_____________H επιλογή του έργου «The Effect” της Lucy Prebble________________________

Η επιλογή έργου κάθε χρόνο είναι μία περίπλοκη και δύσκολη απόφαση, καθώς συσχετίζεται με πολλά θέματα. Από το με τι θες να ασχοληθείς εσύ εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή και άρα τι σε συγκινεί, μέχρι το κόστος παραγωγής που μπορεί να έχει το εκάστοτε έργο. Με τη Μαρίνα Κωνσταντινίδου (σκηνογράφο της ομάδας) και την Άννα Μαρία Γάτου (ηθοποιό της ομάδας), που μαζί έχουμε την Bloom Theatre Group, θέλαμε να συνεχίσουμε να ασχολούμαστε με σύγχρονα έργα και συγκεκριμένα μιας γυναίκας συγγραφέα. Συχνά παρακολουθούμε τι ανεβαίνει στο εξωτερικό και συγκεκριμένα στις σκηνές του Λονδίνου, του Βερολίνου και άλλων ευρωπαϊκών πρωτευουσών και κάπως έτσι βρήκαμε αυτό το κείμενο. Μας άρεσε η καθαρή δομή, ο μηχανισμός ενός κλινικού πειράματος, οι  χαρακτήρες και φυσικά τα θέματα που αγγίζει: η ψυχική υγεία, ο έρωτας, τα όρια της πραγματικότητας, o γρήγορος και χιουμοριστικός ρυθμός.

_____________________Μετά τους «Μεθυσμένους» του Ivan Vyrypaev, το άγχος για το επόμενο βήμα των Bloom______________________________

Μπορώ να πω πλέον, μετά από κάποια χρόνια εμπειρίας, ότι το άγχος ευτυχώς έχει μειωθεί. Δεν έχω κάποια ανασφάλεια να συγκριθώ με μία παλαιότερη σκηνοθετική μου προσέγγιση. Το μόνο που με «αγχώνει» είναι να δημιουργήσω μία δεμένη ομάδα και όλοι μαζί -ηθοποιοί και συντελεστές- να χαρούμε τη διαδικασία και να είμαστε δημιουργικοί.

______________________Εσύ αντέχεις τη μεγάλη αγάπη;___________________________

Δεν είμαι σίγουρος…Η αγάπη και συγκεκριμένα ο έρωτας είναι το μόνο πράγμα που μπορεί να με βγάλει εκτός ελέγχου. Αλλά κι αυτό ενδιαφέρον δεν έχει;

____________________Έχεις αισθανθεί να ασφυκτιάς από τον μεγάλο όγκο αγάπης;_____________

Θεωρώ πως ναι! Έχω βρεθεί και από τις δύο μεριές: να δίνω υπέρμετρη αγάπη και αυτό να δυσκολεύει την απέναντι μεριά αλλά και να είμαι ο δέκτης και να μην μπορώ το διαχειριστώ. Αλλά όταν φτάνω σ’ αυτό το σημείο, φεύγω γιατί συνειδητοποιώ ότι τα συναισθήματα που φέρω είναι περιορισμένα. Και δεν μου αρέσει η περιορισμένη αγάπη.

__________________Ο έρωτας επιδέχεται πειραμάτων στην καθημερινότητά μας ή καλύτερα να πηγαίνουμε με την πεπατημένη;___________________

Ωωωω, ωραία και δύσκολη ερώτηση! Θα απαντήσω διπλωματικά γιατί ήρθα σε αμηχανία (χαχα). Νομίζω κάθε έρωτας που ξεκινάει είναι ένα πείραμα, μία καινούρια δοκιμή που δεν ξέρεις αν θα σε οδηγήσει στην απόλυτη ευτυχία ή στην απόλυτη προσωπική διάλυση. Πάντως, εδώ που τα λέμε, και στις δύο εκδοχές κερδισμένος βγαίνεις και είναι ωραίο να το έχεις ζήσει.

_________________________Επόμενα Σχέδια_____________________________

Ευτυχώς αυτή την περίοδο έχω ένα γεμάτο πρόγραμμα. Τα πρωινά με βρίσκουν στο θέατρο Σοφούλη, όπου πρωταγωνιστώ στην παιδική παράσταση «Ο Τζίμης και ο Τζίνης σε περιπέτειες αισιοδοξίας» του Δημήτρη Αντώνιου. Το “The Effect” θα μας απασχολήσει όλη την άνοιξη, ενώ παράλληλα είμαστε με την ομάδα στα σκαριά για μια νέα παραγωγή η οποία θα παρουσιαστεί κι αυτή την άνοιξη. Επιπλέον, η παράσταση «Οι Μεθυσμένοι» μου έδωσε μια πολύτιμη συνεργασία με τον Ivan Vyrypaev, καθώς ήμουν βοηθός σκηνοθέτη στην παράστασή του “MAHAMAYA ELECTRONIC DEVICES”. Από τότε, έχω μία συνεχόμενη επικοινωνία με τον ίδιο και την ομάδα του και υπάρχει πιθανότητα να συνεργαστούμε ξανά μέσα στο 2026.

_____________Τί σε στενοχωρεί θεατρικά στη Θεσσαλονίκη; Ποια προβλήματα εντοπίζεις στις παραστάσεις που ανεβαίνουν εντός έδρας;___________________

Το βασικό ζήτημα που εδώ και χρόνια υπάρχει, ασχέτως που πολλές φορές κι εμείς οι ίδιοι σχεδόν το ξεχνάμε και το θεωρούμε δεδομένο, είναι οι οικονομικοί πόροι. Όσο περνούν τα χρόνια, συνειδητοποιείς ότι δεν μπορείς να κάνεις θέατρο με τους όρους που έκανες όταν ήσουν πιο μικρός.

Τώρα, το άλλο βασικό ζήτημα είναι η προσέλευση του κοινού στις τοπικές παραστάσεις του ελεύθερου θεάτρου. Εννοείται πιστεύω πως αν μια παράσταση είναι καλή θα βρει τη δύναμή της, αλλά σίγουρα επικρατεί η τάση του κόσμου να επιλέγει παραστάσεις που πρωταγωνιστούν γνώριμα τηλεοπτικά πρόσωπα και παραγωγές της Αθήνας. Δεν το θεωρώ κακό, λογικό είναι, απλά υπάρχει και μία μεγάλη μερίδα ντόπιων καλλιτεχνών που είναι εξίσου καλοί και χρειάζονται την ανάλογη στήριξη.

______________Προσωπική καθημερινότητα….___________________

Για τις μουσικές επιλογές μου καλύτερα να μη μιλήσω, καθώς η playlist μου εμπεριέχει  πολλά και διαφορετικά είδη: παραδοσιακό, ποπ, τρας, λαϊκό και ραπ.. Ωστόσο, τελευταία μου αρέσει πολύ να ακούω podcast που είτε έχουν να κάνουν με ιστορικά πρόσωπα, είτε με αληθινά γεγονότα.

_____________________Επιθυμία…._______________________________

ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, χρειάζομαι ελληνικό νησί και θάλασσα. Μήπως να κάνουμε skip αυτούς τους μήνες;

Κλείνω με τους στίχους του τραγουδιού που έχει γράψει ο μουσικός της παράστασης, Γιώργος Χρυσικός, και τα λέμε στα θέατρα… ή τέλος πάντων σε κάποιο νησί!

White walls, ticking time

They say I’m fine, I feel divine

A pill, a light, a coded chart

They map my mind, but miss my heart

If this is real, then let it hurt

If it’s a lie, don’t make it work

*Ο Ανδρέας Παράσχος είναι ηθοποιός και ιδρυτικό μέλος της θεατρικής ομάδας Bloom Theatre Group-  σκηνοθετεί το “The Effect” στο θέατρο ΑΥΛΑΙΑ, από 12 Φεβρουαρίου, στο θέατρο ΑΥΛΑΙΑ Θεσσαλονίκης, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων, κάθε Τετάρτη και Πέμπτη. Τα πρωινά στο θέατρο Σοφούλη, πρωταγωνιστεί στην παιδική παράσταση «Ο Τζίμης και ο Τζίνης σε περιπέτειες αισιοδοξίας» του Δημήτρη Αντώνιου.