Chapter two_

Γουέρ ιζ ακρόπολις?

ΠΡΟΦΑΝΩΣ και πήγα στην Ακρόπολη!

Δεν έχει καμία σημασία το γεγονός ότι κατοικώ πλέον στην Αθήνα, ΕΙΜΑΙ ΤΟΥΡΙΣΤΑΣ.

Και το τζιπιες μου θα βγάλω, και με την κάμερα μου κυκλοφορώ, και “τί είναι αυτό;” ρωτάω, και “αυτός ο δρόμος πώς λέγεται;” θα ξαναρωτήσω και “πού είμαστε;”, θα αναρωτηθώ.

Σε αυτό το σημείο, θα ήθελα να ευχαριστήσω τη φίλη μου Χριστίνα, που με περίσσια υπομονή, μου εξηγούσε τα πάντα αναλυτικά τις πρώτες μέρες και μου έδειξε πως ο φίλος μας, γκουγκλ μαπς, σου βγάζει πως θα πας εκεί που θέλεις με τα μέσα και μου έσωσε τη ζωή!

Ξεκινάω λοιπόν, τη στήλη αυτή με τη μέρα μας στη Ακρόπολη. Ότι πιο mainstream και πάντα κλασσικό θα κάνεις στην Αθήνα. Τόσο βέβαια, που μπορεί να το παραλείπεις γιατί λες «έλα μωρέ, εκεί θα είναι θα πάμε άλλη φορά» ή «έλα μωρέ τη βλέπω κι από εδώ γιατί να ανέβω ως εκεί πάνω;». Τη μέρα που θα αποφασίσεις να το κάνεις θα με θυμηθείς και θα πεις «πω πω είχε δίκιο η Άννα-Μαρία».

Εμείς πήγαμε αργά, γύρω στις πέντε το απόγευμα, Οκτώβριο μήνα που ακόμα σκοτεινιάζει αργά και είδαμε και το ηλιοβασίλεμα. Ένα φανταστικό θέαμα, τα πορτοκαλοκόκκινα χρώματα να πέφτουν πάνω στο μάρμαρο και να σχηματίζονται κάτι σκιές και κάτι αντιθέσεις όνειρο! Η ατμόσφαιρα είναι συγκλονιστική ∙ ο αέρας, ο ουρανός, η Αθήνα όλη στα πόδια σου και ο Παρθενώνας δεσπόζει πάνω στο βράχο, αγέροχος, σταθερός και επιβλητικός.

Το πιο εντυπωσιακό -για εμένα- είναι να φαντάζομαι, πως ήταν εκείνα τα χρόνια αυτό το μέρος, πως εκεί που πατάνε εκατομμύρια τουρίστες περπατούσαν άνθρωποι που έρχονταν να προσκυνήσουν, να ηρεμήσουν, να αγναντέψουν. Παρόλο τον κόσμο, έχει μια ησυχία εκεί πάνω και αναρωτιέμαι τι ησυχία θα είχε τότε! Το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι το Ωδείο Ηρόδου Αττικού, το οποίο είναι πανέμορφο και τόσο ατμοσφαιρικό (μακάρι μέχρι να φύγω να προλάβω κάποια συναυλία) και φυσικά το Ερέχθειο με τις εναπομείναντες Καρυάτιδες, οι οποίες περιμένουν υπομονετικά τις υπόλοιπες να γυρίσουν.

Φυσικά ο λόφος έχει κι άλλα πράγματα να δεις, όχι τόσο γκράντε όσο αυτά που προανέφερα, αλλά εξίσου ενδιαφέροντα. Ο λόφος της Ακρόπολης ήταν ένα πολύ σημαντικό μέρος στην εποχή της. Όχι γιατί προσέλκυε τουρίστες απ’ όλο τον κόσμο και έφερνε έσοδα στο κράτος, αλλά γιατί ήταν ένα μέρος που οι άνθρωποι έχτισαν όλα τα ιερά τους.

Ήταν τόπος ανέγγιχτος, καθαρός όπου οι άνθρωποι άδειαζαν την ψυχή τους.

Ήταν τόπος μάθησης, γαλήνης, προσευχής και πνευματικής τροφής.

Ανεβαίνοντας θα δεις αριστερά και δεξιά σου τα απομεινάρια των ιερών όπως το Ιερό του Ασκληπιού, ό,τι έμεινε από το θέατρο του Διονύσου, κάτι λίγα από το Ελευσίνιον το ναό της Δήμητρας, το Ωδείο του Περικλέους και άλλα πολλά μαρμαράκια χαραγμένα, απομεινάρια μιας άλλης εποχής. Έτσι το ανέβασμά σου θα γίνει ομαλά, χωρίς κόπο, αρκεί να θέλεις να δεις. Να δεις και να λάβεις ό,τι σοφία έμεινε σε αυτόν τον τόπο.

Να πας και να το ευχαριστηθείς. Μην το κάνεις με το ζόρι, δεν αξίζει έτσι.

Ιδανικά, αν έχεις κουράγιο και χρόνο μετά το λόφο να πας και στο μουσείο, αλλά σου προτείνω να πας μέρα να το δεις, πως αστροκοπάει με το φυσικό φως! Αυτή τη φορά, εμείς δεν πήγαμε, αλλά έχω πάει τρεις φορές στο μουσείο και ήταν η δεύτερη επίσκεψή μου στην Ακρόπολη.

Είναι τόσο μοναδική εμπειρία και τα συστήνω ανεπιφύλακτα. Ωστόσο, εμείς συνδυάσαμε την επίσκεψή μας με βόλτα στην Πλάκα και περπάτημα μέχρι το Θησείο και φαγητό στα Καραμανλίδικα του Φάνη στου Ψυρρή. Ευχαριστηθήκαμε εικόνες, κόσμο, ήλιο και ηλιοβασίλεμα, κουβεντιάσαμε και φάγαμε φοβερό φαγητό.

Υ.Γ. Τα εισιτήρια μας τα κλείσαμε διαδικτυακά, 13€ το άτομο και πρέπει να πας τουλάχιστον ένα τέταρτο νωρίτερα για να μπεις στην ώρα σου. Να είσαι προετοιμασμένος για ουρά. Για το μουσείο μπορείς να κλείσεις μαζί με της Ακρόπολης, αλλιώς πας εκεί και βγάζεις επιτόπου. Αυτό δεν θυμάμαι πόσο κοστίζει, ωστόσο να ψάχνεις μέρες που τα μουσεία και αρχαιολογικοί χώροι λειτουργούν δωρεάν, όπως την πρώτη Κυριακή κάθε μήνα από τον Νοέμβριο μέχρι τον Μάρτιο, την παγκόσμια ημέρα μουσείων και κάποιες άλλες μέρες μέσα στο χρόνο που μπορεί να κάνουν και ξεναγήσεις δωρεάν! Ψάξ’ το αξίζει!