Κάποτε, πριν αρκετά χρόνια, πίστευα πως το να έχει κανείς συνηθισμένο όνομα είναι πρόβλημα, σε κάνει αυτόματα κοινό άνθρωπο. Πίστευα ότι ένα ξεχωριστό όνομα είναι από μόνο του πιο σημαντικό. Με ένα ξεχωριστό όνομα, σε θυμούνται όλοι πιο εύκολα. Έτσι νόμιζα.

Σύντομα όμως κατάλαβα, πως το να έχεις ένα τόσο συνηθισμένο όνομα και να κάνεις κάποιον να θυμάται μόνο εσένα, τελικά είναι το πιο μεγάλο πράγμα. Το να βλέπεις γραμμένο ένα τέτοιο όνομα σε τοίχο και να σου έρχεται ένα μόνο πρόσωπο στο μυαλό, το να λες “ο Γιάννης” ή “η Μαρία” και να μην χρειάζεται να διευκρινήσεις ποιον από όλους εννοείς, είναι το πιο μεγάλο κατόρθωμα.  Για παράδειγμα, λες “πήρε τηλέφωνο η Δώρα”, κι όλοι καταλαβαίνουν ποια. Άντε να ξέρουν άλλη μία, ή δύο το πολύ. Ενώ το να πεις “μίλησα με το Γιώργο”, και να καταλάβουν ποιον εννοείς, είναι μεγάλο πράγμα. Το να ξεχωρίσεις, ανάμεσα σε τόσους, σίγουρα κάτι σημαίνει. Σημαίνει πως είναι ο σημαντικός σου -για κάποιο λόγο- Γιώργος. Ίσως είναι το παιδί σου, ο άντρας σου, ο καημός ή ο αδερφός σου. Ο κολλητός, ο πρώην, ο μπαμπάς σου. Δεν έχει σημασία. Λες ένα όνομα κι όλοι καταλαβαίνουν. Κι ας ξέρεις τόσους.

Είναι όπως λέγαμε παλιά, στο σχολείο, με μάτια γουρλωμένα από ενθουσιασμό, “Τον είδα!” και δε χρειαζόταν κανείς να πει το όνομά του. Όλοι ξέραμε ποιον είδα στο διάλειμμα. Ένας ήταν ο σημαντικός! Έτσι και τώρα, ανάμεσα σε τόσους Γιώργηδες, είναι πια λίγοι αυτοί που εννοούμε, είναι λίγοι οι σημαντικοί μας. Λες γιορτάζει ο Γιώργος, και όποιος σε ακούει, ξέρει ποιον εννοείς, ποιον σκέφτεσαι, σε ποιον θα τηλεφωνήσεις ή σε ποιόν θα ‘θελες.

Τ’ αï-Γιωργιού, λοιπόν, σήμερα. Γιορτάζει ο Γιώργος. Και σίγουρα δε χρειάζεται να απαντήσεις στο “ποιος από όλους”.