Μα μέχρι κι οι φάροι σβήσανε μια νύχτα, κι εσύ ακόμα δεν ήρθες. Το είδα σαν σημάδι. Μπορεί και να ήταν, ή απλά μπορεί να είχα την ανάγκη να πιαστώ από κάπου για να ξεφύγω. Αυτό ήταν και το τελευταίο βράδυ που σε περίμενα- σκέφτηκα ότι μπορεί απλά να άργησες λίγο στο δρόμο. Ήταν όμως και το πρώτο βράδυ που κοιμήθηκα ήρεμη, ξέροντας πια ότι δεν ωφελεί να περιμένω. Έφυγες. Δε θα ‘ρθεις.

Τελικά αυτό που μας βασανίζει τις νύχτες, που δε μας αφήνει να κοιμηθούμε, δεν είναι τόσο τα αναπάντητα “γιατί”- θα απαντηθούν κάποια στιγμή- ούτε τα ανείπωτα λόγια- με την πρώτη ευκαιρία θα ειπωθούν κι αυτά. Δεν είναι  οι εικόνες της περασμένης ευτυχίας που μας στοιχειώνουν- σβήνουν κι αντικαθίστανται με το χρόνο.

Αυτό που μας κρατά ξάγρυπνους, αυτό που μας τραβά πίσω και δε μας αφήνει να κάνουμε βήμα μπροστά, είναι η ελπίδα ότι η πόρτα θα ξανανοίξει. Βρες τη δύναμη και κλείδωσε εσύ την πόρτα που έκλεισε ξαφνικά μπροστά σου. Βρες τη δύναμη και πέτα το κλειδί στη θάλασσα. Μόνο τότε οι νύχτες θα γίνουν και πάλι εύκολες, κι οι στίχοι των τραγουδιών ξανά νανούρισμα.