“ΔΟΥΛΕΣ” του Ζενέ. Τί σας συγκινεί σε αυτό το έργο και πως ήταν η προσέγγιση αυτού του θηλυκού κόσμου; 

Πιο πολύ με συγκινεί και με ταράζει ο τρόπος με τον οποίον οι δύο υπηρέτριες βλέπουν τον εαυτό τους. Με τρομάζει το τί φωτίζει ο Ζενέ, πόσο βαθιά μπορεί να μπαίνει μέσα μας η εξουσία και πόσο είμαστε ικανοί να ταυτιζόμαστε και να επιθυμούμε αυτό που μας συνθλίβει και που τελικά μας  οδηγεί στο θάνατο, μεταφορικά ή κυριολεκτικά. Και απο την άλλη  η εξουσία- η Κυρία- τί αισθάνεται, αν αισθάνεται; Πώς υπάρχει; Πώς ζει;  Πώς είναι να εξουσιάζεις ολοκληρωτικά δύο ψυχές και να ηδονίζεσαι με το να ζουν υπό τις διαταγές σου, έγκλειστες σαν πειραματόζωα, με μόνη δίεξοδό τους το να μιμούνται  τον εαυτό σου ; Αυτό το τερατώδες κομμάτι της εξουσίας μου φαίνεται ένας κόσμος προς εξερεύνηση, και πιστεύω οτι  στις μέρες μας η εθελοδουλεία από την μία και η τερατωδία της εξουσίας από την άλλη, βρίσκονται σε μία υπερτροφική στιγμή.

“Με τον Σάββα Στρούμπο και την ομάδα Σημείο Μηδέν είναι πλέον ο έκτος χρόνος συνεργασίας μας. Μεσολάβησε και η “Ορέστεια” στην οποία ο Σάββας ήταν συνεργάτης σκηνοθέτης του Θεόδωρου Τερζόπουλου, αλλά και ηθοποιός. Νιώθω ότι  αυτή η συνεργασία είναι ένα πολύ μεγάλο σχολείο από το οποίο σίγουρα έχω βγει διαφορετικός και πολύ πιο πλούσιος, καλλιτεχνικά και πνευματικά”. 

Είναι εύκολα βιοπορίσιμο, να είσαι επιλεκτικός στις θεατρικές προτάσεις και να αποφεύγεις τις εμπορικές “θεατρικές σειρήνες”;

Για όλους τους καλλιτέχνες, η επιλεκτικότητα έχει πολύ συγκεκριμένο και υλικό κόστος. Δεν μου είναι εύκολο να μιλάω γι’ αυτήν σαν να είναι μια αυτονόητη δυνατότητα ούτε για μένα αλλά ούτε για τον οποιονδήποτε θέλει να βιοπορίζεται από την τέχνη του.. Προσωπικά προσπαθώ, όσο μπορώ φυσικά, να επιλέγω δουλειές οι οποίες νιώθω ότι με εξελίσσουν καλλιτεχνικά αλλά και ταυτόχρονα ότι με τα άτομα που συνεργάζομαι μοιράζομαι ένα κοινό όραμα. Την ίδια στιγμή όμως, το κόστος ζωής γίνεται όλο και πιο ασφυκτικό οπότε από τα πράγματα περιπλέκονται.

Γαλλία, Ιταλία, έως και Αλβανία, μας δίνουν την δυνατή αίσθηση πως ο τόπος φλέγεται και η εξέγερση έγινε ένας τρόπος επανάστασης. Αισθάνεστε ότι μπορεί να αλλάξει κάτι ή όλα αυτά είναι παροδικές “εκτονώσεις” των ανθρώπων;

Η εξεγερτική έξαρση των τελευταίων μηνών είναι κάτι που μοιάζει σαν αναγκαιότητα, αν αναλογιστούμε την κατασταλτική  έξαρση των τελευταίων ετών. Ταυτόχρονα όμως, ανησυχώ για το ποιά συνέχεια μπορούν να έχουν αυτές οι κινητοποιήσεις και πόσο μπορούν να ξεπεράσουν την ανατρεπτική  δύναμη των λίγων εκρηκτικών ημερών. Με απασχολεί η στόχευση και η κατεύθυνση όλης αυτής της αντίδρασης, όπως επίσης και το  τί γίνεται μετά την διαδήλωση, πώς συνεχίζεται η συνάντηση, τι αφήνει στο κάθε άτομο, πώς αποκτούν διάρκεια οι διεκδικήσεις και πόσο μπορούν εν τέλει να αλλάξουν τον τρόπο ζωής μας, ατομικά και συλλογικά.

Το δικό σας “σύμπαν”, αυτό το διάστημα τι εμπεριέχει; Ποιες ταινίες, ποια βιβλία, ποια τραγούδια, ποια στέκια;

Πέρα από τις ταινίες του Radu Jude που εμμονικά βλέπω τον τελευταίο μήνα, το σύμπαν μου τον τελευταίο καιρό έχει κατακλυστεί από τον Καφού, έναν τετράποδο θαλασσόλυκο που υιοθετήσαμε με την σύντροφό μου στην Κορωνησία, ένα μικρό νησάκι στον Αμβρακικό κόλπο στο οποίο, συμπτωματικά, είχε γεννηθεί η γιαγιά μου πριν από  εκατό χρόνια. Μαζί με τις “Δούλες” λοιπόν,  στη Θεσσαλονίκη αυτή την εβδομάδα  θα κάνει πρεμιέρα και ο Καφού και περιμένω τις εντυπώσεις του γι’ αυτήν.

* ο Ντίνος Παπαγεωργίου συμμετέχει στην θεατρική παράσταση “Δούλες” του Ζενέ, από την θεατρική ομάδα Σημείο Μηδέν, σε σκηνοθεσία Σάββα Στρούμπου, στο Θέατρο Τεχνών Θεσσαλονίκης (Κωνσταντινουπόλεως 75, Θεσσαλονίκη)

Παραστάσεις:

Παρασκευή 6 Νοεμβρίου στις 21:00
Σάββατο 7 & 14 Νοεμβρίου στις 21.00
Κυριακή 8 & 15 Νοεμβρίου στις 20.00

Μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης

Σκηνοθεσία: Σάββας Στρούμπος

Παίζουν οι ηθοποιοί (με αλφαβητική σειρά):
Έλλη Ιγγλίζ (Σολάνζ), Ντίνος Παπαγεωργίου (Κυρία),
Μυρτώ Ροζάκη (Κλαιρ)