Κάπως έτσι πέρασε ένα ακόμα «περίεργο» καλοκαίρι, όπως το έχουν βαφτίσει. Ένα ακόμα καλοκαίρι που κάηκε η μισή Ελλάδα, ένα ακόμα καλοκαίρι που οι σεισμόπληκτοι μένουν σε σκηνές, ένα ακόμα καλοκαίρι με το νέο μέλος που κλείνει δύο χρόνια, τον covid, ένα καλοκαίρι που οι ανθρωποκτονίες έχουν βαρέσει κόκκινο, ένας ακόμα χρόνος πιο κοντά στο σκοτάδι. Όπου υπάρχει σκοτάδι όμως, πρέπει κάπου εκεί να υπάρχει και φως, είτε λίγο, είτε πολύ. Ας εστιάσουμε- όσο μπορούμε- στα θετικά και να παίρνουμε δύναμη από αυτά. Σε λίγες ή και περισσότερες όμορφες στιγμές, που μπορεί να μας έφερε αυτό το καλοκαίρι.

Εγώ τουλάχιστον, αυτό προσπαθώ να κάνω. Να σκέφτομαι τις όμορφες οικογενειακές στιγμές, τα υπέροχα παιχνίδια με τον ανηψιό, τις λίγες και καλές βουτιές με όμορφη παρέα, ένα ωραίο βιβλίο που διάβασα, μεγάλες βραδινές βόλτες με τα πόδια ή με το αυτοκίνητο, συζητήσεις που δεν περίμενες να κάνεις ποτέ…ένα χαμόγελο, ένα δάκρυ λύπης που έγινε δάκρυ χαράς…όνειρα που κάνουμε στον ύπνο μας και στον ξύπνιο μας.

Περίεργο πράγμα το όνειρο ε;…. Πηγάζει από μέσα μας και δεν μπορούμε να το ελέγξουμε. Τα όνειρα και τα μακρινά σχέδια με φοβίζουν λίγο, ειδικά με όσα συμβαίνουν στον κόσμο, αλλά μου αρέσουν κιόλας. Μου αρέσει να ονειρεύομαι ότι θα κάνω πολλά ταξίδια και σπουδές στο εξωτερικό, μου αρέσει να ονειρεύομαι ότι ένα ζευγάρι μάτια θα έρθουν σε μια παράσταση, θα δουν κάτι και θα γίνει μια μετακίνηση μέσα σε αυτό το άτομο, κάτι θα αλλάξει, θα συγκινηθεί έστω για μια στιγμή, για ένα μαγικό δευτερόλεπτο και θα ξεχαστεί, θα ξεφύγει από την καθημερινότητα. Μου αρέσει να ονειρεύομαι και ας μην γίνουν πραγματικότητα τα όνειρα μου, αρκεί να προσπαθώ για αυτά. Μου αρέσει να ονειρεύομαι, χωρίς να ξεχνάω την πραγματικότητα γύρω μας.

• Ο Xρήστος Διαμαντούδης πρωταγωνίστησε στη παράσταση του Κ.Θ.Β.Ε.”Ταξίδι μιας μέρας μέσα στη νύχτα” του Ευγένιου Ο’ Νηλ, σε σκηνοθεσία Θανάση Σαράντου. Το φετινό χειμώνα, ο Χρήστος πραγματοποιεί μαθήματα στο Θεατρικό Εργαστήρι Ενηλίκων Art Mates Theater Group, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.