-“Πάμε;”

Δεν χρειάζεσαι πολλά. Μόνο τα απαραίτητα. Τα αληθινά απαραίτητα. Όσα χωράνε σε μια αγκαλιά. Είδες, άλλωστε, και τις άλλες φορές, που πήρες τόσα μαζί σου, τα γύρισες πίσω ανέγγιχτα και τα παράτησες με απογοήτευση μέσα στη βαλίτσα. Και τη φύλαξες ψηλά, με σιγουριά πως τα ταξίδια τελείωσαν.

-“Πάμε;”

Και καταλαβαίνεις πόσο πολύ ήθελες αυτή τη βόλτα. Κι ας νόμιζες το αντίθετο. Έτσι άλλωστε κάνουμε οι άνθρωποι. Λέμε ότι δεν θέλουμε κάτι επειδή το ποθούμε πολύ. Τι να πεις…μυστήρια πλάσματα…

-“Πάμε;”

Και θες να απλώσεις το χέρι και να φύγεις έτσι όπως είσαι, χωρίς να το σκεφτείς, χωρίς να το μελετήσεις, χωρίς να οργανωθείς. Ξέρεις καλά εξάλλου, πως τα πιο “μεγάλα” ταξίδια, τα καλο-οργανωμένα και πολυ-σχεδιασμένα, έμειναν  γραμμές και σημάδια στο χάρτη, που τώρα πια έχει πιάσει σκόνη.

-“Πάμε;”

Και πια δε σε νοιάζει πού, δε σε νοιάζει πώς, ούτε για πόσο. Σε νοιάζει μόνο με ποιόν. Και το “μαζί” είναι στα σίγουρα η καλύτερη παρέα.

-“Πάμε;”

-Φύγαμε. Ακόμα και χωρίς αποσκευή. Κι όπου βγει.