at a glance
Top

Οι σημειώσεις του Γιώργου Χιώτη

κείμενο Ι γιώργος χιώτης */* φωτογραφίες | μαρία κοντοβουνήσιου + κωστής εμμανουηλίδης + αγγελική βερναρδάκη + αντώνης χρίστου */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου

το ψηφιδωτό της μνήμης

Η Θεσσαλονίκη, ανέκαθεν, προσέφερε τον εαυτό της για περπάτημα. Η επιστροφή μου λοιπόν στην πόλη, για ένα σύντομο έστω διάστημα, με φέρνει αντιμέτωπο με τσάρκες και σουλατσαρίσματα του παρελθόντος. Το δυσκολοδιαχείριστο κομμάτι αυτής της ανάκλησης, έγκειται στο ότι τα στέκια, οι γωνίες και τα παγκάκια με τα οποία έχω συνδυάσει τον παλιό και όχι παλιό μου εαυτό, είναι πιο αλλιώτικα από ποτέ.

Όλο αυτό το ψηφιδωτό μνήμης που απαρτίζεται:

 

// από τις ξύλινες καρέκλες του “Ηλιοτροπίου”, από τα τραπέζια στο “Ελίτ”, από την Πλατεία Ναυαρίνου ως στέκι και όχι απλά ως πέρασμα, από την αθώα (;) νύχτα της Βαλαωρίτου //

 

μοιάζει να σκουριάζει και να τοποθετείται στο μπουντρούμι μιας απαχθείσας από τον καιρό ιστορίας. Και παρά το φορτίο που φέρει αυτή η συμπύκνωση, οφείλω να παραδεχτώ πως το αποσπασματικό και ενίοτε διαλυμένο τοπίο μνήμης μου δημιουργεί ένα σιωπηρό, μη δηλωμένο αίσθημα χαράς. Πρόκειται για μια αποσύνθεση που στο βάθος με ηδονίζει, κατά τον τρόπο που ηδονίζεται ένας “Ορέστης” ή μια “Κλυταιμνήστρα”, καθείς από τη μεριά του, όταν πιάνει στα χέρια του ένα οικογενειακό κειμήλιο και το πετάει από το μπαλκόνι.

 

Μια Ιεροποίηση που παραχωρεί τη θέση της στην Αποκαθήλωση, ένα σαλόνι που κάνει στην άκρη για να αναδειχθεί η πραγματική άκρη, το σύνορο της βεράντας. Εξάλλου, στις όχθες μιας βεράντας μπόρεσαν να αποσχιστούν από το όνομά τους ένας Ρωμαίος και μια Ιουλιέττα και για αυτό, ατενίζω τη Θεσσαλονίκη με βλέμμα αυθάδικο αυτή τη φορά, έτοιμο να σατιρίσει και να γελοιοποιήσει αυτό το μικρό στρατιωτάκι που περπατάει τους δρόμους της. Εμένα. Να σταθώ, κατά κάποιον τρόπο, μπροστά από την πόλη και σαν άλλος “Κλοόυν” του Χάινριχ Μπέλ, να την γκρεμίσω, ορμώμενος από ένα αίσθημα ιδιοσυγκρασιακής και ειρωνικής μελαγχολίας.

Κάπου εδώ έρχεται και το “Ζ”. Ένα κείμενο που υπενθυμίζει, μέσα από το περιεχόμενο αφενός, αλλά και το ιστορικό του φορτίο αφετέρου, πως η προσωπική μνήμη είναι υπαρκτή μονάχα μέσα από τη μνήμη του άλλου και τη μνήμη γενικότερα,

 

// τη μνήμη των ανθρώπων, που γκαζώνει σαν τρίκυκλο στα παγκάκια, τις πλατείες και τις λεωφόρους των ανθρώπων //

 

Και τότε, όταν σκύβεις πάνω από την ιστορικότητα και το συλλογικό φορτίο ενός καλλιτεχνικού έργου, φανερώνεται και το προσωπικό στοιχείο με οργανικότητα. Ήταν από τις λίγες φορές που η ανάμνηση ακολούθησε τη μελέτη, από τις λίγες φορές που η μελέτη η ίδια μου θύμισε πως είχα έναν παππού, έναν παππού Χρήστο, που κάθεται στο σαλόνι του Κιλκίς -να που τελικά τα σαλόνια επιμένουν, και μου αφηγείται…

 

// ιστορίες για έναν Λαμπράκη, ιστορίες για έναν Τίγρη, για ένα τρίκυκλο //

Ο Γιώργος Χιώτης συμμετέχει στην θεατρική παράσταση “Ζ – Το χρονικό μιας δολοφονίας”, σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Γκιζώτη.  Βασισμένο στο “Ζ – Φανταστικό Ντοκιμαντέρ Ενός Εγκλήματος” του Βασίλη Βασιλικού, σε διασκευή του σκηνοθέτη και του Γιώργου Χιώτη, στο θέατρο Artbox Fargani Θεσσαλονίκης. Κάθε Παρασκευοσαββατοκύριακο, για λίγες παραστάσεις. Επιπλέον, ο Γιώργος θα πραγματοποιήσει ένα κύκλο σεμιναρίων στη Δραματική Σχολή “Ανδρέας Βουτσινάς” της Θεσσαλονίκης, με (πιθανό) τίτλο “Η κρυφή πένα του ηθοποιού”.