“Γιατί αυτό το έργο; Αυτό είναι δύσκολο να στο απαντήσω. Είναι σαν τον έρωτα. Πραγματικά, με το που διάβασα το “The Doctor” είπα “δεν το πιστεύω”. Εντωμεταξύ, τα τελευταία χρόνια έκανα έργα κυρίως του κλασικού δραματολογίου, ενώ διάβαζα σύγχρονα- και αρκετά αξιόλογα από αυτά-δεν είχε τύχει να νιώσω το ίδιο σκίρτημα με άλλο σύγχρονο έργο, πριν από αυτό. Το “The Doctor” είναι συναρπαστικά γραμμένο, έχει ευφυέστατη γλώσσα, τρομερό χιούμορ, ο τρόπος που καυτηριάζει την ανθρώπινη σκέψη, οι ανατροπές του -ακόμα και για έναν αναγνώστη, πόσο μάλλον να το βλέπεις παράσταση- σε κάνουν να σηκώνεσαι από το κάθισμα. Είναι ένα έργο που προσφέρεται για υπέροχες ερμηνείες και δουλειά συνόλου, ενώ ταυτόχρονα απαιτεί μια σύνθετη διαδικασία του σκηνοθέτη με όλους τους υπόλοιπους συντελεστές-έχει “ψωμί” να το δουλέψει κάποιος”.

“Ζούμε την εποχή που βγάζουμε τα εύκολα συμπεράσματα- αν και νομίζω πως δεν είναι ίδιον της εποχής μόνο, μας αρέσει και να “κατασπαράζουμε” ο ένας τον άλλον. Ευτυχώς, η απάντηση δεν είναι σε όλα, η τοξικότητα. Όχι πάντα και παντού. Σίγουρα, το έδαφος είναι γόνιμο για φανατισμό, τα τελευταία χρόνια- ιδιαιτέρως μέσα στα χρόνια του covid. Από την άλλη, κανείς δεν μπορεί να μην παρατηρήσει ότι η κοινωνία έχει εξελιχθεί σε επίπεδο αποδοχής της διαφορετικότητας ή της διαφορετικής άποψης- γνώμης-κοσμοθεωρίας. Σαφώς, δεν είμαστε εκεί που ήμασταν πριν είκοσι χρόνια. Μα, δεν μπορείς και να πεις, ότι η ψυχραιμία είναι χαρακτηριστικό του λαού μας”.

“Η μεγαλύτερη κοινωνική “αρρώστια” που ζούμε, θαρρώ, πως είναι αυτό που σου έλεγα νωρίτερα: o φανατισμός, η “τύφλωση”. Γιατί; Γιατί είναι το πιο εύκολο να κάνεις. Δεν θέλει καθόλου κόπο να φανατιστείς. Γραπώνεσαι από κάτι, δίχως πολύ ψάξιμο, χωρίς να δώσεις χώρο να ακούσεις τη διαφορετική άποψη και να πας σε βάθος- όχι απλά να πεις ” το ακούω αυτό που λες”- μια σύγχρονη χιλιοειπωμένη έκφραση. Νομίζω, αυτός είναι ο εύκολος τρόπος και δρόμος. Γι αυτό και συμβαίνει”…

“Είμαι από τη Κυριακή στο Βασιλικό Θέατρο Θεσσαλονίκης για πρόβες, είναι μια εντελώς άλλη σκηνή, με διαφορετική χωρητικότητα, σε σχέση με το ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ που παίζαμε και θα ξαναπαίξουμε από το φθινόπωρο, για δεύτερη χρονιά. Το σκηνικό είναι ακριβώς το ίδιο, απλά υπάρχουν μικρές τροποποιήσεις “για να καθίσει” καλύτερα η παράσταση στο Βασιλικό. Ξέρεις, τί παθαίνεις με το έργο αυτό; Νιώθεις ότι δεν το εξαντλείς. Ακόμα και στην Αθήνα, κατά τη διάρκεια των παραστάσεων, από Δεκέμβριο μέχρι και Απρίλιο, που έβλεπα τη παράσταση και μιλούσα μετά με τους ηθοποιούς, ένιωθα πως πάντα έχεις κάτι που χωράει βελτίωση, τροποποίηση ή πρέπει να το ξαναδουλέψεις λίγο, για να το φέρεις εκεί που ήταν στην αρχή των προβών. Είναι ένα έργο δύσκολο “να σου γλιστρήσει”, δύσκολο να σου “ξεφύγει”. Είναι λεπτές οι ισορροπίες του και αυτό προσπαθούμε και στις πρόβες της Θεσσαλονίκης. Να είναι πάντα ζωντανό. Είναι πάντα ζωντανό-δεν μας ξέφυγε ποτέ. Είναι μεγάλες οι συγκρούσεις και καταιγιστικός ο ρυθμός της παράστασης, σε σκηνές συνόλου που ο ένας παίζει με τον άλλον πινγκ-πονγκ, που το “ζωντανό” είναι πάντα εκεί”.

“Στο Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου, που με ρωτάς, ποιο στόχο έχω για φέτος που δεν επετεύχθη ως σήμερα, θα σου πω, ότι δεν είναι ένας. Οι στόχοι είναι πολλοί και διαρκείς. Και πάνω σε αυτούς εργαζόμαστε εδώ και πέντε χρόνια, που έχω τη τιμή να βρίσκομαι σε αυτή τη θέση. Θέλω να φέρνουμε ότι πιο ενδιαφέρον κυκλοφορεί στις διεθνείς σκηνές, να εξαγάγουμε τον ελληνικό πολιτισμό με τη καινούργια πλατφόρμα grape, που δίνει εξαιρετικά αποτελέσματα- παραστάσεις μας, ήδη, ταξιδεύουν σε σκηνές του εξωτερικού. Όπως επίσης, στόχος ανάμεσα σε πολλούς, είναι η μετεξέλιξη της κληρονομιάς του αρχαίου δράματος, μέσα από τη ματιά σύγχρονων δημιουργών”.

“Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη που σε κάνει να έχεις σχέση με τη θάλασσα. Λατρεύω το σημείο που βρίσκεται το θέατρο, το πάρκο δίπλα, αυτή η διαδρομή που κάνω πηγαίνοντας και αποχωρώντας από το θέατρο. Μου αρέσει η κλίμακα αυτής της πόλης, γιατί δεν τη ζω αυτή τη χαρά στην Αθήνα- κι ας μένω στο κέντρο και πάω παντού με τα πόδια, μου αρέσει πολύ αυτό. Η Θεσσαλονίκη έχει ωραία μαγαζιά, είτε για να κάτσεις να πιεις έναν ωραίο καφέ, αλλά και μικρά μαγαζιά  με κοσμήματα- ρούχα δημιουργών. Είναι ωραίο μια πόλη να δίνει το στίγμα της, μέσα από τους κάθε λογής “δημιουργούς” της”.

“Με ρωτάς για το ΑΜΦΙ-ΘΕΑΤΡΟ, αν είναι το δεύτερο σπίτι μου…Αν το περπατάω με κλειστά μάτια; Από πάντα, το ξέρω το θέατρο σπιθαμή προς σπιθαμή, με κλειστά μάτια. Το μόνο που λίγο έχει αλλάξει, είναι ότι δεν περνάω τόσες ώρες εκεί μέσα, όσο θα ήθελα, γιατί θα πρέπει να είμαι είτε σε κάποιο ταξίδι για το Φεστιβάλ, είτε στο γραφείο μου. Φυσικά, το ΑΜΦΙ-ΘΕΑΤΡΟ είναι ένας τόπος πολύ αγαπημένος  και έχει ξεχωριστή θέση στη καρδιά μου”.

“Με το Γιάννη Φέρτη βρεθήκαμε στην “Άλκηστη” όπου και κάναμε τη περιοδεία της παράστασης, όπως και μετά που είχε μια σύντομη συμμετοχή στο βίντεο του “Άμλετ”, ως “το φάντασμα του πατέρα”. Φυσικά και τον ξέρω, από τα παιδικά μου χρόνια, από τις παραστάσεις των γονιών μου. Στην “Άλκηστη” που τον έζησα πάρα πολύ, το 2017, ήταν ένας έξοχος συνεργάτης. Θα θυμάμαι πάντα με πόση αγάπη παρακολουθούσε τις πρόβες, πόση ενθάρρυνση μου έδινε, και πόσο συγκινημένος ήταν σε κάποιες σκηνές και πήγαινε σε νεότερους ηθοποιούς και τους έδινε “συγχαρητήρια”. Έβγαινε από το καμαρίνι του, ειδικά για να παρακολουθήσει κάποια σκηνή που του άρεσε και δεν χόρταινε αυτό να το κάνει. Ήταν πραγματικά, ένας συνεργάτης που χαιρόσουν να έχεις. Αυτά, προς το off stage κομμάτι. Όταν, δε, ανέβαινε στη σκηνή, θα θυμάμαι πάντα πόσο διαθέσιμος ήταν, να ακολουθήσει οδηγίες, άκουγες να σου λέει “πέσμου”, ποτέ δεν έλεγε”εγώ δεν θέλω να κάνω αυτό” ή “εμένα δεν μου αρέσει το άλλο”. Ήταν ένας “στρατιώτης”. Και φυσικά, η προσωπικότητα του, η λάμψη του, η τρομερή του γοητεία, το χιούμορ του. Ο Γιάννης Φέρτης ήταν πάντα σύγχρονος, δεν υπήρξε ποτέ βέκιος. Ενώ “ερχόταν” από μια άλλη παράδοση, μια άλλη εποχή, ο τρόπος που υπήρχε και συνεργαζόταν πάνω στη σκηνή, είχε κάτι το απόλυτα μοντέρνο. Ο Γιάννης ήταν μια μοναδική περίπτωση και θα μας λείψει- δεν είναι τα τυπικά λόγια που λέμε….ακόμα και στη κηδεία, συγκινημένη βαθιά, θυμόμουν όλη τη κοινή μας πορεία…από μικρό παιδί, πόσες φορές τον είδα στον “Άμλετ” που είχε σκηνοθετήσει ο πατέρας μου, στιγμές στην Επίδαυρο που ζήσαμε…ναι, συγκινήθηκα πάρα πολύ”…