Ο Μπρεχτ είπε κάποτε γα τον Βέντεκιντ: “Ήταν η τρομερή ζωντάνια αυτού του ανθρώπου, η ενεργητικότητά του, που του έδινε αυτό το προσωπικό του χάρισμα. Δεν έμοιαζε θνητός. Αν δε δω ο ίδιος να τον θάβουν, δε θα πιστέψω ότι πέθανε.”

Όμως ο Βέντεκιντ πέθανε. Εμείς ζούμε, είμαστε εδώ, και είμαστε υποχρεωμένοι να μην δείχνουμε δέος μπροστά στο παρελθόν. Κάνουμε θέατρο, την κατεξοχήν εφήμερη τέχνη, έχουμε την δυνατότητα να είμαστε κομμάτι ενός δημόσιου διαλόγου και όχι απλώς ξεσκονιστές παλιών αριστουργημάτων. Ο μόνος τρόπος να δείξουμε τον σεβασμό μας προς τον Βέντεκιντ είναι χορεύοντας στον τάφο του. Το ίδιο θα έκανε κι εκείνος.

Σε δέκα μέρες, στις 30 Οκτώβρη, είναι η πρεμιέρα στο θέατρο Σφενδόνη. Στις πρόβες φέρνουμε καινούρια κείμενα και καινούριες ιδέες. Δεν δεχόμαστε τίποτα ως δεδομένο, δεν αφήνουμε τίποτα ασχολίαστο, είτε είναι ένα κλασικό έργο, είτε είναι η καθιερωμένη ηθική και το κοινώς αποδεκτό καλό γούστο, είτε οι κανόνες της υποκριτικής. Αμφισβητούμε τα πάντα, τον Βέντεκιντ, το έργο του, τους χαρακτήρες του έργου, το πώς συνήθως ανεβαίνει το έργο, το τι περιμένει κάποιος να δει από νέους ηθοποιούς, το τι μας έμαθαν ότι είναι το σεξ ή η πολιτική ή βία, και πάνω από όλα αμφισβητούμε εμάς τους ίδιους.

Κρατάμε την στάση του Βέντεκιντ απέναντι στα πράγματα: Μια “εκνευριστική αμφιβολία για τα πάντα”, δηλαδή για την ορθότητα των συνθηκών της ζωής μας, και μια απληστία για την ζωή και τις απολαύσεις της.

Ονομάζουμε την παράσταση Ένα Ξύπνημα της Άνοιξης. Γιατί δεν είναι η μόνη ούτε απαραίτητα η πιο σωστή εκδοχή του έργου. Αλλά είναι αυτή που έπρεπε να γίνει τον Οκτώβρη του 2020 στην Αθήνα.

• Ο Γρηγόρης Λιακόπουλος μετάφρασε και σκηνοθετεί “Ένα Ξύπνημα Της Άνοιξης”, βασισμένο στο ομώνυμο έργο του Φρανκ Βέντεκιντ, από 30 Οκτωβρίου για 6 παραστάσεις, κάθε Παρασκευή, Σάββατο & Κυριακή, στο θέατρο Σφενδόνη.