Έχω για σένα φυλάξει την καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου… Συγγνώμη αν έρχομαι με πληγές στα χέρια και σκονισμένα γόνατα… Έσερνα το βήμα μου για χρόνια ανάμεσα σε λέξεις και κορμιά… Λυπάμαι, αλλά δεν μπορούσα να ξεχωρίσω τη διαφορά ανάμεσα στην αληθινή μούσα και την παροδική ηδονή… Συγχώρα με για τα δάκρυα στα μάτια, κάθε φορά που προφέρεις τη λέξη “σ’ αγαπώ”… Σαν άγνωστη λέξη στ’ αυτιά μου ηχεί… όταν κάτι είναι ξένο πληγώνει στο άκουσμά του… Μην σταματάς όμως να μου το λες… Έτσι για να μάθω και εγώ πώς είναι να με βλέπω για πρώτη φορά…αληθινά.