Ανυπομονώ συνέχεια τελευταία να είμαι με αγαπημένους ανθρώπους. Μου λένε πως θέλει τον χρόνο της η απώλεια να κάτσει. Για να δεις μάλλον, πόσα κιλά απώλειας προστέθηκαν και πλέον κουβαλάς. Αρχικά σύννεφο σκόνης σε βομβαρδίζει, σαν να έσκασε βόμβα πάνω σου. Και μόλις καταλάβεις τι έγινε, σκάει δεύτερη βόμβα μέσα σου. Κάνεις υπομονή να κάτσει το πράγμα, κάνεις υπομονή απέναντι στο «φυσιολογικό» του θανάτου, κάνεις υπομονή γιατί εσύ είσαι εδώ και εξακολουθείς να υπάρχεις. Πόσο φυσιολογικά, μες στη ζωή (sic), μπορεί να είναι αυτά τα πρωινά που μαθαίνουμε ότι φύγανε χρηστοί από κοντά μας και μείναμε εμείς να αναρωτιόμαστε για το μάταιο του κόσμου; Το ίδιο απόγευμα γεννιούνται στο Μόναχο μικροί Αντόνιο τριών κιλών που θες να τους χαμογελάς συνέχεια. Η σκόνη εκεί και η χρυσόσκονη μαζί. Ή μήπως είναι μόνο χρυσόσκονη τελικά, αυτό που απομένει από τους ανθρώπους που αγαπάμε…

Πιάνω τον εαυτό μου να μιλάει για χρυσόσκονες και νιώθω ότι είμαι για γέλια. Ασ’ το έτσι, δεν ξέρω πώς μου ‘ρθε, αλλά ούτε πώς να το πω καλύτερα. Και σκέφτομαι σιγά τη σοφία. Δεν είμαι και τόσο άνθρωπος των γραμμάτων.

• O Λόλεκ συμμετέχει στην παράσταση  “Η κυρία Ντάλογουεϊ”  της Βιρτζίνια Γουλφ, μαζί με τη Φαίη Ξυλά, τη Στέλλα Αντύπα και την Κατερίνα Φωτιάδη, σε σκηνοθεσία Μαρίας Ξανθοπουλίδου. Η παράσταση θα παρουσιαστεί στη Θεσσαλονίκη, στο θέατρο ΑΥΛΑΙΑ 19,20 και 21 Οκτωβρίου.