– Μείνε εδώ..

– Για πόσο;

– Για λίγο ακόμα… Πριν φύγω και χαθώ μέσα στου χρόνου τις ρωγμές. Βλέπεις, η παρουσία του χθες ευδοκιμεί στη γύμνια της λήθης… Έχει σπάσει πια το βουλοκέρι που κρατούσε σφαλισμένα μυστικά και χύθηκαν όλα πάνω στο σεντόνι της προσμονής…

– Σε ποια πραγματικότητα να μείνω;

– Σε κάθε… σε όλες… στη δική μας… σ’ όσες κρύβουν μια αινιγματική αβεβαιότητα.

– Για πόσο;

-…Για λίγο ακόμα… Για πάντα…