Θεσσαλονίκη (μου),

Παύλου Μελά 1 / Στάση Λευκός Πύργος / Μητροπόλεως / Προξένου / Πλατεία Ναβαρίνου / Πλατεία Αριστοτέλους / Βογατσικού / Κούσκουρα /  Έβερεστ / Bel Air / Λιμάνι / Παραδοσιακό / Βαλαωρίτου / Ακρόπολη / Εξάρχεια / Μεταξουργείο / Καμπεθόν / Έλβις / Πετράλωνα / Άστερ / Ραντεβού / Κυψέλη / Πλατεία Αγίου Γεωργίου / Γκάζι / Κανέλλα / Μετς και τώρα … Νέα Σμύρνη. Κι εγώ να γκρινιάζω συνεχώς που μου λείπει αφόρητα το κέντρο. Θεσσαλονίκη (μου), αν έχει ξεκινήσει το ταξίδι σου από την Παύλου Μελά 1, είναι λογικό να σου λείπει αφόρητα το κέντρο, έτσι δεν είναι;

Θεσσαλονίκη (μου,

έφυγα μακριά σου για να βρω την τύχη μου. Και η αλήθεια είναι πως τη βρήκα! Τύχη είναι να κάνεις παρέα με ανθρώπους που θαυμάζεις, να περιτριγυρίζεσαι από ανθρώπους που θεωρείς καλύτερους από σένα, που νιώθεις ότι έχεις να μάθεις από αυτούς όσα ακόμα αγνοείς, που αισθάνεσαι ότι θα σε πάρουν απ’ το χέρι και θα σε τραβήξουν τρυφερά προς το πάνω. Αυτό είναι τύχη. Και φέτος έχω τη φοβερή τύχη να βρίσκομαι πλάι σε τέτοιους ανθρώπους. Ο Μάνος και η Κατερίνα, οι φίλοι μου, αυτοί οι φοβεροί τύποι, που τους κοιτάζω πάνω στη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης και δεν τους χορταίνω. Πήραμε την απόφαση να αφηγηθούμε την ιστορία του Πολυτεχνείου και κάθε μέρα ευγνωμονώ αυτή μας την απόφαση όλο και πιο πολύ. Και τώρα πάλι .. ο Γιώργος, η Αιμιλία κι ο Νικόλας. Δεν υπήρξε παράσταση που να παίξαμε στο Θέατρο Σταθμός και να μη «χάζεψα» κάποια στιγμή κοιτώντας τους να πλάθουν έναν κόσμο ολόκληρο με μόνο όπλο τους τις λέξεις. Τον κόσμο του βασιλιά των βασιλιάδων. Τον κόσμο του Σαίξπηρ. Νοέμβρης ’73 από τη μία, Οθέλλος / Πορνογραφία απ’ την άλλη. Μπορεί η φράση «Γυναικοκτονία το λένε» να βρίσκει το χώρο της και στις δύο αυτές παραστάσεις; Ναι, κι όμως μπορεί. Όταν οι ιστορίες επάνω στη σκηνή ενώνουν τις γραμμές του παρελθόντος με αυτές του παρόντος, όλα συναντιούνται στο τώρα.

Θεσσαλονίκη μου,

η αλήθεια είναι πως δε σε κατάλαβα ποτέ. Είσαι η πόλη που αγαπούσα να μισώ. Αυτή την ομορφιά που οι άλλοι έβλεπαν σε εσένα, εγώ την έλεγα ομίχλη. Για μένα «πόλη μου» έγινε με τα χρόνια η Αθήνα. Θεσσαλονίκη μου, σε λίγες μέρες έρχομαι. Μαζί με τη Δανάη. Τη μέρα που θα πετάμε, η Δανάη θα γίνεται 15 μηνών. Και να που συνέβη το απίστευτο! Χάρη στη Δανάη σε αγάπησα ξανά. Είναι τα πεζοδρόμια σου που είναι πιο φιλόξενα στο καρότσι; Είναι αυτή η αίσθηση του κέντρου σου που τόσο αφόρητα μου είχε λείψει; Ή είναι κάτι πιο βαθύ και πιο πυρηνικό, αυτό το κάτι που πάντα θα μας συνδέει με την παιδική μας ηλικία; Ποιος ξέρει.. Στα 10 χρόνια που κάνω αυτή τη δουλειά, δεν έπαιξα ποτέ σε καμία σου σκηνή. Κάθε φορά που κάποια παράσταση έπαιρνε το δρόμο προς το Βορρά, κάποια εγκυμοσύνη με κρατούσε στην Αθήνα. Και να που έτυχε τώρα, με τη Δανάη αγκαλιά, να έρθω για να παίξουμε τον “Οθέλλο” μας. Περιμένω τη στιγμή λίγο πριν χτυπήσει το τρίτο κουδούνι, εκεί που θα κάνουμε όλοι μαζί μια αγκαλιά κι ο Νικόλας θα ψιθυρίσει: «μαζί ε; μαζί». Περιμένω να σου δείξω ποια έχω γίνει. Κι εύχομαι να με ξαναγαπήσεις κι εσύ. Όπως σε ξαναγάπησα κι εγώ.

Δική σου

Κατερίνα

* Η Κατερίνα Παπανδρέου μετά από τις παραστάσεις σε Αθήνα (Θέατρο Σταθμός) και Ερμιονίδα (Πολυχώρος Artiki), έρχεται Θεσσαλονίκη, με τη νέα παραγωγή της Εταιρείας Θεάτρου αντίqρηση “Οθέλλος/Πορνογραφία” σε διασκευή και σκηνοθεσία Γιάννη Λεοντάρη, στο Θέατρο Τ για 10 παραστάσεις, από τις 5 έως τις 16 Απριλίου. Πρόκειται για μία νέα προσέγγιση του σαιξπηρικού έργου “Οθέλλος” που εστιάζει και αναδεικνύει έναν σημαντικό πυρήνα του: τις γυναικοκτονίες της “Δυσδαιμόνας” και της “Αιμιλίας”.  

Παράλληλα, η Κατερίνα είναι μέλος της ομάδας RMS MATAROA και αυτό το Δευτερότριτο, στην Αθήνα, στο θέατρο Τέχνης στη Φρυνίχου, 1 και 2 Απριλίου, συμμετέχει στο “ΤΑΝΚ/ όλη νύχτα εδώ”, σε σκηνοθεσία Μάνου Βαβαδάκη, μία παράσταση που δρέπει δάφνες στο λεκανοπέδιο της Αττικής.