Η πρώτη συνάντηση με το έργο έγινε το ’17, όταν το είχαμε ανεβάσει με τον Ανδρέα τότε στη β’ σκηνή του Κεφαλληνίας. Εγώ είχα αποφοιτήσει από το Τέχνης δύο χρόνια νωρίτερα και είχα γνωριστεί με τον Ανδρέα στο Φεστιβάλ Αθηνών. Ευτυχώς, είχα άγνοια κινδύνου, μαζί με τις πολλές άλλες άγνοιες που είχα τότε, και είπα: «Ναι ρε, σιγά, μονόλογος, δεν έγινε κάτι…». Από εκεί να καταλάβεις, ακαταλληλότητα ο Τασούλης.

Μην ζαλίζω κόσμο: το ανεβάσαμε, το τραβήξαμε και στα όρια της performance, αναφορικά με την κόπωση επί σκηνής, και έτσι προτού υπήρξε το «Ταπ Άουτ». Από τότε υπήρχε στο κεφάλι μου, λοιπόν, η ανάγκη να το ξαναεπισκεφτώ, θες από ματαιοδοξία, θες από καγκουριά, θες από άλλη ανάγκη, ό,τι βάλεις, μέσα είσαι…

Περνούσαν όμως τα χρόνια, ήμουν σε τρομερές παραγωγές, έκανα και κάτι σπουδές στα ΤΕΦΑΑ παράλληλα, γιατί ποιος χρειάζεται πάνω από τέσσερις ώρες ύπνο, και δεν έβγαινε ούτε να το σκεφτώ… Ώσπου, ένα βράδυ πέρσι μου τα έσκασε… Με έπιασαν τα υπαρξιακά μου, με έπιασε φόβος ότι σωματικά δεν ήμουν πλέον ικανός να το επαναλάβω, με έπιασε το Πετρουπολιώτικο το γινάτι, μια τρομερή ανάγκη να μιλήσω για τις καταβολές μου, τις περήφανα λαϊκές. Με έτρωγε, όπως με έχουν φάει ελάχιστα πράγματα στη ζωή μου.

Θα το γράψω για να το ξορκίσω… Ένας αποχαιρετισμός… Και μαζί, ένα οφειλόμενο δικό μου χρέος στις γειτονιές που μεγάλωσα, ένα χρέος σε αυτούς που δούλευαν 06:00–20:00, όπως οι δικοί μου. Στα παιδιά που τους έχουν γαμήσει τα σώψυχα, που τους έχουν πάρει την παιδεία, την αισθητική, τη χαρά, αλλά δεν τους έχουν πάρει την ψυχή… Αυτούς τους ανθρώπους τους ξέρω, δεν τους χαρίζομαι, δεν τους δικαιολογώ, αλλά τους καταλαβαίνω… Σάρκα τους είμαι…

Και για αυτούς μιλάει το «Ταπ Άουτ», αλλά όχι μόνο… Μιλάει για όλα τα αουτσάιντερ… Αυτό ήταν το turning point στο μυαλό μου, ότι σε αυτή τη γαμημένη χώρα των σαλτιμπάγκων είμαστε 10 εκατομμύρια αουτσάιντερ που δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει…

Και ξέρεις κάτι… Αποφάσισα να το κάνω όπως του άρμοζε, όμορφα, λίγο καγκούρικα, μέσα στην έδρα τους, στο αστικό τους Θέατρο… Και το έκανα… Μίλησα στον Θανάση, που είναι αδελφός πλέον, να το σκηνοθετήσει, και εκεί υπήρξε πρόβλημα… Αυτός ήταν πιο λόκο από εμένα… Τρίτος μπήκε ο Καζάζης για σχεδιασμό ήχου… Άλλος ταλιμπάν… Βοήθησαν Λευτέρης και Νότου, που με προσέχουν, και γίναμε…

Βρήκαμε παραγωγή, μας έδωσαν και το Μικρό Γκλόρια και δι ρέστ ιζ χίστορι, που λέμε και στο Μουζάκι. Έγιναν ανεμπόδιστα τα πράγματα; Ειλικρινά θα σου πω, πιο πιθανό ήταν να μην ανέβουμε παρά να γίνει η παράσταση, τα γιατί δεν έχουν σημασία τώρα… Υπήρχε όμως ένα σημαντικό θέμα… Εγώ σε αυτό ήμουν all in… Και δεν ήμουν διατεθειμένος να χάσω…

*ο Τάσος Κορκός ερμηνεύει τον καθηλωτικό μονόλογο “Ταπ Άουτ” του Ανδρέα Φλουράκη, σε σκηνοθεσία Θανάση Ισιδώρου, κάθε Δευτερότριτο, στο Μικρό Γκλόρια της Αθήνας. Παραστάσεις έως και 9 Μαρτίου.