Οι “Χιονάνοι”, λοιπόν, με τους Patari Project σε σκηνοθεσία της Σοφίας Πάσχου, όπου έπαιξα την κακιά μητριά και πάρα πολύ το χάρηκα, αλήθεια. Και πριν δυο χρόνια , το “Πιάνω Παπούτσι Πάνω στο Πιάνο”, πάλι στο “Πόρτα”, πάλι με “Patari” και Σοφία. Και τελικά με την Σοφία, πάει πολύ πιο πριν, συναντηθήκαμε στη Δραματική Σχολή της Νέλλης Καρρά κι όλο λέγαμε κάποια στιγμή να βρεθούμε να κάνουμε πράγματα μαζί. Δεν θα ξεχάσω ποτέ, την πρώτη φορά που είδα τους Patari Project στην πρώτη τους παράσταση, το “10cm up”. Τελείωσε το έργο και λέω “πώς είναι δυνατόν να μην είδα θέατρο στο θέατρο, αλλά να είδα σινεμά;”. Οπότε, τώρα που με αυτήν την ομάδα πιάσαμε την “Θεογονία” του Ησίοδου και μαζί ένα γαμήλιο γλέντι, κι όλο αυτό θα το ανέβασουμε έξω, στον ανοιχτό χώρο της Μικρής Επιδαύρου, τον Ιούλιο… Δεν ξέρω πραγματικά τι να πω, το ζω. Η τεχνική των Patari και η σκηοθεσία της Σοφίας απορροφά στο έπακρο όλα τα εργαλεία που έχει ένας ηθοποιός κι αυτό είναι ευφυέστατο, νομίζω. Φαντασία, κίνηση, φωνή, γραφή, ποιότητα του καθενός, όλα είναι υλικά του παιχνιδιού.
Και, επίσης, φέτος τον Μάιο ήρθαν κι οι “Λουόμενες”, ένα έργο που έγραψα κι ανέβασαμε στο skrow theater μαζί με άλλες πέντε υπέροχες κυρίες, την Νικολίτσα Ντρίζη, την Μαρία Πετεβή, την Κατερίνα Λάττα και κάτω μαζί μου στο σκηνοθετικό team, την Έλια Ζαχαριουδάκη και την Μαρία Μακρή. Είναι μια παράσταση για όλες τις αμαρτίες που νομίζουμε ότι έχουμε κάνει . Οι “Λουόμενες”, ήρθαν, είπαν τα μυστικά τους, έκαναν τα λουτρά τους, και την επόμενη σεζόν θα τις ξαναδούμε στο Skrow theater να εξαγνίζονται και να γιορτάζουν. Και είμαστε όλοι όσοι δουλέψαμε γι’ αυτην την παράσταση πολύ χαρούμενοι γι’αυτό!

Το Skrow Theater έχει έναν βράχο μέσα, για όσους δεν το ξέρουν, κι εμείς στις “Λουόμενες” τον βρέχουμε και έτσι παίζει κι αυτός την ιαματική πηγή. Το skrow theater είναι το αγαπημένο μου θέατρο στον κόσμο. Βοήθησα κι εγώ να στηθεί πριν έξι χρόνια μαζί με τον Σεραφείμ Ράδη, τον Βασίλη Μαυρογεωργίου και τη Μαρία Φιλίνη. Με τους ανθρώπους αυτούς έχουμε μια πολύ μακριά κοινή πορεία, έχουμε δουλέψει μαζί, είμαστε φίλοι, έχουμε μεγαλώσει μαζί ουσιαστικά. Τους θαυμάζω και είμαι περήφανη γι’ αυτούς. Δεν θα ξεχάσω, επίσης, ποτέ την πρώτη φορά που γνωριστήκαμε με τον Βασίλη στον Εύδηλο της Ικαρίας και κανονίστηκε αμέσως με μια μεγάλη παρέα που ήμασταν τότε, να γυρίσουμε ταινία με την κάμερα της γιαγιάς ενός φίλου. Όπερ και εγένετο. Δυστυχώς, το ταινιάκι έχει χαθεί, τι δε θα έδινα να το ξαναδώ. Λεγόταν “Ο Δράκουλας”. Και γυρίστηκε στο χωριό. Στα 90s.
Κι αν πάω ακόμα πιο πίσω θυμάμαι πως στ’αλήθεια πάντα αυτό ήθελα και πάντα αυτό ευχόμουν να συμβεί, να κάνω θέατρο και να γράφω, μαζί με ωραίους ανθρώπους. Δεν είναι πάντα εύκολο, δεν είναι πάντα κάτι από το οποίο να μπορώ να βγάζω τα προς το ζην, αλλά τι να κάνω, αυτό αγαπάω. Με τούτα και με κείνα λοιπόν, έφτασε ο Ιούνιος του 2019. Εύχομαι για όλους μας, καλό καλοκαίρι, με διαύγεια στην σκέψη, υγεία στην ψυχή, θάρρος στην καρδιά. Τα χρειαζόμαστε κάθε μέρα και περισσότερο.

* Η Κατερίνα Μαυρογεώργη συμμετέχει στη “Θεογονία, ένα μεγάλο γλέντι”  που θα παρουσιαστεί από τους Patari Project, 5 και 6 Ιουλίου, στο μικρό θέατρο της αρχαίας Επιδαύρου.