Πιάνω κουβέντα με τον εαυτό μου:

– Σήμερα είχαμε ρεπό και μόνο ρεπό δεν ήταν. Πολύ τρέξιμο.

-Άσε μας ρε φίλε που παραπονιέσαι κιόλας, πρώτη σου παράσταση στην Αθήνα στο Εθνικό και μιλάς κι από πάνω.

– Σωστά… Άσε που ξημερώνει πιο κουραστική μέρα. Αύριο κάνουμε διορθώσεις στο σκηνικό και στήνουμε φώτα και έχουμε και πρόβα να και πρέπει να πάω στο θέατρο αξημέρωτα.

-Ναι, αλλά έχεις στη διάθεσή σου τόσο εξοπλισμό και τόσους τεχνικούς. Δηλαδή, καλύτερα ήταν στην Θεσσαλονίκη, που κουβαλούσες τους προβολείς, τους κρεμούσες, τους σταμπίλαρες και τους άναβες μόνος σου;

-Έλα ντε; Τί είναι πιο δύσκολο, τελικά; Να κάνεις 200 πράγματα μόνος σου ή να συντονίζεις 200 ανθρώπους; Δύσκολη η απάντηση… Ας πούμε, ότι είναι απλά μια διαφορετική, πρωτόγνωρη κατάσταση.

-Έτσι σε θέλω!

-Δεν το πιστεύω ότι το λέω, αλλά μου λείπει η Θεσσαλονίκη.

-Βλαμμένος είσαι, παιδί μου; Πριν δύο μήνες που πρωτοήρθες Αθήνα, δεν έλεγες ότι θες να μείνεις μόνιμα εδώ και ότι χρειάζεσαι επιτέλους αλλαγή και ότι το θεατρικό επίπεδο της Θεσσαλονίκης είναι τριτοκοσμικό σε σχέση με της Αθήνας.

-Μμμμ… ναι, ειδικά αυτό το τελευταίο, σίγουρα το έχω πει εγώ. Και δεν το παίρνω πίσω, και όλα τα παραπάνω ισχύουν. Αλλά στην Αθήνα, όλα τρέχουν με ασύλληπτους ρυθμούς, δεν προλαβαίνεις να χαρείς τους ανθρώπους, για να βγεις για καφέ με ένα φιλικό πρόσωπο πρέπει να το χωρέσεις στον προγραμματισμό της εβδομάδας και πάλι αν κάτσει… Πού είναι εκείνο το ωραίο «Σε ένα τέταρτο στον Λευκό να χαζέψουμε τη θάλασσα!»;;;

-Φίλε, αποφάσισε τι θέλεις, γιατί έχεις κουράσει μέχρι και τον εαυτό σου.

Βγαίνω στο μπαλκόνι και κοιτάζω τον νυχτερινό, αθηναϊκό ουρανό. Νιώθω ευγνωμοσύνη για την ευκαιρία που μου δόθηκε, να σκηνοθετήσω στο Εθνικό Θέατρο, την πρώτη μου παράσταση στην Αθήνα. Αναλογίζομαι πόσο διδακτική ήταν αυτή η εμπειρία, πόσες ευκολίες και ταυτόχρονα πόσες δυσκολίες συνάντησα. Προβληματίζομαι για τον τρόπο με τον οποίο θέλω να κάνω θέατρο∙ αντέχω αυτή την κούρσα της αλύπητης αθηναϊκής θεατρικής παραγωγής ή η καρδιά μου είναι στην ομάδα που έχουμε δημιουργήσει στη Θεσσαλονίκη με την παρέα μου;

Συνειδητοποιώ ότι, κατά τη διάρκεια των προβών στο Εθνικό, έχασα πολλές φορές τη δημιουργική μου σπίθα, με κέρδισε το άγχος και το βάρος των νέων συνθηκών. Κι όμως είμαι εδώ τώρα, χαζεύω τα αστέρια και νιώθω πλέον ανάλαφρος. Αισθάνομαι ότι έχουμε δημιουργήσει μια παράσταση με μεράκι και ουσία και ανυπομονώ να έρθουν θεατές να «γευτούν» τη δουλειά μας. Σκέφτομαι ότι η διαδρομή τα είχε όλα: κούραση, γέλια, νεύρα, αγωνία, τρέλα, ζεστασιά… Μα πάνω απ’ όλα είχε ανθρώπους. Πλάσματα μοναδικά και υπέροχα, συνεργάτες κάθε ιδιότητας, άτομα που είναι η αιτία που τώρα κοιτάζω ψηλά και η καρδιά μου ταξιδεύει απαλά σαν τα αχνά, βραδινά σύννεφα.

υ.γ. Κάπου είχα ακούσει, ότι η κούραση κάνει τους ανθρώπους πιο όμορφους. Και πιο τρυφερούς, θα πω εγώ. Αυτό νομίζω, θα θυμάμαι από αυτό το ταξίδι. Τα λαμπερά κατάκοπα πρόσωπα μετά την πρόβα, τις αγκαλιές στους διαδρόμους, ένα χέρι που σου τραβάει την τσάντα από τον ώμο για να μοιραστεί το βάρος… Ίσως, αυτή να είναι και η ουσία του Θεάτρου.

•  Ο Σωτήρης Ρουμελιώτης σκηνοθετεί το “Δε φάιναλ θολούσιον” σε κείμενα των Κωστάκη Ανάν και Suyako, από 27 Ιανουαρίου, στο Θέατρο REX- Σκηνή “Κατίνα Παξινού”, στη Πειραματική Σκηνή Νέων Δημιουργών του Εθνικού Θεάτρου.