Κοιτάζω έναν μεγάλο πήλινο φάρο στο τραπέζι της βεράντας. Το τελευταίο δώρο της μητέρας μου.

Μου αρέσουν οι φάροι. Τους αγαπώ. Μόνοι τους στην απόλυτη νύχτα, παντός καιρού, και πάντα φωνάζοντας,  «είμαι εδώ», «είσαι εδώ», «μη φοβάσαι, είμαστε μαζί».

Πριν ξεκινήσει ο δικός μου πατέρας για τα υπερπόντια ταξίδια του, με ανέβαζε στην ταράτσα του σπιτιού και μου έδειχνε μακριά προς τον φάρο της Ψυττάλειας. Μια δέσμη λευκού φωτός ξεδιπλωνόταν, κάθε 4-5 δευτερόλεπτα, στον ορίζοντα. Μου έλεγε, «κάθε φορά που θα σου λείπω πολύ, να έρχεσαι και να βλέπεις τον φάρο. Όταν φωτίζει, να σκέφτεσαι ότι σε αγαπώ.»

Έτσι λοιπόν κι εγώ, «πιάνοντας λιμάνι» Θεσσαλονίκη συχνά τελευταία, αφήνω σπίτι φωτισμένο,  πάντα τον πήλινο φάρο να με περιμένει μέχρι να επιστρέψω γεμάτος συναισθήματα από την όμορφη πόλη.

Το λιγότερο που μπορώ να κάνω για να μη χαθεί ποτέ το παιδί εντός μου, και να θυμάμαι πάντα πως για κάθε άνθρωπο, ένα τραγούδι ακόμα,  τον φέρνει και πιο κοντά στο λιμάνι του, στην ειρήνη του. Να μην ξεχάσω γιατί τραγουδώ.

•  Ο Rous πραγματοποιεί το live του, 25 και 26 Μαρτίου, στο ΚΑΦΩΔΕΙΟ Ελληνικό, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.