είναι OK και να φοβάμαι κιόλας -σας σοκάρω; Είναι OK ακόμα και να βαριέμαι κάποιες φορές. Και τελικά είναι OK να μην περνούν όλα από το χέρι μου, από τον έλεγχο μου (εντάξει αυτό ακόμα προσπαθώ να το δεχτώ, το δουλεύω…), γιατί κι εσείς είστε εξίσου υπεύθυνοι για όλα- και το ίδιο δυνατοί…  Είναι OK να λέω “όχι”,” δεν μπορώ”, “δε θέλω”. Είναι OK να μπορώ να θαμπώνω καμιά φορά την “τέλεια” εικόνα μου. Είναι OK να ξεσπάω, να καταρρέω, να αγχώνομαι, να παθαίνω κρίσεις, να κλαίω. Γι’ αυτό λοιπόν είμαι δυνατή. Γιατί τα αντέχω. Γιατί αντέχω να βλέπω την εικόνα μου σπασμένη, και είμαι OK με αυτό.