O Λάζαρος αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο του για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για το θέατρο κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτή τη χρονιά. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

Το σακίδιό μου, το backpack μου, είναι πραγματικά σαν του SportBilly γιατί εκεί μπορεί κανείς να βρει τα πάντα. Από βότσαλα που έχω διαλέξει από κάποια παραλία, μέχρι καλώδια, ακουστικά και γενικά ό,τι άλλο μπορεί κάποιος να φανταστεί. Όταν όμως, πηγαίνω στο θέατρο έχω σίγουρα 3 πράγματα μαζί μου. Επειδή είμαι κρυφογλυκατζής κι έχω κόψει τα γλυκά εδώ και χρόνια, πάντα παίρνω μία μπάρα πρωτεΐνης -είναι το μόνο που μου έχει απομείνει σε γλυκό- σε περίπτωση που πεινάσω. Έχω πάντα ένα φυλαχτό για γούρι που μου έχει δώσει ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο. Και τις βιταμίνες μου τις οποίες δεν αποχωρίζομαι ποτέ, ειδικά αυτή την περίοδο.

photo_1: Θυμάμαι πως εκείνη η μέρα ήταν πάρα πολύ δύσκολη, με αποκορύφωμα μια πολύ μεγάλη καθυστέρηση σε μία πτήση. Γύρω μου ο κόσμος γκρίνιαζε, τσακωνότανε, φώναζε. Το μάτι μου έπεσε σε αυτούς τους δύο πιτσιρικάδες οι οποίοι είχαν ξαπλώσει κάτω, είχαν βάλει τα σακίδιά τους στα κεφάλια τους και δεν κρατούσαν καν κινητό. Στιγμιαία αποφάσισα να κάνω το ίδιο κι έκατσα μαζί τους χωρίς να κρατάω κινητό. Θυμάμαι πως η ώρα κύλησε πολύ ωραία

Οδηγάω μηχανή, οπότε μου είναι κάπως δύσκολο να ακούσω μουσική. Το μόνο που μπορεί να ακούσω είναι οδηγίες από το GPS σε περίπτωση που δεν ξέρω το location. Όμως, κάποια πρωινά, αναλόγως τη διάθεσή μου ακούω μουσική. Τις περισσότερες φορές, όσο κι αν δεν μου φαίνεται, ακούω κλασική μουσική. Μ’ έχει βολέψει εδώ κι αρκετά χρόνια ένα Mix τραγουδιών του Μότσαρτ που λέγεται «Happy Mozart». Πιστεύω πως, όταν ακούω αυτή τη μουσική η μέρα μου κυλάει πιο ήρεμα, γιατί κι εγώ νιώθω πιο ήρεμος. Επίσης, μπορεί να ακούσω μια εξαιρετική βιολίστρια η οποία λέγεται Lucine Fyelon και συγκεκριμένα το κομμάτι «Emotions». Κοινός παρανομαστής των τραγουδιών αυτών είναι, ότι βγάζουν ηρεμία. Το τρίτο τραγούδι που θα διαλέξω είναι πάλι της ίδιας, το «Pound cake» που συνδυάζει βιολί με hip hop, ένας συνδυασμός  που μου αρέσει πάρα πολύ

photo_2: Μετά από πέντε συνεχόμενες μέρες συννεφιάς,  το να δω  το φως του ήλιου, πάνω από τα σύννεφα, ήταν μια στιγμιαία χαρά.

Δεν μου άρεσε ποτέ να με ελέγχουν οι φόβοι μου, γι’ αυτό κάθε χρόνο πηγαίνω προς αυτή την κατεύθυνση και προσπαθώ να κατακτώ, κάθε φορά βήμα βήμα, κάποιο διαφορετικό παρακλάδι. Φέτος θα ήθελα να είμαι λιγότερο προληπτικός σε κάποια πράγματα. Δεύτερον και πιστεύω το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι να είμαι συνειδητός και να ζω, ρουφάω την κάθε μου στιγμή μοναδικά. Όσο μπορώ να ζω το εδώ και τώρα. Αυτό θεωρώ πως είναι το κλειδί για να είναι κανείς γαλήνιος, το οποίο πιστεύω πως είναι ανώτερο και πιο σπουδαίο από το να είναι κάποιος ευτυχισμένος. Γιατί η ευτυχία είναι μικρές χαρές και τις πιο πολλές φορές δεν εξαρτώνται από εμάς. Τρίτον, θα ήθελα να αποκτήσω περισσότερη υπομονή. Μου χρειάζετα

photo_3: Η αλήθεια είναι πως λατρεύω το ηλιοβασίλεμα και «κυνηγάω»  κάθε στιγμή να το φωτογραφίσω γι’ αυτό και στο κινητό μου θα βρει κανείς χιλιάδες τέτοιες εικόνες. Το συγκεκριμένο είναι το τελευταίο που είδα. Πιστεύω πως αν μπορούσε να κρατήσει και τρεις ώρες, θα καθόμουν,  θα το έβλεπα, δεν θα μιλούσα καθόλου και δεν θα είχα κανένα παράπονο.

* Ο Λάζαρος Βασιλείου συμμετέχει στη θεατρική παράσταση “Στο Τσακ”, σε κείμενο Δήμητρας Παπαδοπούλου και σκηνοθεσία Γιώργου Λύρα, που παρουσιάζεται στο ΡΑΔΙΟ ΣΙΤΥ Θεσσαλονίκης, για λίγες ακόμα παραστάσεις.