“Με το θέατρο έμαθα να με αγαπάω. Όλα τα επιμέρους, όλες οι ανασφάλειες είναι πλέον αντιμετωπίσιμες. Πλέον δεν με μαλώνω όπως παλιά. Πλέον, χάρη και στο θέατρο, με φροντίζω. Στο θέατρο έμαθα να μην είμαι σκληρή με τον εαυτό μου. Παλιά με αυτομαστίγωνα. Υπήρξα και βαθιά ενοχικός άνθρωπος. Άλλο πια δεν είμαι”… Η καλύτερη νέα πρωταγωνίστρια στη Θεσσαλονίκη, ονομάζεται Μαριάννα Πουρέγκα και ήρθε στο ελληνικό θέατρο για να μας απασχολήσει. Όπως και στο rejected…

συνέντευξη | γιώργος παπανικολάου */* φωτογραφίες | τάσος θώμογλου */* επιμέλει

rejected: Ανήκεις στους ανθρώπους που εκμυστηρεύονται τα πάντα στους φίλους σου ή ζεις πιο “μοναχικά” στις σκέψεις σου;

Μ.Π.: Δεν μιλάω πολύ εύκολα. Είμαι αρκετά μοναχικός άνθρωπος. Περνάω και μόνη μου καλά. Υπάρχουν περίοδοι που είμαι εξωστρεφής κι έχω ανάγκη τις βόλτες, τις παρέες, οι φίλοι μου πάντα είναι εκεί. Αλλά, δεν είμαι ο άνθρωπος του τηλεφώνου. Με το τηλέφωνο, για την ακρίβεια, δεν το ΄χω καθόλου! Με τη μαμά μου μαλώνουμε συνέχεια! Όλοι οι άνθρωποι στη ζωή μου, κάνουν παράπονα ότι δεν τους παίρνω τηλέφωνο ή αν τους πάρω ή με πάρουν, δεν έχω όρεξη να μιλάω ακατάπαυστα στο κινητό. Καμία, όμως!

rejected: Αυτή η βαθιά αγάπη και η πίστη σε αυτήν, σου έτυχε ως τώρα στη ζωή σου;

Μ.Π.: Ναι. Τώρα ζω αυτό που με ρωτάς. Είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου, που βιώνω όλα αυτά που διάβαζα, άκουγα, μάθαινα για τον μεγάλο έρωτα. Κι αυτό με “τροφοδοτεί” σε σχέση με την “Ελίζα”.

rejected: Ο έρωτας εμένα “με γονατίζει”. Χάνω τη μπάλα και όλα λειτουργούν γύρω από το πρόσωπο που αγαπώ, χωρίς πολλές σταθερές. Έτσι λειτουργείς κι εσύ ή όχι;

Μ.Π.: Παλιά ήμουν αυτό που περιγράφεις. Οι πρώτες μου αγάπες λειτουργούσαν μέσα μου, με περίεργο τρόπο. Λες και ήμουν ευνουχισμένη. Γραπωνόμουν από τον άλλον, όποιος κι αν ήταν. Αυτό δεν οδήγησε σε θετικά μονοπάτια, οπότε όταν μπήκα στη Σχολή κι ένιωσα σιγουριά και αυτοπεποίθηση κάνοντας αυτό που αγαπώ, οπότε και ένιωσα καλά με την πάρτη μου, αναθεώρησα πολλά. Ένα από όλα, ήταν και ο τρόπος που αντιμετώπιζα τον έρωτα. Το θέατρο με βοήθησε και στο να ακούω περισσότερο. Πλέον, δεν μιλάω, ακούω και δίνω χώρο στον άλλον. Δεν καταπιέζω τον άλλον και δεν θέλω πια και να καταπιέζομαι. Πιστεύω πια πως όλα μπορούν να συζητιούνται, για να μην μένει τίποτα “για το σπίτι”. Παλαιότερα, αυτό με χαλούσε… τα άλυτα ζητήματα που τα κουβαλούσα σπίτι μου. Όταν αναπαράγεις μια σκέψη, κάνεις σενάρια, κάνεις πάλι σενάρια, “πέφτεις”. Όχι! Έχεις ένα θέμα; Έλα να το λύσουμε, για να πάμε παρακάτω και ο καθένας να κοιμηθεί ήσυχος στο σπίτι του. Αν δεν λυθεί, το ξαναδουλεύουμε μια άλλη στιγμή. Θα σου πω μια φράση, για την οποία όλοι με κοροϊδεύουν…”ο νους του ανθρώπου πρέπει να είναι σαν ένα ποτάμι. Ποτάμι που κάποια στιγμή βρωμίζει, από ρύπους, σκουπίδια ανθρώπων, αλλά σε δύο χιλιόμετρα τα πετάει όλα έξω. Το ποτάμι έχει τη δύναμη να αυτοκαθαρίζεται και συνεχίζει να ρέει καθαρό και γάργαρο. Οι σημερινοί άνθρωποι δεν έχουν για νου ένα ποτάμι, αλλά ένα νερόλακκο που είναι στάσιμος, βρωμιές γεμίζει και γίνεται βάλτος, που εισπράττει μόνο ακαθαρσίες”. Όταν γύρω μου δημιουργείται μια ένταση ή κάποιος προσπαθεί να προσβάλει ή κάτι περίεργο συμβαίνει, γυρνάω δυνατά και λέω “παιδιά, ποτάμι”! Και λειτουργεί…

rejected: Λέμε το “σ΄ αγαπώ” ουσιαστικά και ελεύθερα στις μέρες μας;

Μ.Π.: Χα! Πάλι θα σου απαντήσω με κάτι που πρόσφατα διάβαζα…”πολύ εύκολα λέμε σ΄ αγαπώ στις μέρες μας. Σ΄ αγαπώ λέει κι ο χασάπης, λέει κι λογιστής, λέει κι ο ηθοποιός, λέει και ο επιχειρηματίας, λένε και οι έφηβοι.” Το “σ΄ αγαπώ” το λέμε εύκολα στις μέρες, έχει χάσει την αξία του κι έχει γίνει επιφανειακό. Το “σ΄ αγαπώ” στις μέρες μας δεν είναι ανιδιοτελές. Πολύ συχνά, σχεδόν πάντα πίσω από το “σ΄ αγαπώ”, κρύβεται ένταση, ζήλια, οργή, καχυποψία, να καλύψουμε κάτι. Ε, όχι… αν αγαπάς, αγαπάς! Τέλος. Οι δεύτερες σκέψεις δεν χωράνε στην αγάπη. Όταν αγαπάς μπορείς και να πας ως την άλλη άκρη του κόσμου και να το κάνεις, όχι μόνο να το λες. Όταν αγαπάς, θα πας. Όποιος κι αν είναι ο προορισμός. Η αγάπη δεν είναι εκμετάλλευση και κέρδος. Αν δω ότι με εκμεταλλεύεσαι, θα σε κάνω στην άκρη. Κι αυτό το κάνω τώρα πια. Παλαιότερα, υπήρξα φουλ ενοχική κι όλα τα κρατούσα μέσα μου. Ντρεπόμουνα, ένιωθα τύψεις, λυπόμουνα για πολλά… κατακάθια γινόντουσαν μέσα μου όλες οι ανέκφραστες σκέψεις. Τώρα φιλτράρω γύρω μου τις ενέργειες κι αν εντοπίσω αρνητισμό σε κάποιον, θα το επισημάνω στον ίδιο, για να πάμε παρακάτω. Αν αυτός εξακολουθεί να παραμένει κακοπροαίρετος, δεν θα τον κουβαλάω εφ’ όρου ζωής στο σπίτι μου, σαν έγνοια.

rejected: Σκέφτεσαι να κατέβεις στην Αθήνα, να συνεχίσεις ως ηθοποιός;

Μ.Π.: Ναι. Το σκέφτομαι. Θέλω να κατέβω στην Αθήνα και ας με φοβίζει η πόλη. Μένω δέκα χρόνια στη Θεσσαλονίκη και την αγαπώ. Ίσως και την έχω συνηθίσει. Αλλά, ξέρω πως το επόμενο βήμα, πρέπει να είναι στην Αθήνα.

rejected: Ποιος κέρδος σου απέφερε το θέατρο;

Μ.Π.: Το θέατρο μου άρπαξε φοβίες και κόμπλεξ. Ξύρισα το κεφάλι μου για παράσταση, όταν μου ζητήθηκε από το σκηνοθέτη. Και αυτό το ξύρισμα του κεφαλιού με απελευθέρωσε από όλα. Ήμουν στη Σχολή ακόμη, στα τελειώματα του τρίτου έτους, όταν στην οντισιόν δέχτηκα δύο ερωτήσεις… αν θα έκανα γυμνό-εκεί έγνεψα καταφατικά… και αν θα ξύριζα το κεφάλι μου, απάντησα θετικά-φωναχτά, δίχως δεύτερη σκέψη. Θυμάμαι ανέβηκα πρώτη στο σανίδι να μου ξυρίσουν το κεφάλι και το είδα σαν πρόκληση. Όταν τέλειωσε, αυτό μου έδωσε μεγάλη ελευθερία. Αυτή την ελευθερία θέλω να την κάνω έκφραση δημιουργίας στο θέατρο. Για αυτή την ελευθερία δημιουργίας στο θέατρο χαίρομαι!

Ευχαριστούμε πολύ το Revolver Recording Studio και τον Δημήτρη Καραβασίλη για τη φιλοξενία της φωτογράφισης… (και για την άδεια να σπάσουμε τα drums, να φάμε τα πιατίνια, να τσαλαπατήσουμε τους καναπέδες, να πειράξουμε τις κονσόλες και τόσα άλλα…)