Οι σημειώσεις του Μπάμπη Αλεφάντη

Οι σημειώσεις του Μπάμπη Αλεφάντη

19/03/2026

κείμενο Ι μπάμπης αλεφαντής */* φωτογραφίες | νικόλας δροσόπουλος + δημήτρης καπουράνης + πάτροκλος σκαφιδάς */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου

Ημερολόγιο Θεσσαλονίκης

Γέρνω το κεφάλι στο τζαμάκι και κοιτάω τα σύννεφα από πάνω. Ο Άγγελος με γυαλιά ηλίου λαγοκοιμάται.

Πέθανα; Όχι, ακόμα.

Jusqu’ici tout va bien.

Ο Λάμπρος κοιμάται στο μαξιλαράκι του αυχένα. Ωραία, πάλι ξέχασα το μαξιλαράκι του αυχένα.

Ακούω το ίδιο κομμάτι στο spotify. Απ’ το Ελ. Βενιζέλος στο Μακεδονία, 45′ το ίδιο κομμάτι. Δεν θέλω να δώσω τα 8.99€ για το premium.

“There is a time when we all fail. Some people take it pretty well.” Και κάθε φορά που ξανακούω αυτό τον στίχο αναρωτιέμαι, λες να είναι η ώρα του πιλότου να αποτύχει τώρα;

Jusqu’ici tout va bien. Τώρα πονάνε τ’ αυτιά μου απ’ την πτώση. Μπαίνουμε στο ταξί. Ένας φιλόσοφος, μας πάει στο θέατρο Αθήναιον.

“Η κατσίκα και με δραχμές και με ευρώ, γρασίδι τρώει. Όταν ήμουνα μικρός πήρε μια η μάνα μου να την σφάξει για το Πάσχα. Κυριακή πρωί την έκλεψα και την επέστρεψα το μεσημέρι, όταν είχαν σφάξει κάτι άλλες , γίναμε φίλοι μετά, παίζαμε τοξ τοξ κάποια στιγμή μου τρύπησε το μπούτι. Κάνε το καλό και ό,τι πάρεις πίσω”.

Φτάνουμε στο θέατρο. Ακόμα πονάνε τα αυτιά μου απ’ την πτώση.

“Ποιά πτώση βρε κιοφτέ ; Προσγείωση” λέει ο Σωτήρης.

Σωστά. Ανοίγω το κινητό. Βίντεο με βόμβες που προσγειώνονται.

Πέφτουν.

Μπερδεύτηκα πάλι.

Ένας τύπος με πορτοκαλί μαλλιά βάζει μπουρλότο σε όλη την υφήλιο, πριονίζει τον αέρα με τα χέρια του, βαφτίζει τον πόλεμο μικρή εκδρομή, επαινεί τον “εκπληκτικό” στρατό του και καταχειροκροτείται. Αν είναι έτσι η ζωή, πώς πρέπει να είναι το θέατρο;

Τελειώνουμε την παράσταση και ξαναμπαίνουμε σε ταξί. Όλα τα εκτός έδρας, θα φύγουν στα φιλοσοφικά συνέδρια και στο φαί.

“Έμενα χρόνια στην Αυστραλία και το Λονδίνο, δεν άντεχα το bureaucracy και το corruption στην Ελλάδα, αλλά στο εξωτερικό δεν ήμουν ευτυχισμένος”.

Έχω ψιλά για ένα τελευταίο ταξί.

Jusqu’ici tout va bien.

Μπαίνω μέσα ανυπόμονος. Ο ταξιτζής θα με μαλώσει:

– Τίγκα στους μπάτσους είναι από εδώ που με πας. Χαμός από χτες.

– Γιατί έτσι;

– Μαχαίρωσαν έναν 20χρονο για τα οπαδικά.

– Τί;

– Γιατί τόσο μίσος, ρε παιδί μου; Πάνε και σκοτώνονται μεταξύ τους, αντί να συσπειρωθούν να ρίξουν την κωλοκυβέρνηση να σωθούμε. Είναι πολύ θυμωμένοι οι νέοι, αλλά δεν ξέρουν που να διοχετεύσουν αυτόν τον θυμό.

Πλέον, όταν ακούω την λέξη θυμός σκέφτομαι κατευθείαν τον Τζον Ντόου. (Δημοκράτορες).

Ο Τζον είναι πάρα πολύ θυμωμένος. Το άλογο του πέθανε. Η εργασία χρόνων ματαιώνεται σε μια στιγμή. Όλη η πραγματικότητα γύρω του καταρρέει. Το παράλογο εκφράζεται ως πραγματικό και κάθε τι πραγματικό είναι παράλογο. Μετά από ένα σημείο που τίποτα δεν βγάζει νόημα, ο διευθυντής της κλινικής θα του πει: “Τζον, είμαστε όλοι θυμωμένοι εδώ”.

Δημοκράτα το.

“Ιβάν εναντίον Ιβάν”- skg version, τέλος για την ώρα.

Ένας 19χρονος νεκρός από μαχαίρωμα στην Χαριλάου.

4 χρόνια μετά

Ένας 20χρονος νεκρός από μαχαίρωμα στην Καλαμαριά.

Γιατί τόσο μίσος;

l’important c’est pas la chute, c’est l’atterrissage.

*Ο Μπάμπης Αλεφάντης συμμετείχε στη θεατρική παράσταση “Ιβάν εναντίον Ιβάν”, του Σωτήρη Ρουμελιώτη και του Γιάννη Αποσκίτη, που μετά από δύο χρόνια επιτυχίας στην Αθήνα, παίχτηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου και γράφτηκε αυτό το ημερολόγιο. Ο Μπάμπης λαμβάνει μέρος και στους “Δημοκράτορες” του Γιάννη Αποσκίτη, που παίζονται στο θέατρο του Νέου Κόσμου της Αθήνας, με τελευταίες παραστάσεις 23 και 24 Μαρτίου.