Μπαίνω στο μετρό για την πρόβα και προσπαθώ να μην είμαι στο κινητό μου. Απέναντι μου κάθεται μια κοπέλα που και εκείνη, κατά τύχη,  δεν είναι στο κινητό της. Με κοιτάζει σαν να θέλει να μου πει: «τι κάνουμε; Γιατί τρέχουμε;» Την κοιτάζω σαν να της απαντάω: «κουράγιο- όλα καλά – σήμερα μπορεί να’ναι καλύτερα …» – δεν λέμε τίποτα. Κοιτάξαμε και οι δυο έξω από το παράθυρο του μετρό. Χάζεψα στις φωτεινές γραμμές που περνάνε απ’έξω με αυτή την απίστευτη ταχύτητα σαν να προσπαθώ να συγκεντρωθώ σε κάτι.

Τι χάος. Μπερδεύεσαι στο χάος. Δεν ξέρεις που να πρωτοκοιτάξεις. Συμβαίνουν όλα μαζί. Δεν έχει κέντρο η ιστορία μας – δεν έχει άξονα. Είναι απλώς όλα μαζί. Και ψάχνουμε απεγνωσμένα  ένα κέντρο, να το πιάσουμε από κάπου.  Και ταυτόχρονα έρχεται η άνοιξη.

Ένα τρένο τράκαρε. Ένα τρένο τράκαρε πάνω μας. Και ταυτόχρονα έρχεται η άνοιξη.

Πάω στην πρόβα. Ως ηθοποιός, αυτή τη φορά. Μετά από καιρό. Έχω καιρό να παίξω. Νιώθω σαν να έχω καιρό να περπατήσω και να μιλήσω.  Η Κερασία Σαμαρά μας καθοδηγεί με φροντίδα στην  «Υπόθεση Μακρόπουλος» : Κώστας Αρζόγλου, Ρήγας Αξελός, Περικλής Λιανός, Δημήτρης Καραβιώτης, Αλίκη Αβδελοπούλου, Τζώρτζης Παπαδόπουλος,  Ξένια Παυλοπούλου κι ο μικρός Αλέξης – Τι ωραία ενέργεια! Τι ωραίο να νιώθεις ότι θέλουν όλοι να είναι «εκεί»! Πόσο ωραία δουλειά κάνουμε;! Πόσο δύσκολη δουλειά κάνουμε;! Πραγματικά, γιατί την κάνουμε;! Δε μπορεί, κάτι στην ύλη μας είναι συντονισμένο με κάτι εξωπραγματικό.

Το θέμα των καλλιτεχνικών πτυχίων μας, το κατάπιαμε σαν τσίχλα όταν μας έπιανε η δασκάλα στο σχολείο. Ένα τρένο τράκαρε. Ένα τρένο τράκαρε πάνω μας. Και ταυτόχρονα έρχεται η άνοιξη.

Θα βγούμε στους δρόμους.

Θα ερωτευτούμε.

Θα αναζητήσουμε τον ήλιο.

Θα τον αναζητήσουμε με πάθος.

Σαν να έλειψε για χρόνια.

Αλλά όχι όλοι. Κάποιοι δεν πρόλαβαν την άνοιξη. Παρόλα αυτά η άνοιξη έρχεται.

Θα βγούμε στους δρόμους.

Και αυτό είναι η ζωή.

Ένα τρένο τράκαρε πάνω μας.

Και ταυτόχρονα έρχεται η άνοιξη.

Έρχεται η άνοιξη ;

Ας βγει και αυτός ο ήλιος να τελειώνουμε!

Είναι κάπως ειρωνικό. Το βράδυ παίζει στο «Τρένο στο Ρουφ» η παράσταση «Λαχτάρα για κεράσια» – μια ιστορία αγάπης σε ένα ταξίδι με τρένο. Οι ήρωες τρακάρουν μεταξύ τους. Αλλά σε αυτό οι άνθρωποι έχουμε συνηθίσει. Τρακάρουμε κάθε μέρα. Πέφτουμε ο ένας πάνω στον άλλο με φόρα, σαν να θέλουμε να μπούμε ο ένας μέσα στον άλλο. Τρακάρουν ο ένας πάνω στον άλλο, αυτό το έχουμε συνηθίσει, και το μόνο σταθερό στην ιστορία είναι το τρένο πάνω στις ράγες. Τι τρέλα!

Και ταυτόχρονα έρχεται η άνοιξη. Και θέλω να πάω κάπου, που να έχει μόνιμα ήλιο.

Το βράδυ θα πάω στη «ΛάΣΠΗ» που έχει τις τελευταίες της παραστάσεις στο θέατρο Φούρνος και εκεί πάλι, για λίγο , μαζί με το κοινό θα βρεθούμε κάπου αλλού, για λίγο, για λίγο. Α, Να γιατί κάνουμε αυτή τη δουλειά! Και μετά ας ανυπομονούμε ξανά να έρθει αυτή η άνοιξη! Και ας θυμηθούμε πάλι ότι μας τράκαρε ένα τρενο!

Τελείωσε η πρόβα και χαζεύω λίγο στο κινητό. Με έπιασε πάλι απελπισία. Από τη μια θέλω να το κλείσω και να μη διαβάζω τίποτα. Από την άλλη, μένω συντονισμένος και παραμένω στη ρεαλιστική πραγματικότητα και αυτό με βοηθάει να πατάω σωστά. Αναρωτιέμαι, πως κοιμόμαστε τα βράδια. Αν καταφέρνει κανείς να κοιμάται… δε γίνεται ένα μαξιλάρι να χωράει τόσα.

Έρχεται η άνοιξη! Αύριο, λέει, θα έχει ήλιο!

Χαζεύω στο κινητό και ξαφνικά πέφτει μπροστά μου μια φράση «be water, my friend». Το πρωί ήθελα να μείνω για ώρες κάτω από το νερό – μάλλον γιατί ήθελα να γίνω ένα με τη ροή του.

Be water, my friend! Αυτό είναι! Be water! Γίνε ροή γιατί αλλιώς δε βγαίνει! Be water!

• Ο Ευθύμης Χρήστου σκηνοθετεί τη «ΛάΣΠΗ» στο θέατρο Φούρνος.  Παίζουν: Μαρία Ζορμπά, Χρήστος Καπενής, Μιράντα Ζησιμοπούλου. Παράλληλα, παρουσιάζεται  μια ακόμα σκηνοθεσία του, στην αμαξοστοιχία –Θέατρο το Τρένο στο Ρουφ, το «Λαχτάρα για κεράσια» Παίζουν: Λεωνίδας Καλφαγιάννης, Έλενα Μενγκρέλη. Ενώ, μετά το Πάσχα συμμετέχει στην «Υπόθεση Μακρόπουλος» Σκηνοθεσία: Κερασία Σαμαρά Παίζουν: Κερασία Σαμαρά, Κώστας Αρζόγλου, Ρήγας Αξελός, Περικλής Λιανός, Δημήτρης Καραβιώτης, Αλίκη Αβδελοπούλου, Ευθύμης Χρήστου, Τζώρτζης Παπαδόπουλος, Ξένια Παυλοπούλου κι ο μικρός Αλέξης.