Ανοίγω τα μάτια και ψάχνω στον υπολογιστή μου. Πέφτω στο παρακάτω:
«Ανάγκη μου αρχική, με την κάθε σκηνοθετική μου απόπειρα, να βρω την ταυτότητα μου, να ανακαλύψω εμένα και να ξεπεράσω τα όρια μου. Και όταν τελειώσει ένα ταξίδι σκηνοθεσίας ανυπομονώ πότε θα πιάσω στα χέρια μου το επόμενο κείμενο που θα με κάνει να θέλω να βγάλω ένα κομμάτι από μέσα μου και να το παραθέσω στο κοινό. Ένα κομμάτι που θα το θρυμματίσω σε χιλιάδες άλλα έτσι ώστε να επικοινωνήσω όσο καλύτερα γίνεται αυτό που βλέπω εγώ με τα δικά μου μάτια. Υπάρχουν παραστάσεις που έχουν κύριο σκοπό να ψυχαγωγήσουν και άλλες να εξυπηρετήσουν μια τέχνη “υψηλής ραπτικής” μόνο για λίγους. Εγώ ονειρεύομαι μια παράσταση που όταν τελειώνει, ο θεατής να είναι γεμάτος συναισθήματα. Να είναι μια εμπειρία μέσα από την οποία να διασκεδάσει, να συγκινηθεί, να γελάσει και πολλές φορές “άθελα μου ή και όχι” να προβληματιστεί. Να προβληματιστεί από έναν κυκεώνα σκέψεων που θα έχει προκληθεί από αυτή την εμπειρία. Θέλω να συνεχίσω να ονειρεύομαι, να σκέφτομαι, να πιστεύω και να τολμώ να μοιράζομαι, με όποιο τρόπο και με όποια εργαλεία κατέχω, όλες αυτές τις ιστορίες που συναντώ στον δρόμο μου. Γιατί όπως είχε πει κάποιος, κάπου, κάποτε “If you can dream it, you can do it.” THE END» – (Από την στήλη “Λόγοι Θεάτρου” στο Rejected στις 25-10-2019.)
Μια απάντηση που είχα δώσει με αφορμή την παράσταση που σκηνοθετούσα τότε. Πριν μας χτυπήσουν τα δεινά του κορονοϊού και της καραντίνας. Και άρχισαν οι θύμησες να έρχονται μια- μια. Και φούσκωσα από περηφάνια, γιατί ενώ εκεί που περπατούσα πήγα να χάσω τα βήματα μου, τα ξαναβρήκα. Έγινε αρκετές φορές, αλλά πάντα τα ξαναέβρισκα. Και ένιωσα περήφανος για τις επιλογές μου, τους φίλους μου, τη σχέση μου, τη δουλειά μου, τη οικογένεια μου. Με όλες τις αλλαγές που μπορεί να συνέβησαν στη ζωή μου από το 2019 μέχρι τώρα αλλά και φυσικά χωρίς να ξεχνώ όλα όσα συνέβησαν και πριν, νιώθω πως ένα μέρος του ονείρου έγινε πραγματικότητα.
