Τέλος, αφήνω τον γάμο της καλής μου φίλης και συμφοιτήτριας, Μυρσίνης, που περάσαμε τόσο ωραία! Συνειδητοποίησα εκείνη την ώρα, πόσα έχουμε περάσει μαζί, πόσο έχουμε εξελιχθεί και ωριμάσει σε όλους τους τομείς, ανεξαρτήτως των δυσκολιών.
Τρεις στιγμές που περπατώντας στη Θεσσαλονίκη, είδες κάτι και συντάχθηκες με την επιλογή του έργου που κάνατε;
Σίγουρα όλους αυτούς τους ανθρώπους που κάνουν ζογκλερικά στα φανάρια με τόση χαρά και ενέργεια, πάντα μου έρχεται ο χαρακτήρας του «Σιμόν» στο μυαλό που με πόση αγάπη και μεράκι το κάνουν, ασχέτως με το τί γίνεται και τί βγαίνει από όλο αυτό στο τέλος της ημέρας. Ένα άλλο- πολύ αστείο- περιστατικό που «ένιωσα» Σιμόν, ήταν όταν ήμουν σε ένα εστιατόριο και είχα δίπλα μου ένα ζευγάρι και μιλούσαν πάρα πολύ σοβαρά και με αντικρουόμενα επιχειρήματα για την έμφυλη βία. Ήθελα τόσο πολύ να παρέμβω στη συζήτηση, αλλά δεν είμαι ο Σιμόν που έχει πάντα τη λύση.. Μια τελευταία στιγμή ήταν, όταν βρέθηκα στο αεροδρόμιο (εκεί που και ο «Σιμόν» γνώρισε την «Ναταλί») και είδα ένα ζευγάρι να αγκαλιάζεται και λέω «Να, αυτή είναι αγκαλιά που θέλει να κάνει ο Σιμόν στη Ναταλί»!
Τί θέλεις, οπωσδήποτε, να ρωτήσεις και εσύ την Κυριακή, μαζί με όλους τους καλεσμένους και το κοινό και γιατί αυτή σου, η ερώτηση, σε απασχολεί;
Αυτό που θέλω να ρωτήσω είναι το εξής: επιλέγεις μια δουλειά που πραγματικά αγαπάς και θέλεις, αλλά οι συνθήκες στην Ελλάδα για να κάνεις αυτό το επάγγελμα είναι ανύπαρκτες ή επιλέγεις ένα επάγγελμα που δεν σε γεμίζει αλλά έχεις αποκατάσταση και άρα απολαβές;
Η Θεσσαλονίκη στηρίζει τους καλλιτέχνες της;
Αυτή η ερώτηση, πάντα, με δυσκολεύει. Δεν θέλω να γίνομαι αρνητικός και απόλυτος, αλλά πάντα πιστεύω σε κάτι καλύτερο. Πόσο μάλλον εγώ, που είμαι ένας καλλιτέχνης που τα τελευταία πέντε χρόνια, δουλεύω ασταμάτητα πάνω στο κομμάτι που έχω σπουδάσει: την υποκριτική, τη σκηνοθεσία και τα θεατροπαιδαγωγικά. Πασχίζω, όμως, να επιβιώσω στο ελεύθερο θέατρο της Θεσσαλονίκης και σίγουρα ανά διαστήματα που δίνω ακροάσεις στο Κ.Θ.Β.Ε ποτέ δεν μου δόθηκε η ευκαιρία να συνεργαστώ με αυτόν τον φορέα, διότι μου δίνει και την εντύπωση ότι είναι ένας κλειστός πυρήνας.
Πέρα, όμως, από την προσωπική πορεία, μαζί με την Άννα Μαρία Γάτου και τη Μαρίνα Κωνσταντινίδου έχουμε την Bloom Theatre Group, μια ομάδα που τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιείται αρκετά με παραγωγές σε Θεσσαλονίκη, Βόρεια Ελλάδα και Αθήνα, θα θέλαμε να είχαμε την ευκαιρία, ως ομάδα, να συνεργαστούμε με τον κρατικό φορέα της πόλης μας. Κι αν δεν είμαστε εμείς, ας είναι μια άλλη νέα ομάδα της πόλης που θα της δοθεί ένα βήμα.
Και από εκεί και πέρα…..
Τα επόμενα σχέδια, οι επόμενες μελέτες, τα project που έπονται..
Παράλληλα με τον «Σιμόν Λαμπρός», κάνω πρόβες για έναν άλλο παγκοσμίου φήμης ήρωα, τον «Μικρό Πρίγκιπα». Όλη η θεατρική σεζόν θα με βρει στο Θέατρο Αριστοτέλειον με έναν απίθανο και τρελιάρικο θίασο που κάνουμε πρόβες για το έργο του Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ σε σκηνοθεσία Αναστάση Δεληγιάννη. Μικροί και μεγάλοι φίλοι, σας περιμένουμε από 1 Νοεμβρίου.
Ολοκληρώνω με δυο φράσεις από τους ρόλους που θα υποδυθώ φέτος:
Σιμόν Λαμπρός: Όταν ένας άνθρωπος δεν έχει πλέον τίποτα, το μόνο που του μένει είναι η ζωή. Θέλω να πω μπορεί να διηγηθεί τη ζωή του..
Μικρός Πρίγκιπας: Αν ψάχνεις με την καρδιά, όλα τα βρίσκεις…
