– Δεν ξέρω, αν το αύριο μας ανήκει. Μοιάζει με φράση της “Σκάρλετ Ο Χαρά” στο “Όσα παίρνει ο άνεμος”. Και εσύ, άντε και το πίστεψες. Σίγουρα κάποιος θα βρεθεί και θα σου πει “δεν δίνω δεκάρα”, καρφακι δεν μου καίγεται για το δικό σου το αύριο. Μένουμε στο σήμερα γιατί μόνο αυτό έχουμε.

“Να διασχίζεις το δωμάτιο, να ξεπερνάς με δυσκολία τις κουρτίνες και φτάνοντας, να επιμένεις στο παράθυρο. Αν το ανοίξεις, όλα γίνονται εύκολα.” (Χ. Λάσκαρης).

Εκεί σε βρίσκει το σήμερα.

– Έχεις ένα ματοτσίνορο στο μάγουλο σου. Το κρατώ ήδη στα δάχτυλα μου. Θα μετρήσουμε μέχρι το τρία και αντί για φλικ ή φλοκ θα πούμε σεθελω. Μια λέξη.

Εκεί σε βρίσκει ο έρωτας.

 Νοέμβριε, υποδέχομαι το τέλος σου. Υπερήφανα και ταπεινά. Άοπλη. Εαυτέ μου, δώσμου το νόημα της απλότητας, της συγχώρεσης των ματαιωμένων επιθυμιών.

-Τέλος; Σε ρώτησα.

-Αχ τι άσχημη λέξη. Μου είπες.

– Μα δεν είναι. Σου απάντησα. Κάτι θα αρχίσει. Για μένα, άσχημη λέξη είναι το ρήμα ξεκαρδίζομαι…Σπαρταράω, ρίχνω ένα γέλιο και πεθαίνω, δεν μου απέμεινε καμία καρδιά από το ξεκάρδισμα.. Άλλη λέξη που δεν μου αρέσει είναι το “τέλεια”. Η πραγματική ομορφιά δεν είναι ποτέ τέλεια.

Νοέμβριε,  με ξύπνησες Χιτσκοκικά. Ανασύρω το όνειρο που είδα χτες βράδυ. Καθισμένη στην καμπάνα μιας εκκλησίας. Ντυμένη με περιστέρια  Εξαφανισμένα τα σύμφωνα από τα χείλη μου. Ηχούσα μόνο φωνήεντα. Οε Οε οειε μας τσάκισες.

Εκεί σε βρίσκει ο Δεκέμβριος.

– Από πού κλείνει η εφαρμογή που πατάει ψεύτικα χαμόγελα ευτυχίας στα social; Φαντάσου να παθαίνες αμνησία και τα μόνα αποδεικτικά του βίου σου να ήταν αυτές οι φωτογραφίες. Κακοπαιγμένα ενσταντανέ σκετσάκια. Να κοίτα, είσαι αυτή με τα δόντια στα μάτια. “Ήμουν τόσο χαρούμενη;”, ρωτάς. Όλα δείχνουν ειδυλλιακά αλλά οι γκροτέσκο πόζες σε προδίδουν. Μάσησες το μαρούλι της ευτυχίας και τώρα κόλλησε πάνω στα δόντια σου. Κι εσύ που νόμιζες πως σε θαυμάζαμε… Ναι, δεν είναι πολύ κολακευτικό να πεις στον άλλο, “έχεις κάτι στα δόντια σου”. Ή μήπως όχι. Είμαστε η θλιμμένη γενιά με τις χαρούμενες φωτογραφίες. Στα επόμενα κλικ λέω να αρχίσω να φωτογραφίζομαι σε κηδείες.

Εκεί σε βρίσκει η αλήθεια σου.

– Πόση αγάπη θεωρείς ότι αξίζεις; Αυτή θα πάρεις. “Η καρδιά πάντως κρίνεται από το πόσο σε αγαπούν οι άλλοι”, λέει ο Μάγος του Οζ. Εγώ λέω, από το πόσο αγαπάς εσύ, τον εαυτό σου.

Εκεί σε βρίσκει η μελωδία της ευτυχίας.

– Όλα είναι μοντάζ. Καρέ καρέ. Κόψε, ράψε, βάλε τα πλάνα στη σωστή σειρά. Μην είσαι ερασιτέχνης . Αφαίρεσε τα προβληματικά και ο,τι δεν δένει με την στάση ζωής σου. Συνδύασε σωστά ήχο και εικόνα. Κάποιες φορές κολλάει.Αλλού το στόμα, αλλού οι λέξεις. Εκτίθεσαι. Θα κοιτάζω αυτά που κάνεις  Όχι αυτά που λες . Εκπαίδευσε το βλέμμα, κυρίως χαμηλά. Όλα κείτονται καταγής.Σχεδόν τίποτα δεν ανυψώνεται στις μέρες μας.

Εκεί σε βρίσκουν τα πατώματα.

– Έλα, νοιώσε όμορφα. Έχεις συμμάχους πια. Πιστούς οπαδούς. Μπήκε κάποιο σκουπιδάκι στο μάτι σου; Όχι, κλαίω, απαντάς με απόλυτη φυσικότητα. Παλιά θα έλεγες “ναι, κάτι μπήκε στο μάτι μου”.Το δροσερό αεράκι πήρε μακριά άστοχες κουβέντες. Εσύ μιλούσες με συναίσθημα. Αυτοί με λόγια. Τώρα ξέρεις.

Εκεί σε βρίσκει η ενηλικίωση.

– Κάθε φορά που παίρνω τον προαστιακό, θυμάμαι εκείνο το ταξίδι που ήρθα να σε βρω. Θυμάμαι το “Σ’ Αγαπώ” σε ξένη γλώσσα. Αλλάζω την πλοκή. Ίδια αρχή, άλλη μέση, διαφορετικός επίλογος. Αγαπάς τις ισορροπίες και τα κουτάκια, αγαπώ τη σφοδρότητα,το χάος και τις θύελλες. Με επαναπροσδιορίζουν. Στην δική μου ιστορία γίνεσαι ανώτερος των περιστάσεων.  Μας απαθανατίζω μαζί και με Ι και με Υ και με ΕΙ και ΟΙ. Με αγαπάς όπως επιθυμώ εγώ. Είμαι η οικοδέσποινα και με επισκέπτεσαι συνέχεια . Είμαι εκτός τόπου και χρόνου, άρα ελεύθερη. Ελεύθερη να το νοιώσω όπως το θέλω εγώ. Και ίσως να έχει μεγαλύτερη αξία η ανάμνηση που θα φτιάξω από μόνη μου.

Δεν απάντησες ποτέ στα γράμματα μου. Παραλήπτης βουβός. Δεν ήξερες να διαβάζεις. Εδώ και μέρες, σου μαθαίνω εγώ την αλφαβήτα. Η αγάπη, αν και λέξη ελληνική, θα έπρεπε να προφέρεται όπως την τραγούδησε η Σοφία Λόρεν στο “ti einai afto pou to lene a(gap)i”. Να αποκαλύπτεται και το gap που προϋπάρχει από την έναρξη της. Καίγομαι να σε ξανασυναντήσω κι ένα καμμένο κομμάτι μου μπορεί να ταξιδέψει και να κάτσει πάνω στα μαλλιά σου. Χαζεύω κοινές μας φωτογραφίες κι αυτό είναι τόσο μεθυστικό. Θέλω να αισθανθώ σαν ηρωίδα του σινεμά και να σου γράψω όλες αυτές τι μελό ατάκες που λένε οι ερωτευμένοι στις ταινίες ” δεν μπορώ να ζήσω χωρίς εσένα”, ” θα Σ’Αγαπω  μέχρι το τέλος του κοσμου”, “μακριά σου κρυώνω”. Σφίγγω τις γροθιές μου και δεν το κάνω. Θα υπογράψω όπως η Τσβετάγιεβα αυτές τις λέξεις με ένα ουράνιο τόξο στον ορίζοντα.

Πάντως μου λείπεις τρομερά.

Πολλά φιλιά.

Εκεί σε βρίσκουν τα ρω του έρωτα.

Θα αυτοαναιρεθώ επαναλαμβάνοντας το τσιτάτο:

“Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις είναι εντελώς συμπτωματική και ουδεμία σχέση έχει με την πραγματικότητα.”

Πάντα μου άρεσε αυτή η φράση.

Σας ευχαριστώ.

•  Η Νίκη Σερέτη πρωταγωνιστεί στη καθημερινή απογευματινή σειρά του Mega Channel, “Το αύριο μας ανήκει”.