O Μανώλης αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο του για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για τη παράσταση κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτή την χρονιά. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

Μου είπαν «έχεις τρεις επιλογές» και το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα είναι, ότι εγώ- γενικά- δεν τα πάω πολύ καλά με τις επιλογές, πόσο μάλλον αν αυτές είναι τρεις, γιατί τι να πρωτοδιαλέξω.

Αλλά, εντάξει. Τρεις είπαμε, τρεις θα είναι. ( spoil alert : μεγάλο ψέμα )

Αν ανοίξεις το σακίδιό μου, που συνιστώ να μην το κάνεις γιατί είναι λίγο σαν την « Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων» εκατομμύρια δωμάτια με εκατομμύρια συνδυασμούς πραγμάτων, είτε εντελώς τακτοποιημένα, είτε εντελώς αλλοπρόσαλλα βαλμένα, πριν φύγω για πρόβα, αρχικά θα βρεις νερό .

Πολύ νερό. Όχι, επειδή είμαι από αυτούς τους ανθρώπους που έχουν μια υπέροχη σχέση με την ενυδάτωση. Απλώς, στην πρόβα θα διψάσω, θα ιδρώσω, θα πω ότι κουράστηκα, θα πιω νερό και θα συνεχίσω. Είναι η προσωπική μου δικαιολογία , στο «χρειάζομαι μια ανάσα» κύριε σκηνοθέτη για να κάνω τον «Άρη» στην «Παρέλαση» , το «Γκούφαλο» , τον «Έλμερ». Τις τρεις ταυτόχρονες παραστάσεις,  που κάνω αυτό το διάστημα.  Έχουμε μια πολύ λειτουργική σχέση με το νερό. Κυριολεκτικά, με σώζει .

Έπειτα, ένα δεύτερο μπλουζάκι. Αυτό είναι εμπειρία ζωής, πλέον. Έχω αποδεχτεί, ότι υπάρχει ο Μανώλης πριν από την πρόβα και ο Μανώλης μετά την πρόβα και δεν χρειάζεται αυτοί οι δύο άνθρωποι να φοράνε το ίδιο μπλουζάκι. Αποσμητικό και άρωμα . Τα συμπληρώνω ως ένα αντικείμενο, γιατί λειτουργούν ως ένα .

Και τρίτον , τα ακουστικά μου. Αυτά, βασικά, δεν ξέρω αν μπαίνουν ποτέ στο σακίδιο, γιατί συνήθως είναι ήδη πάνω μου. Περπατάω πάρα πολύ και πάντα με ακουστικά. Μου αρέσει αυτή η μικρή παραίσθηση, ότι η Αθήνα έχει soundtrack. Περπατάω και δίνω στον εαυτό μου τον χρόνο να ακούσει , να ηρεμήσει να αφουγκραστεί την πόλη του , ενώ  στην πραγματικότητα απλώς έχασα πάλι το λεωφορείο.

Υ.Γ: θα προσθέσω και τα τσιγάρα μου , συνιστώ στον κόσμο να καπνίζει ; Σε καμία περίπτωση , αλλά την αλήθεια είπα θα την πω , εεεε και την λέω .

Με τα τραγούδια που επιλέγω, αρχίζει το πρόβλημα γιατί αλλάζουν συνέχεια. Έχω την κακή συνήθεια όταν κολλάω με ένα τραγούδι να το ακούω μέχρι να μην αντέχω ούτε την εισαγωγή του. Δεν υπάρχει μέτρο. Στην κορυφή της λίστας υπάρχει το «BELLA» του AIDAN .Αυτό είναι το τραγούδι που βάζω, όταν θέλω να φτάσω κάπου με την αίσθηση ότι κάτι πολύ σημαντικό πρόκειται να συμβεί. Μπορεί να πηγαίνω απλώς στην πρόβα, Τρίτη απόγευμα. Ή super market. Δεν έχει σημασία. Στο κεφάλι μου ανοίγουν τίτλοι αρχής.

Δεύτερο στην λίστα το « ΘΕΟΣ ΑΝ ΕΙΝΑΙ»

Αυτό είναι από εκείνα που με γυρίζουν κάπου. Σε ανθρώπους, σε καλοκαίρια, σε σπίτια, σε μια συγκεκριμένη εκδοχή του εαυτού μου. Νομίζω, τελικά, αυτό αγαπάω περισσότερο στη μουσική, είναι ότι μέσα σε τρία λεπτά, μπορεί να σε πάει κάπου που χρειάζεσαι ολόκληρο ταξίδι για να ξαναπάς. Και last but not least το « Τι σήμερα , τι αύριο , τι τώρα» για έναν πολύ πιο σοβαρό λόγο ….γιατί απλώς  μου αρέσει πάρα , πάρα πολύ.

Δεν έχω κάτι βαθύτερο να προσθέσω. Μερικές φορές ένα τραγούδι μπορεί απλώς να είναι πολύ ωραίο. Ευτυχώς.

Κάτι που δεν είναι απλό είναι να αποφασίσεις τους στόχους σου για κάθε χρονιά. Αρχικά, ας απαντήσει κάποιος υπεύθυνα αν είναι αρχή νέου έτους ο Ιανουάριος ή ο Σεπτέμβριος ; Προσωπικά και οι δύο αυτοί μήνες είναι . Τρία πράγματα που έχω αποφασίσει να κάνω αυτή τη χρονιά επί προσωπικού.

Να ταξιδέψω περισσότερο.

Και όταν λέω να ταξιδέψω, εννοώ να φύγω πραγματικά. Όχι, πήγα τρεις μέρες κάπου και τις δύο απαντούσα σε μηνύματα για δουλειά. Έχω μια φοβερή ικανότητα να παίρνω μαζί μου παντού όλα όσα υποτίθεται ότι άφησα στην Αθήνα και πλήρωσα αδρά για να τα αφήσω. Θα ήθελα έστω μία φορά να πάω κάπου και το σημαντικότερο πράγμα που πρέπει να αποφασίσω μέσα στη μέρα να είναι πού θα φάω.

Θα ήθελα φέτος , να σταματήσω λίγο να βιάζομαι. Αυτός είναι και ο δεύτερος στόχος.

Θέλω συνέχεια να έρθει το επόμενο. Η επόμενη δουλειά, η επόμενη παράσταση, το επόμενο σχέδιο, το επόμενο «ναι». Και πολλές φορές, μέχρι να έρθει, έχω ξεχάσει ότι κάποτε περίμενα με αγωνία αυτό που ζω ήδη.

Οπότε φέτος θα ήθελα να καταφέρω να λέω λίγο περισσότερο: «Α, ωραία. Είμαι εδώ». Να μην αφήνω τους ρυθμούς της Αθήνας , τους ρυθμούς της δουλειάς και τον ρυθμό των ονείρων μου να μου επιβάλουν πόσο πρέπει να βιαστώ.

Και τρίτο, να κάνω περισσότερα τραπέζια στο σπίτι. Είναι αστείο να το λέω , διότι αν όχι κάθε μέρα , ανά δύο μέρες έχω κόσμο σπίτι. Είναι ζωτικής σημασίας να κάνω τραπέζια με την παρέα μου να παίζουμε επιτραπέζια.

Θέλω κόσμο στο σπίτι. Φαγητά στη μέση, κρασί, φίλους που έρχονται στις εννιά και στις δύο το βράδυ κανείς δεν έχει σηκωθεί ακόμα, πιάτα που δεν χωράνε στον νεροχύτη και την επόμενη μέρα να λέω «δεν ξανακαλώ άνθρωπο σπίτι μου».

Και φυσικά μετά, να τους ξανακαλώ.

Οπότε, αν τελικά είμαστε ό,τι κουβαλάμε, ό,τι ακούμε και ό,τι θέλουμε να κάνουμε, εγώ αυτή τη στιγμή είμαι ένα σακίδιο με ένα βρεγμένο μπλουζάκι, ακουστικά που έχουν 12% μπαταρία, μια playlist που αλλάζει κάθε τέσσερις μέρες, μια μόνιμη βιασύνη να φτάσω κάπου και ένα τραπέζι που περιμένει να γεμίσει.

Δεν ακούγεται και τόσο άσχημο τελικά , έτσι δεν είναι ;

* Ο Μανώλης Πίτερης, μεταξύ άλλων, πρωταγωνιστεί στην “Παρέλαση” της Λούλας Αναγνωστάκη, σε σκηνοθεσία Νεκτάριου Λιονάκη, κάθε Δευτέρα και Τρίτη, στο Studio Μαυρομιχάλη, στην Αθήνα.