Θεσσαλονίκη, λίγα 24ωρα πριν το τριήμερο Φεστιβάλ για έκτη χρονιά και ο Δήμος Βρύζας γράφει συναισθήματα…

Υπάρχει χαρά και ενθουσιασμός, όπως κάθε χρονιά. Υπάρχει και η έκπληξη για το πόσο γρήγορα πέρασαν τόσα χρόνια και τόσες διοργανώσεις και τώρα βρισκόμαστε- αισίως- στο 6ο No Ordinary Festival! Όλα έγιναν και γίνονται πολύ γρήγορα και ελπίζω (τουλάχιστον, έτσι συμβαίνει όλα αυτά τα χρόνια) στη διάρκεια του φεστιβάλ ο χρόνος να κυλήσει λίγο πιο αργά, ώστε να απολαύσουμε και να ακούσουμε όλα αυτά τα φοβερά άτομα που θα παίξουν, φέτος!

“Στόχος” για το φετινό φεστιβάλ, για τον κόσμο που θα έρθει; Τί θα ήθελες -ιδεατά – να έχει “κερδίσει” φεύγοντας;

Η δημιουργία μιας κοινότητας, ενός περιβάλλοντος όπου οι ακροάτριες/ες και οι μουσικοί θα έρθουν κοντά, θα νιώθουν ασφαλείς και θα αλληλεπιδρούν με κεντρικό άξονα τον ήχο. Νομίζω, ότι αυτό ενώνει και όλη την ομάδα που δουλεύουμε στο φεστιβάλ, δηλαδή τον Νικόλα Νικητάκη, τη Μαρίνα Ταντανόζη και τον Σίμο Ρηνιώτη. Ιδανικά, θα ήθελα να φεύγουμε όλοι και όλες από κάθε μέρα του φεστιβάλ χαρούμενοι, χωρίς να έχουμε προσδοκίες για το τι θα θέλαμε να ακούσουμε, αλλά ταυτόχρονα με την επιθυμία και την περιέργεια να ξαναγυρίσουμε για την επόμενη ηχητική εμπειρία.

Ακούγεται δύσκολο ή περίπλοκο, αλλά πιστεύω πολύ στη δουλειά όλων μας, (συμπεριλαμβανομένων φυσικά, και των ακροατών) και νομίζω ότι αυτό συμβαίνει ήδη!

Συνένωση δυνάμεων – είναι εύκολο στις μέρες μας, να “συναντιώνται” καλλιτέχνες;

Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να οργανώνονται αυτές οι συναντήσεις και ακόμη πιο δύσκολο να έχουν συνέπεια και συνέχεια, όπως το NOF. Προσπαθούμε, όμως, και κάθε χρονιά καταφέρνουμε να κρατάμε τον διεθνή χαρακτήρα του φεστιβάλ και να φέρνουμε αυτοσχεδιάστριες/ες από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Το χαρακτηριστικό, βέβαια, του No Ordinary Festival είναι ο adhoc χαρακτήρας των συναυλιών του: ότι αυτά τα άτομα δεν έχουν ξαναπαίξει ποτέ μαζί στα συγκεκριμένα σχήματα που δημιουργούνται στο φεστιβάλ και είναι διατεθειμένα να πάρουν αυτό το ρίσκο. Το ίδιο ρίσκο παίρνουμε κι εμείς, οι ακροατές και οι διοργανωτές ακούγοντας μαζί για πρώτη φορά αυτές τις ηχητικές συναντήσεις.

Η Θεσσαλονίκη στηρίζει τους καλλιτέχνες της;

Η δική μου εμπειρία, μέσα από το NOF, είναι ότι η πόλη της Θεσσαλονίκης στηρίζει τους καλλιτέχνες της. Είναι σημαντικό ότι σε κάθε διοργάνωση υπάρχουν μουσικοί από τη Θεσσαλονίκη που αλληλεπιδρούν με άλλους, είτε από την Αθήνα, είτε από το εξωτερικό.

Σε κάθε περίπτωση, η πόλη στηρίζει το φεστιβάλ και τους καλλιτέχνες που φέρνει. Κατά καιρούς ακούω διάφορα, είτε αφοριστικά, είτε απογοητευτικά σχόλια για την πόλη και τη σκηνή της. Υπάρχει, όμως, μια γενικότερη κατάσταση που δεν ευνοεί μια ευήμερη ζωή, πόσο μάλλον για τις τέχνες. Ο μόνος τρόπος να ανταπεξέλθουμε σε δύσκολες συνθήκες είναι να οργανώνουμε πράγματα, να συναντιόμαστε με ανθρώπους και να μοιραζόμαστε εμπειρίες. Και το NOF βαδίζει προς αυτή την κατεύθυνση.

Εσένα, τί σου δίνει πλέον χαρά;

Όσο αφορά το φεστιβάλ, μου δίνει χαρά το ότι αρχίζει και γίνεται πιο «εύκολο» οργανωτικά, ότι ο κόσμος αρχίζει να το εμπιστεύεται και να αναγνωρίζει τον χαρακτήρα και την ταυτότητά του και, φυσικά, το ότι το στηρίζει κάθε χρονιά και με το παραπάνω.

Εκτός του φεστιβάλ, μου δίνει χαρά φυσικά η μουσική και ο ήχος, οι συναντήσεις, το να ακούω τις ιστορίες που μοιράζονται άνθρωποι με τους οποίους έχω μια άλφα σύνδεση, το να περπατάω, να τρώω καλαμπόκι(;) και να φτιάχνω ξύλινες κατασκευές (κάνοντας αρκετά «λάθη» κατά τη διάρκεια των).

H καθημερινότητα σου….

Έχω εναλλασσόμενες καθημερινότητες, λόγω της δουλειάς μου. Τα τελευταία περίπου δέκα χρόνια, βρίσκομαι μεταξύ Θεσσαλονίκης, Αθήνας, Ελβετίας και, εν γένει, εξωτερικού, οπότε δυσκολεύομαι να βρω μία συγκεκριμένη καθημερινότητα. Σε κάθε μέρος από τα παραπάνω, έχω κάτι άλλο και είμαι ευγνώμων για όλα αυτά που έχω φτιάξει και για όλα όσα έχουν συμβεί.

Τα στέκια, πάντως, είναι πιο συγκεκριμένα. Στη Θεσσαλονίκη, σίγουρα η περιοχή της Ολύμπου, που ενώνει πολύ κόσμο στην πόλη· στην Αθήνα, το Καφενείο Ναυαρίνου στα Εξάρχεια.

Οι σκέψεις μου είναι πολλές και κατά καιρούς εναλλασσόμενες (όπως, και η καθημερινότητα) με πιο γρήγορους ρυθμούς, από αυτούς που μπορώ να ακολουθήσω. Οπότε, προτεραιότητα είναι να φτιάξω χώρο και γι’ αυτές, να απλωθούν, μπας και μπορέσω να τις ακούσω και να τις φροντίσω καλύτερα.

Tα project που έπονται

Σε μορφή λίστας(σε τυχαία σειρά, χωρίς προτεραιότητες (χωρίζονται με κόμμα)):

-σόλο album, λιγότερες συναυλίες, > χρόνος για τίποτα, > βραδύτητα εν γένει, > Los Angeles SKG, The Coal-Νουοκ Μαμ, να περιμένω περισσότερο αλλά όχι πάρα πολύ(;), NOF 2027, Πληροφορίες, FH3W+33 Mouzaki, Stress.Studio, < τουρ εξωτερικό, albums w/ SI | FF | Circa19+Ψαρογιώργης, Τα φλατ, DL workshops κ.α μεταξύ άλλων. Είναι πολλά. Θα γίνουν όλα. Είναι λιγότερα απ’ ό,τι πέρυσι.