Ο χρόνος και ο χώρος που άδειασε από υποχρεώσεις, με οδήγησαν προς νέες διαδρομές και ήρθα σε επαφή με την προετοιμασία μαθητών για εξετάσεις. Αυτό με γύρισε πίσω στην αρχή μου,

στον πόθο και την πίστη ότι θα τα καταφέρω να δώσω, να περάσω.

Ωραίο ταξίδι αυτό της διδασκαλίας, ανεξερεύνητο ακόμα.

Αλλά, το τόλμησα!

Το υπόλοιπο καλοκαίρι είχε κολύμπι με μάσκα, βιντεοκλήσεις με φίλους, ψήσιμο,

τζιν τόνικ με αγγούρι και ταινία στην αυλή με τον Νίκο.

 

Τώρα που γύρισα Αθήνα, είναι αλλιώς.

Λίγο ζούγκλα και βαβούρα.

Μ’ αρέσει, όμως, να αλλάζω.

Να μην «παρκάρω» για πολύ.

Κι όπως και πέρυσι, που την έζησα όλη τη χρονιά…

Η Αθήνα έχει πολύ περπάτημα, όταν δεν έχω τη σοφερίνα μου τη Λέλε.

Έχω εκεί την αδερφή μου που με φιλοξενεί και παρλάρουμε ανελέητα, το σπίτι της Ιωάννας και της Κέλλυς που κάνω γιόγκα, τρώω τέλειο σπανακόρυζο, πίνω ένα μπουκάλι κρασί με τις κοκόνες και ξεσκίζω στο τίτσου!

Α, και οι Παρασκευές είναι στο “Τσιν Τσιν”, με τον Χρήστο να παίζει μουσική.

Και όποιος με ρωτάει, λέω…”Θα ‘μαι στο μπαρ παιδιά”.

Ε, και έρχονται Πάρης, Μήλιας, Κις, Σεμ…

Και πίσω με τα πόδια, γιατί έχουνε φύγει όλοι.

 

Τις μέρες που παίζω, είμαι αυστηρή πολύ.

Δεν βγαίνω και δεν βλέπω κανέναν πριν.

Ξυπνάω 2, 3 το μεσημέρι, γιατί σαν γνήσια μπουζουξού βλέπω ταινίες ως τις 5.

Κάνω γαλλικό, βλέπω κινητό, Studio 4, λίγες αναπνοές γιόγκα, μια γούνα, τα κροκς μου, κάτι λεοπάρ και βουρ για περπάτημα…να πάω στο θέατρο.

Μια ώρα βόλτα με καφέ..

Σαν “ζέσταμα”!

Και πάντα, δύο ώρες νωρίτερα στο θέατρο.

Πάω πρώτη.

Θέλω χρόνο.

Τους περιμένω, να πούμε τα νέα μας.

Μου είναι σημαντικό να ξέρω πώς ήταν ο συνάδελφος μου, πια φίλος, πριν έρθει στο θέατρο.

Οπότε εγώ καφέ, αυτοί τσιγάρο, “ζεστάματα” κλασικά- θεατρικά δεν κάνω, μένω λίγο μόνη στο καμαρίνι, κοιτάω το κείμενο ή τις παρατηρήσεις του Χρήστου από χθες και βουρ…

Τώρα, που είπα, Χρήστος.

Ναι, η ζωή μου τα τελευταία τρία χρόνια είναι δίπλα στον Χρήστο και την Ξένια.

Και το εννοώ πολύ ουσιαστικά.

Τα παιδιά είναι Ομάδα.

“Η Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων”.

Για μένα, αυτή η ομάδα είναι Απελευθέρωση.

Είμαι ο εαυτός μου.

Σπάνια, επιτρέπεται, αυτό, εκτός σκηνής.

Και, κυρίως, επάνω.

Το μοναδικό υλικό του καθενός συνομιλεί με τις άλλες μοναδικότητες κι έτσι η ομάδα οραματίζεται και δημιουργεί.

Σπάνιο, έντιμο και σπουδαίο.

Έτσι θυμάμαι το «Σ’ εσάς που με ακούτε».

Το αποτύπωμά του είναι ακόμα ισχυρό πάνω μου και σε όσους συναντώ στον δρόμο.

Πάμε όμως, στο τώρα…

Μέχρι 13 Γενάρη θα είμαι για δεύτερη χρονιά στο «Συνέδριο για το Ιράν».

Ξεκινάμε Θεσσαλονίκη και μετά Αθήνα στο Πλύφα.

Αυτή η δουλειά δεν μοιάζει με άλλες.

Δεν ξέρω αν έχει ξαναγίνει ένα “Συνέδριο”, όπου ηθοποιοί με λόγια άλλων, υποστηρίζουν τις προσωπικότητές τους κι έπειτα το κοινό, στο διάλειμμα, πιστεύει όντως, ότι συνομιλεί με τη γυναίκα του πρωθυπουργού ή έναν παπά.

Σ’ αυτό το “Συνέδριο” θα ακούσετε 10 από εσάς να μιλούν για τη ζωή, για τον άνθρωπο, για όσα γίνονται.

Είναι ένα “Συνέδριο” όπου όλοι και ο θεατής μπορούν να μιλήσουν γι’ αυτό που πιστεύουν.

Σπάνιο στις μέρες μας, γενικώς.

Να έχεις γνώμη.

Να μπορείς να την πεις.

Να μπορείς να ακουστείς.

 

Μόλις ολοκληρωθεί το “Ιράν”, είναι ακόμα λίγο άγνωστο που θα είμαι.

Αν ο άνεμος είναι ούριος θα είμαι πάλι, όπως γίνεται στο τέλος, μετά από πολλή υπομονή και λίγα δάκρυα φόβου για το άγνωστο, εκεί που ονειρεύομαι.

Και ξέρεις τώρα στα 35, θέλω να αποφασίζω τώρα για τώρα.

Να βρίσκομαι εκεί που θα νιώθω καλύτερα μέσα μου.

Άσχετα από τόπους, βιογραφικά και κανόνες καριέρας.

Εκεί που μπορώ να ανθίσω και στη ζωή μου και στη σκηνή.

Και εν τέλει, εκεί που θα αγαπιέμαι.

Τίποτα άλλο.

Σ’ ευχαριστώ, rejected, που κι εσύ εδώ μου επιτρέπεις να είμαι αυτή που νιώθω…

*η Χρυσή Μπαχτσεβάνη συμμετέχει στο “Συνέδριο για το Ιράν” του Ivan Vyrypaev. Από την Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων, σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη. Δευτέρα 27 & Τρίτη 28 Οκτωβρίου 2025 στις 20:00, στο Metropolitan: The Urban Theater Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο του 60ού Φεστιβάλ Δημητρίων.

ΠΑΙΖΟΥΝ (με αλφαβητική σειρά)
Ελευθερία Αγγελίτσα, Πάρης Αλεξανδρόπουλος, Ξένια Θεμελή, Γιώργος Κισσανδράκης, Άρης Λάσκος, Δημήτρης Μανδρινός, Μάριος Μάνθος, Χρυσή Μπαχτσεβάνη, Μιχάλης Πητίδης, Βασίλης Τρυφουλτσάνης, Νίκη Χρυσοφάκη

Η παράσταση, στη συνέχεια, θα παρουσιαστεί για δεύτερη χρονιά, στην Αθήνα. Στο Πλύφα.