O Βασίλης αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο του για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για Θεσσαλονίκη κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτή τη χρονιά. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

Για έναν που μετακινείται σχεδόν αποκλειστικά με τα μέσα συγκοινωνίας σε μια πόλη όπως η Αθήνα, που το θέατρο μπορεί να βρίσκεται κάποια χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι σου, θα σας έγραφα για τρία πράγματα που βάζω στο σακίδιο πριν «ταξιδέψω» στο θέατρο.

Ένα ταξίδι για να συναντήσεις τους συνεργάτες σου. Ένα ταξίδι σε «ένα μαγεμένο σύμπαν καταμεσής σε έναν κόσμο όλο και πιο απογοητευτικό». Το τελευταίο της μεγάλης Mnouchkine. Πρώτο και καλύτερο, λοιπόν, στο σακίδιο: ένα μπουκάλι ανοξείδωτο με άφθονο νερό. Μια εξουθενωτική πρόβα σου υπενθυμίζει ακαριαία, την αναγκαιότητα και την αξία του νερού. Ενίοτε και ένα νομοσχέδιο ιδιωτικοποίησης… αλλά αυτό πρέπει να σε βγάλει λίγο και στους δρόμους. Δεύτερο, μια καθαρή αλλαξιά. Μπλούζα, φόρμα, εσώρουχα, διότι το θέατρο δεν αλλάζει μόνο το μέσα μας, μα και το έξω μας. Τρίτο, βάζω στο σακίδιο μου και τον «Χώρο της Λογοτεχνίας» του Maurice Blanchot. Ένα βιβλίο πυκνό στην γραφή του, που στους καιρούς της θεόμουρλης ταχύτητας, σου ζητάει μία εκ νέου συνάντηση με τον χώρο και τον χρόνο γύρω σου. Λέει κάπου ένα υπέροχο για τον Κάφκα: « (…) τον απασχολεί σε τεράστιο βαθμό το πρόβλημα της σωτηρίας της ψυχής και είναι αυτό μία απασχόληση τόσο δυνατή επειδή είναι απελπισμένη, και είναι απελπισμένη επειδή είναι ασυμβίβαστη».

photo_1: Η «Ανδόρρα μου» στους κυματοθραύστες του Νέου Φαλήρου.

Θα άκουγα τραγούδια ασύνδετα μεταξύ τους όπως και οι σκέψεις ή και οι συζητήσεις που κάνεις στο ταξίδι προς τη Θεσσαλονίκη. Πρώτο και καλύτερο το «Σαν απόκληρος γυρίζω» με την Μπέλλου. Περπατώντας παλιότερα μόνος προς Αριστοτέλους, αιφνιδίως ακούστηκε μέσα από ένα μικρομάγαζο που μέσα τα έπιναν κάτι φορτηγατζήδες. Ήταν μετά το πρώτο μου ταξίδι με τρένο Αθήνα-Σαλονίκη. Μια σύγχρονη μεταγραφή της Οδύσσειας που πάντα ανοίγει κουβέντες μετά. Προς ποιο θέμα, κανείς δεν ξέρει. Δεύτερο, το «Hey you» των Floyd, γιατί το άκουσα  πρόσφατα να συνομιλεί ιδιοφυώς με μία ταινιάρα του Baumbach, «The Squid and the Whale» η ταινία, και κόλλησα. Είναι κάποια κομμάτια που έρχονται σε παρόντα χρόνο και σου κάνουν μία ψυχοθεραπεία take away και έρχεσαι μετά στα ίσα σου. Τρίτο, θα άκουγα ορχηστρικά κομμάτια από το «Οppenheimer» του Göransson και συγκεκριμένα, το «Can You Hear The Music». Το ιδανικό soundtrack για μια ομορφιά που μας προσφέρει αυτή η διαδρομή, την οποία οι άνθρωποι την κάνουμε χαράμι για ανάπτυξη και όλεθρο.

photo_2: Έξω από το Γερμανικό Κοινοβούλιο… η Γερμανία που αγαπάμε… η Γερμανία που αντιστέκεται.

Τι έχω αποφασίσει επί προσωπικού ; Λοιπόν …

Πρώτο, ένα ταξίδι μέσα στο Πάσχα στην Σκύρο, που ελπίζω να ανοίξει μία εκ νέου περιήγηση σε όλες τις Σποράδες, πριν πουληθούν κοψοχρονιά σε κανένα σεΐχη. Πόσο μπροστά η Βλαχοπούλου στο «Μία Ελληνίδα στο χαρέμι»; Δεύτερο, ένα ταξίδι στην Πολωνία και στα μέρη της απόλυτης καταστροφής του ανθρώπου από άνθρωπο. Δεν μπορούμε να χρησιμοποιούμε συνεχώς τον όρο σε «ανθρώπινο επίπεδο» και να μην μπορούμε να αντικρίσουμε πως ένας τερατώδης κρατικός μηχανισμός –παρόμοιος σε πολλά σημεία με τους σημερινούς- οδήγησε συνανθρώπους στον απόλυτο όλεθρο. Θέλουμε να το παραδεχτούμε ή όχι, το «τέρας» είναι ξανά εκεί έξω. Τρίτο, να διαβάσω τον «Αιματοβαμμένο Μεσημβρινό» του Cormac McCarthy που βγήκε σε ολοκαίνουργια έκδοση και μετάφραση. Οι παλιότερες εκδόσεις είχαν εξαντληθεί και το περίμενα πως και πως, μιας και ο «Δρόμος» του ίδιου είναι το αγαπημένο μου βιβλίο.

photo_3: Έξω από τη ΔΕΗ… η Φύση «ζωγραφίζει» πάνω από ένα σπασμένο σωλήνα.

* Ο Βασίλης Καλφάκης σκηνοθετεί, αλλά και παίζει με τη Σάντρα Λειβαδάρα, στο “Μαχαίρι στο κόκκαλο” του Κώστα Μουρσελλά,  στο Metropolitan Urban Theater, στη Θεσσαλονίκη, στις 30 και 31 Μαρτίου.