Από μικρός, είχα παρατηρήσει πως σε κάποιο παιχνίδι (με play mobile, τουβλάκια ή φίλους) έβρισκα μεγαλύτερη χαρά στο να το δημιουργήσω, να το ετοιμάσω, να φτιάξω το πλαίσιο και την ιδέα, παρά να παίξω το παιχνίδι ή την ιστορία. Με ενθουσιάζει ή ικανότητα να βρεις γλώσσα να επικοινωνήσεις τη φαντασία σου, οπότε ήθελα καιρό τώρα να αναμετρηθω με το ρόλο του σκηνοθέτη.
Για πολύ καιρό είχα ένα προβληματισμο-ιδέα, που το σκεφτόμουν συνέχεια. Μετά από παρότρυνση του φίλου και συνεργάτη Θεοχάρη Μπαϊρακταρίδη, αποφασίσαμε να γίνει παράσταση, στείλαμε στο Φεστιβάλ Ανοιχτής Σκηνής του δήμου Θεσσαλονίκης, μας πήρανε και έτσι βρήκα ευκαιρία να νιώσω ξανά παιδί δημιουργώντας ένα μεγαλίστικο -αυτή τη φορά- πλαίσιο παιχνιδιού.

Γρήγορα, βρήκαμε ανθρώπους που ταυτίστηκαν και ενθουσιάστηκαν με την ιδέα της παράστασης, καθώς και ανθρώπους που ήταν και είναι εκεί για εμάς, πρόθυμοι και δημιουργικοί, πολύτιμοι και τους ευχαριστώ.

Η ιδέα αυτή γεννήθηκε ένα βράδυ, όταν σκρόλαρα. Έβλεπα το feed μου και έλεγα πως δεν γίνεται να συμβαίνουν όλα αυτά (τοξικά σχόλια, βία κ.τ.λ.) δε γίνεται να είναι κανονικοί άνθρωποι αυτοί που ποστάρουν με ένα username. Γρήγορα όμως, συνηδητοποιησα ότι τα social media ειναι ένας καθρέφτης. Συνεπώς, θέλησα να δημιουργήσω ένα πλαίσιο, στο οποίο ο κόσμος των social media θα μεταφερθεί στη σκηνή, και θα δούμε σαν παρατηρητές αυτό το σύστημα, στο οποίο βυθιζόμαστε. Επίσης, ήθελα η αίσθηση που έχει ο θεατής, να θυμίζει ένα ζωντανό σκρολάρισμα, το οποίο σιγά σιγά θα αρχίσει να αποδομείται και να εξελίσσεται σε μια ουσιώδη προσπάθεια επανασύνδεσης με έννοιες και συναισθήματα. Στη πορεία γεννήθηκαν ανάγκες τις οποίες και ακούσαμε, σχετικά με την ανθρώπινη επικοινωνία και σύνδεση γενικότερα.

Επίσης, όλη αυτή η παρατήρηση ήρθε σε μια περίεργη στιγμή, καθώς πριν κάποιους μήνες, είχα παρασυρθεί από το ατελείωτο σκρολάρισμα και τη μαγεία του αλγόριθμου να καταλαβαίνει τι θέλω, καθώς και από το gaming, περνώντας μέρες και νύχτες ολοκληρωτικά κολλημένος. Ευτυχώς, η παράσταση αποτέλεσε ένα κίνητρο να μειώσω τις ώρες αυτές, και να έρθω ξανά online.

Μετά από αυτές τις παρατηρήσεις, είχα ένα καθαρό κορμό τριών πραγμάτων για τη παράσταση. Social media: ποιά η ανάγκη; ποιά η ευθύνη; ποιά τα ορια; οτιδήποτε υπάρχει στη παράσταση γεννήθηκε από αυτές τις τρεις ερωτήσεις.

Στόχος της παράστασης δεν είναι να τρομάξει ή να δείξει τα social media σαν τον κακό της υπόθεσης, ή πως είναι ο λόγος που οι άνθρωποι απομακρυνόμαστε όλο και περισσότερο. Με τη παράσταση αυτή θέλουμε να επικοινωνήσουμε, και να προβληματίσουμε κυρίως για αυτό, το «επικοινωνώ». Να ξυπνήσουμε αυτή την πηγαία ανθρώπινη ανάγκη του “επικοινωνώ”, “συνδέομαι” με τον άλλο, με τη κοινωνία, και να ερευνήσουν την ευθύνη του καθένα στα social media και στη ζωή γενικότερα. Όντας μέλη της τελευταίας γενιάς που γνώρισε ένα κόσμο χωρίς social media, θέλουμε να επικοινωνήσουμε αναμνήσεις, ιστορίες, φόβους προσδοκίες, και την ανάγκη μας να έρθουμε όλοι λίγο πιο κοντά.

Στο μέλλον, θέλω να εξελίξουμε τη παράσταση. Πιο συγκεκριμένα, στόχος ήταν η δημιουργία μιας ζωντανής παράστασης, που θα αλλάζει διαρκώς, μια ζωντανή αλληλεπίδραση κοινωνίας και τέχνης, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τα social media, όπου το τι προβάλλεται, είναι μεταβαλλόμενο. Οπότε πολύ πιθανό, αν παίξουμε μελλοντικές παραστάσεις, να δείτε διαφορετικά πράγματα, καθώς η ζωή και η ανάγκες μεταβάλλονται, από τη μια μέρα στην άλλη. Έχουμε δημιουργήσει μια “πλατφόρμα επικοινωνίας” και ευελπιστούμε να ταξιδέψει όσο πιο μακριά γίνεται!

Θα κλείσω με μια πολύ ωραία περιγραφή της παράστασης μιας πολύ καλής φίλης. Της Μαρίας.

“Πολλές φορές οι άνθρωποι προτιμάμε την αποσύνδεση, καθώς η σύνδεση φαντάζει να σημαίνει πιο πολλά από ένα username και έναν κωδικό ”

“_μετά την συλλογή των δεδομένων σειρά έχει το μοίρασμα_”
Σας περιμένουμε!

*Ο Παναγιώτης Ματζίρης σκηνοθετεί τη θεατρική παράσταση “Offline:Εκτός Σύνδεσης”, που παρουσιάζεται 23 και 24 Απριλίου, στο θέατρο ΑΝΕΤΟΝ της Θεσσαλονίκης. Παίζουν: Μύριαμ Σοφία Αρτζανίδου, Χρύσα Ιωαννίδου, Μυρσίνη Καρματζόγλου, Θεοχάρης Μπαϊρακταρίδης και ο Στέλιος Ράμμος.