Αυτό που με ενδιαφέρει σε κάθε παράσταση που παίζω είναι: να είμαι προσωπικός, δηλαδή η ιστορία που αφηγούμαι ή ο ρόλος που παίζω να με επηρεάσουν σωματικά και ψυχικά, όπως κάνουν οι κοντινοί μου άνθρωποι. Οι κοντινοί μου άνθρωποι με επηρεάζουν γιατί τους έχω ανοιχτεί, με έχουν δει να μεταμορφώνομαι από παιδάκι σε έφηβο. Από ταπεινό ντροπαλό αγόρι σε έναν σίγουρο άντρα. Από έναν συμπαθή σύντροφο σε γκρινιάρη. Προσπαθώ σε κάθε παράσταση να μεταμορφωθώ: να πάρω προσωπικά την παράσταση. Να την αφήσω να με επηρεάσει.

Όταν η μεταμόρφωση πετυχαίνει, ο θεατής θα με δει καθαρό, διάφανο, ευάλωτο, θα του γεννηθεί ο πόθος να κάνει κάτι σε σχέση με εμένα, όχι κάτι θετικό κατ’ ανάγκη. Θα με νιώσει σαν ένα κοντινό του πρόσωπο, θα νιώσει κάτι οικείο. Και στις εποχές που ζούμε το οικείο μας τρομάζει. Και όταν το αντικρίζουμε στο θέατρο γυρνάμε το βλέμμα μας αλλού ή το κρίνουμε με τεχνοκρατικούς όρους. Το μόνο οικείο που αυτή τη στιγμή δέχεται τα εύσημα είναι η αγανάκτηση που οδηγεί σε βία. 

 * Ο Κωνσταντίνος Πλεμμένος πρωταγωνιστεί μέχρι 22 Μαρτίου, Τετάρτη με Κυριακή στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών:

 “Γιον Γκάμπριελ Μπόρκμαν” του H.Ibsen σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά.

 Και από 31 Απριλίου στο Θέατρο Τέχνης:

“Το σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας” του ENZENSBERGER HANS-MAGNUS.

Σκηνοθεσία : Ακύλλας Καραζήσης.