Μία μάχη με τον χρόνο και τον εαυτό της για την πρωταγωνίστρια. Τίποτα δεν είναι ικανό να τη σταματήσει, απλά θέλει να επισπεύσει τις εξελίξεις. Θέλει να γίνει άμεσα από κορίτσι, γυναίκα. Να περάσει αυτό το δύσκολο μεταβατικό στάδιο. Η κοινωνία όμως δεν είναι έτοιμη να δεχθεί όλο αυτό. Κι αναφέρομαι τόσο σε αυτήν της ταινίας, όσο και σε αυτήν της αίθουσας, των θεατών. Πραγματικά ακόμα κι εμένα σε κάποιες στιγμές σφίχτηκε η καρδιά μου. Η ένταση μεταφέρεται από τα μάτια στον εγκέφαλο κι από εκεί σε ολόκληρο το σώμα.
Διπλή ζωή. Η “αλλαγή” στο σπίτι κι η σκληρή προπόνηση στο χορό. Στο πρόσωπο της προπονήτριας είδα μάλιστα, μπορεί να΄μαι κι ο μόνος, το μητρικό πρότυπο, που τόσο έλειπε στη Λάρα. Με τις φωνές, με την πίεση, με την πρόκληση άγχους, αλλά και την παρότρυνση, την αγκαλιά, την επιβράβευση. Πλάι στον Βίκτορ Πόλστερ, εγώ θα αποθεώσω και τον Αrieh Worthalter, στον ρόλο του τραγικού πατέρα. Ένα τέρας ψυχραιμίας με ιώβεια υπομονή, έτοιμος να θυσιαστεί για το καλό της οικογένειάς του.
Ξεχωριστή μνεία θέλω να κάνω στην κάμερα, στη φωτογραφία. Ακολουθεί πιστά στο πρόσωπο τη Λάρα. Αυτή ναι μεν κρατάει δεν εκδηλώνεται, δε ξεσπάει, αλλά ο ψυχισμός της όλος αντικατοπτρίζεται στα πλάνα. Η χαρά, η αγωνία, τα δύσκολα βράδια, η απογοήτευση, η δύναμη, ο πόνος κι εν τέλει το χαμόγελο της ελπίδας και της δικαίωσης. Τα πάντα. Μία ταινία που σηκώνει συζήτηση, γιατί αν μιλήσεις με δέκα σινεφίλ, όλοι τους μπορεί να την παρακολούθησαν από διαφορετική οπτική γωνία.