Γιατί και πώς προέκυψε το «Ψυγείο»;! «Το Ψυγείο» ξεκίνησε ως διπλωματική υποκριτικής (δική μου), σκηνογραφίας – ενδυματολογίας της Νίκης Λεδάκη και φωτισμού της Τουλίν Οσμάν. Είμαστε και οι τρεις τελειόφοιτοι του τμήματος θεάτρου του ΑΠΘ όπως και η Κατερίνα Νικολάτου που ανέλαβε την σκηνοθεσία της παράστασης. Έτσι έδεσε η ομάδα.

Το έργο αυτό έχει κάτι το λοξό. Κάτι το αλλόκοτο. Εκ πρώτης όψεως, φαίνεται πως τίποτα δεν βγάζει νόημα. Όσο το “σκάβεις”, όμως, ανακαλύπτεις τους θησαυρούς του.

Αυτό –σίγουρα- οφείλεται στο ότι συγγραφέας του, ο Copi, ήταν -πρώτα από όλα- ένας φοβερός κομίστας. Έτσι δημιουργεί έναν κόσμο που αψηφά τους φραγμούς της λογικής στα περισσότερα έργα του. Το πιο συγκινητικό σε αυτό το έργο είναι το γεγονός ότι η Α, η κεντρική του ηρωίδα του έργου υποδύεται επτά πρόσωπα για να μπορέσει να καταπολεμήσει τη μοναξιά της και τον κοινωνικό αποκλεισμό.

Όλα αυτά τα δέχεται λόγω της σεξουαλικής της ταυτότητας και των επιλογών της ζωής της. Ο ίδιος ο Copi, ήταν από τα πρώτα θύματα του AIDS όταν έγραψε το έργο, οπότε θεωρώ πως λειτουργεί ως καθρέφτης της ζωής του.

Τί ρώτησες;  Χμ… Τι να υπάρχει στο εσωτερικό του ψυγείου (μου). Σίγουρα θα έβαζα αυτή την φοβερή ομάδα με την οποία φτιάξαμε των παράσταση.

Νομίζω περισσότερη σημασία στους καιρούς που ζούμε, έχουν τα πρόσωπα που μας χαρίζουν λίγο φως , εκείνα τα άτομα που αγαπάμε και μας αγαπούν.

Εκείνοι που λειτουργούν σαν καταφύγιο όταν τριγύρω ο κόσμος καταρρέει.

Είναι τα άτομα που με κάνουν να νιώθω, όπως όταν έβρισκα μικρές κρυμμένες φράουλες στον κήπο του χωριού μου.

Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να δημιουργεί τον δικό του κύκλο, την “αγέλη” του.

Εγώ στο δικό μου «ψυγείο» θα έβαζα εκείνους, ξέρουν αυτοί ποιοι είναι…

Μαζί έχουμε την ομάδα θεάτρου «Μαύρα Πρόβατα»… Και ετοιμάζουμε σύντομα πολύ όμορφα πράγματα.

Με ρωτάς για τα δώρα της δικής μου μαμάς….Μόνο δώρα, νομίζω, έχω να θυμάμαι από τη δική μου μαμά.

Από μικρό μου έδωσε να καταλάβω, ότι είμαι ελεύθερος να κάνω ότι θέλω στη ζωή μου, αρκεί να είμαι ευτυχισμένος με αυτό.

Νομίζω, το πιο σημαντικό που έχω κρατήσει είναι, όταν της έλεγα διάφορες ιστορίες που επινοούσα και επειδή δεν ήξερα ακόμα να γράφω, τις σημείωνε εκείνη και μου έφτιαχνε βιβλιαράκια, με όλα αυτά που κατέβαζε η φαντασία μου. Στο να ενθαρρύνεις, ένα παιδί, να κάνει κάτι στο οποίο έχει μια κλίση, βρίσκεται όλη η ουσία. Την ευχαριστώ για αυτό.

Πώς; Τί γουστάρω και σε τί με ξενερώνει η Θεσσαλονίκη;!  Αχ, μεγάλη κουβέντα αυτή…. Η Θεσσαλονίκη, όσο την αγαπώ σαν πόλη, άλλο τόσο με προδίδει με όλο και πιο ευφάνταστους τρόπους. Το γεγονός ότι είναι τόσο όμορφη, έχεις τη θάλασσα μπροστά στα πόδια σου, οι αποστάσεις είναι μικρές και ειδικά το κέντρο της είναι ζωηρό, έχει νεύρο, γεμάτο με άτομα και μέρη που σφύζουν από ζωή. Θα έλεγε κανείς πως είναι το τέλειο μέρος για να ζει κάποιος που κάνει τέχνη. Αλλά, δεν είναι. Δυστυχώς, η πόλη αυτή είναι στείρα από άποψη θέσεων εργασίας στον καλλιτεχνικό τομέα. Κρατικοί φορείς που επιλέγουν μόνο τους γνωστούς και τους φίλους, θέατρα που παλεύουν να συντηρηθούν οικονομικά και ομάδες που πασχίζουν να πάρουν μια επιχορήγηση.

Καλλιτεχνικά, η πόλη μοιάζει με κάποιον που σκορπάει ψυχούλα σε μια λαοθάλασσα που ζητιανεύει για να μην πεινάσει…

Σπάνια, δίνεται βήμα σε νέους καλλιτέχνες και σε νέες ιδέες.

Θα ήθελα πολύ να μείνω όλη μου τη ζωή και να κάνω τη δουλειά μου (ΓΙΑΤΙ, Η ΤΕΧΝΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ ΔΟΥΛΕΙΑ) στη Θεσσαλονίκη, μα αν δεν αλλάξουν, ριζικά, κάποια πράγματα αυτό δεν είναι εφικτό…

Επόμενα Σχέδια: με την ομάδα που προανέφερα (Τα Μαύρα Πρόβατα) ετοιμάζουμε την επόμενη μας δουλειά στο θέατρο Αμαλία για τρεις μόνο παραστάσεις στις 4,5 και 11 Ιουνίου. Το έργο λέγεται “Η Κατάρα της κυρίας Μπακόλα” σε δικό μου κείμενο και σκηνοθεσία. Πρόκειται για μια μαύρη κωμωδία που έχει στον πυρήνα της τη μέση ελληνική οικογένεια. Σας περιμένουμε!

Και μετά από όλες αυτές τις παραστάσεις, θα χαλαρώσω στο σπίτι μου. Αυτή τη στιγμή στο κομοδίνο με περιμένει “Ο συμβολισμός της λεοπάρδαλης” της Λένας Κιτσοπούλου, που μου το πήρε για τα γενέθλιά μου, ένα πολύ ξεχωριστό μου άτομο και ακόμα δεν έχω προλάβει να διαβάσω…

Στα ακουστικά μου, αυτές τις μέρες, παίζουν ανελλιπώς τα κλασικά τραγούδια της Edith Piaf λόγω του «Ψυγείου» (να νιώσουμε λίγη Γαλλία…) Και το Wuthering Heights της Kate Bush. Κλάμα… το αγαπώ πολύ.

Από ταινίες, τελευταία, με έχουν στιγματίσει: το Sunset Boulevard καθώς η ερμηνεία της Γκλόρια Σουάνσον υπήρξε πηγή έμπνευσης για τον κεντρικό ρόλο μου στο ψυγείο. Απίστευτη, απλά.

“Η τριλογία των ζωντανών” του Ρόι Άντερσον. Απλά. Δείτε. Τες.

* πέφτει η αυλαία, απόψε, Παρασκευή 22 Μάη, με την τελευταία παράσταση για Το Ψυγείο (Le Frigo), το αιχμηρό έργο του Αργεντίνου συγγραφέα και κομίστα Copi. H παράσταση  παρουσιάζεται στο Μικρό Θέατρο της Μονής Λαζαριστών Θεσσαλονίκης, σε σκηνοθεσία της Κατερίνας Νικολάτου. Επί σκηνής, ο Δημοσθένης Μιχαηλίδης ερμηνεύει όλους τους ετερόκλητους χαρακτήρες του έργου, δημιουργώντας ένα πολυφωνικό σύμπαν που πάλλεται από ζωή και ένταση, σε μια παράσταση που αναμετριέται με όλα όσα κρύβουμε βαθιά μέσα μας ελπίζοντας να μην αποψυχθούν ποτέ.