Ο Ανδρέας αποκαλύπτει τρία πράγματα που θα βάλει στο σάκο του για να φύγει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτό το χειμώνα. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

Ωραία θα ξεκινήσω λέγοντας πως το “έχεις τρεις επιλογές” είναι φουλ αγχωτικό και είμαι ξεκάθαρα ο χειρότερος άνθρωπος να το κάνει αυτό. Το λέω γιατί είτε με βάλεις να επιλέξω τι θα παραγγείλω, είτε να επιλέξω ποιο καλώδιο θα κόψω για να απενεργοποιήσω μια βόμβα (όχι κάτι που καλούμαι να επιλέξω συχνά ευτυχώς), θα πρέπει να το σκεφτώ χίλιες φορές και θα μου πάρει άπειρο χρόνο. Για να είμαι ειλικρινής, είναι πιο πιθανό να διαλέξω πιο γρήγορα ποιο καλώδιο να κόψω στην βόμβα από το τι θα παραγγείλω, μιας και στην βόμβα σε πιέζει και ο χρόνος. Τουλάχιστον, στην παραγγελία μέχρι να διαλέξω απλά έχουν κλείσει τα περισσότερα μαγαζιά, πράγμα που το κάνει πιο εύκολο για μένα καθώς μένουν λιγότερες επιλογές.

Τρία πράγματα που παίρνω μαζί μου για να φύγω το βράδυ για παράσταση λοιπόν. Σίγουρα θα πάρω ζακέτα και κατά πάσα πιθανότητα και κασκόλ, γιατί μπορεί να μην μένω με την μάνα μου, ώστε να έχει την χαρά να με ρωτήσει η ίδια αν πήρα, αλλά παρόλα αυτά είμαι κρυουλιάρης. Μετά σίγουρα θα βάλω στο σακίδιο μια ή δύο αλλαξιές ρούχα. Πρώτoν, γιατί για κάποιο λόγο έχω την ανασφάλεια πως κάτι μπορεί να συμβεί και να λερωθούν τα ρούχα που σκοπεύω να φοράω στην παράσταση. Και δεύτερον για να μπορώ μετα την παράσταση να αλλάξω και να βγω. Το δεύτερο δε, το λέω τόσο για να φλεξάρω πως βγαίνω κάθε βράδυ, ίσα ίσα επειδή δεν έχω φίλους, το γράφω μπας και φιλοτιμηθεί κανείς που το διάβασε να με καλέσει με την κουλ παρέα του. Τρίτο πράγμα που βάζω πάντα στο σακίδιο πριν φύγω είναι τα κλειδιά μου, ή τουλάχιστον θα ηθελα να είναι, γιατί πρέπει να πω πως τα έχω ξεχάσει σπίτι και έχω φύγει πάνω από μία φορές.

Πάντα λάμπουν τα μάτια μου με καλό φαγητό. Την συγκεκριμένη πίτσα την κορόιδευα στην αρχή αλλά τώρα την ψάχνω και δεν την βρίσκω!

Τώρα το τι θα ακούσω στον δρόμο εξαρτάται από το πως θα αποφασίσω εκείνη την ημέρα να πάω στην παράσταση. Για παράδειγμα, αν πάω με τα πόδια θα ακούω οτιδήποτε από το μιούζικαλ Le Miserables, που το αγαπάω πάρα πολύ, για να νιώθω πως περπατάω προς την επανάσταση. Ενδεικτικά, θα πω το Do you hear the people sing από Original Broadway Cast. Αν αποφασίσω να πάω με λεωφορείο θα ακούω κάτι σε στυλ Lone Digger από Caravan Palace για να νιώθω πως είμαι στριμωγμένος σε μπαράκι και όχι στο αστικό. Πολλές φορές κάνω ότι κρατάω και ποτό. Και επειδή όλα τα ακούω online και δεν έχω αξιωθεί να αποθηκεύσω τίποτα στο κινητό μου, αν είμαι Αθήνα και πάω με το μετρό θα ακούω τις ανακοινώσεις για τις στάσεις γιατί δεν θα έχω σήμα.

Σαν γνήσιος αρρωστοφοβικός χαίρομαι πάρα πολύ με αυτήν την εικόνα. Το συγκεκριμένο είναι το πρώτο μου κοβιντ σελφ τεστ. Το χω κρατήσει κειμήλιο.

 * Ο Ανδρέας Πασπάτης παρουσιάζει τη stand up comedy “Διαβάστηκε” στο θέατρο ΑΥΛΑΙΑ Θεσσαλονίκης, τη Παρασκευή 12 Νοεμβρίου. Κι όλες τις Πέμπτες του Δεκέμβρη, στην Αθήνα, στο Μικρό Θέατρο Κεραμεικού.