« Γεια σου; Τί κάνεις;
Δεν ξέρω αν θα λάβεις ποτέ αυτό το μήνυμα.
Άραγε είναι ακόμη αυτός ο αριθμός σου;
Πέρασε κιόλας ένας χρόνος. Ίσως και δύο. Δεν θυμάμαι.
Τα πάντα μοιάζουν τόσο ίδια και στάσιμα τελευταία.
Πώς είναι οι γονείς σου; Πήρες το πτυχίο σου;

Ήθελα να σου πω ότι ελπίζω να βρήκες αυτό που αναζητούσες.
Λυπάμαι που δεν κατάφερα να γίνω όσα ήθελες.
Που όσο κι αν τσαλακώθηκα, δεν χώρεσα.
Που όσο κι αν άλλαζα, δεν έμοιασα.

Ήθελα ακόμα να ξέρεις ότι δεν κράτησα κανένα από τα δώρα σου.
Τα πέταξα όλα μαζί με τη γεύση από το πρώτο μας φιλί, τη μελωδία από το αγαπημένο μας τραγούδι και τη ζεστασιά του κορμιού σου κάτω από εκείνο το αυγουστιάτικο φεγγάρι.

Μου είπες πως θα είμαι καλύτερα μακριά σου,
Όμως ποτέ δεν προσπάθησες για το κοντά.
Μου είπες πως θα με θυμάσαι για πάντα,
Όμως, το μόνο που ήθελα ήταν να με αγαπήσεις πολύ, προτού με ξεχάσεις.
Και με ξέχασες.
Και σε ξέχασα.

Και σαν θεία δίκη, μετά τα σώματα, ούτε οι αναμνήσεις βρίσκουν πια αγκαλιά.

Δεν ξέρω αν θα λάβεις ποτέ αυτό το μήνυμα,
Αλλά, είμαι καλά.»