Έτσι γεννήθηκαν τα “περιστέρια”. Έφερνε ο Νίκος δυο τρεις σελίδες την φορά.

‘Προχωράω; ‘

“Προχώρα”

Και πέρασαν μέρες, βδομάδες, μήνες ολόκληροι να καταφέρουμε να κατέβουμε δέκα σκαλιά πιο κάτω για να του δώσουμε μορφή. Να αντέξουμε ο ένας τον άλλον, την αβεβαιότητα, την κούραση, να συνεχίζουμε να πιστεύουμε στην διαδικασία. Τόσες απαιτήσεις, τόσες δυσκολίες..η συνεργασία δεν είναι ποτέ αυτονόητη. Και μια συνεχής διαπραγμάτευση με τον χρόνο. Η διαχείριση αποδείχθηκε από τις μεγαλύτερες προκλήσεις. Ο χρόνος την καθημερινότητας που μοιραζόταν στην οικογένειά μας, στην εργασία μας και στις πρόβες συγκρουόταν με τον χρόνο της δημιουργίας.

Και εκεί κάπου, μέσα σε αυτό το πέρασμα, θα΄ρθει η ρήξη με τον χρόνο. Αλλά τίποτα ουσιαστικό δεν γεννιέται χωρίς τον χρόνο και την φθορά του.

Τα “περιστέρια” απέκτησαν σπίτι, απέκτησαν όνομα, φόρεσαν ρούχα, φωτίστηκαν.

‘”Ευτυχώς, παιδιά, που κάνετε κωμωδία” έλεγε η Έλλη και γελούσαμε όλοι μαζί. Γιατί γελάσαμε πολύ, πάρα πολύ. Και ακόμα, γελάμε. Φροντίζει ο Νίκος για αυτό. Είναι το χιούμορ, η γέφυρα επικοινωνίας μας και είναι αυτό που μας κάνει πιο ανθεκτικούς, πιο τρυφερούς απέναντι στα πράγματα.

Φτάνουμε στο Alte Fablon, λίγο καφέ, κάνα τσιγάρο, οπωσδήποτε κάποιο γλυκό για την Μελίνα, οπωσδήποτε μια ιστορία από την ζωή του Απόστολου, οπωσδήποτε η Αναστασία θα πεινάει, οπωσδήποτε η Αθηνά θα μας αγκαλιάσει σφιχτά, οπωσδήποτε ο Νίκος θα αναρωτηθεί αν συμβαίνει κάτι στην υγεία του και ύστερα θα κάνει μιμήσεις, οπωσδήποτε θα αφιερώσω το τραγούδι της παράστασης στη γιαγιά μου.

Τελειώνει η παράσταση, θα πιούμε κάτι. Λογικά, θα είναι ακόμα μια παράσταση που δεν με ικανοποίησε. Μόλις φτάσουμε στο φανάρι, ο Νίκος θα κάνει την ίδια ερώτηση “Πώς μπλέξαμε έτσι ρε Μελίνα;” Και θα γελάσουμε πολύ, πάρα πολύ. Πως αλλιώς…

*η Δήμητρα Σιάχου είναι μέλος της θεατρικής ομάδας μολντ, που παρουσιάζει την θεατρική παράσταση “Τα περιστέρια δεν τιτιβίζουν”, στον Πολυχώρο Τέχνης Alte Fablon, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, για λίγες ακόμα παραστάσεις.