Αυτό το μέρος είναι τρομερό! Δε σου γεμίζει το μάτι το όνομα και δεν ξέρεις τίποτα γι’ αυτό πέρα από το αυγοτάραχο και την «Ηρωική Έξοδο», που θυμάσαι δε θυμάσαι, γιατί έχεις να διαβάσεις γι’ αυτό το γεγονός από το λύκειο.

Προς τί, λοιπόν, όλη αυτή η φασαρία; Και γιατί δεν το ακούμε συχνά;

Σε πληροφορώ πως, αυτό το μέρος δεν έχει ανάγκη καμία διαφήμιση, τα έχει όλα: ιστορία, γραφικότητα, τέχνη, φύση, άγρια πανίδα, λιμνοθάλασσα, βουνό και την απόλυτη ελευθερία. Όποιος έχει πάει, ξέρει. Δικαίως είναι γραμμένη, στην είσοδο της πόλης, η φράση του Λουκή Ακρίτα: «Κάθε ελεύθερος άνθρωπος είναι δημότης Μεσολογγίου».

Κάνε εικόνα: Ξυπνάμε το πρωί και τρώμε ένα υπέροχο πρωινό με φρέσκο ψωμάκι, ταχίνι και μέλι. Πίνουμε έναν ελληνικό για λίγο σουσού και αφού τελειώσουμε, ντυνόμαστε, παίρνουμε ποδήλατα και ξεκινάμε! Κάνουμε βόλτα στο δρόμο, γύρω από τη λιμνοθάλασσα.

Μπροστά μας βλέπουμε το Ασπρολίθι που αλλάζει διάθεση, ανάλογα με το πόσα σύννεφα έχει γύρω του. Αριστερά και δεξιά νερό, καλαμιές, μουριές και κάποια ακαθόριστη πρασινάδα. Το τοπίο είναι ήδη φοβερό!

Πάνω από τα κεφάλια μας πετάνε ερωδιοί, πελεκάνοι, πελαργοί, και διαφόρων ειδών χελιδόνια τα οποία είναι πανέμορφα. Στο βάθος της λιμνοθάλασσας βλέπουμε φλαμίνγκο να απολαμβάνουν το νερό και τον ήλιο.

Φτάνουμε στο παρατηρητήριο και σε μια ατελείωτη έκταση γης, με το θαλασσινό νερό να έχει αλλάξει την ποιότητα του εδάφους και να έχει σχηματίσει μια δική του μορφή σαν ένα τεράστιο σφουγγάρι. Μένουμε να απολαύσουμε το τοπίο και σιγά σιγά παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής. Πάμε προς την πόλη και συζητάμε αν θα πάμε για έναν ατελείωτο καφέ στη «Ρέπλικα» με την πιο ωραία αυλή ή για ένα τσιπουράκι. Μας κερδίζει ο καφές. Πηγαίνουμε στη «Ρέπλικα» και απολαμβάνουμε τον ήλιο μαζί με τον καφέ μας. Η συζήτηση αλλάζει συνεχώς, από το ένα θέμα στο άλλο. Όταν πια τα έχουμε εξαντλήσει όλα (προς το παρόν) γυρνάμε στο σπίτι για φαγητό από τα χεράκια της Έφης, τη μαμά της Νίκης. Μετά, λίγο μεσημεριανή σιέστα και το βραδάκι παίρνουμε πάλι ποδήλατα και βγαίνουμε για μια μπυρίτσα.

Κάπως έτσι, με μικροαλλαγές κύλησαν οι μέρες εκεί. Κράτα αυτήν την αίσθηση και προχωράμε.

Σε άλλη μέρα, επειδή ως δασκαλοπαρέα, μας τρώει μια ατελείωτη περιέργεια για μάθηση, δεν θα μπορούσαμε να μην αφιερώσουμε μία μέρα στην ιστορία και στα μουσεία της πόλης: Το αρχαιολογικό μουσείο που μόλις εγκαινιάστηκε στο «Ξενοκράτειο» κτίριο, ένα εξαιρετικό κτίσμα που ήταν κάποτε σχολείο και μετά από χρόνια ανακαινίστηκε και ξαναγέμισε ζωή και γνώση. Το μουσείο ιστορίας το οποίο έχει μία έκθεση για το λόρδο Βύρωνα στο ισόγειο και στον επάνω όροφο είναι η έκθεση με έργα εμπνευσμένα από την «Ηρωική Έξοδο».

Ανάμεσα σε αυτά είναι ο αυθεντικός πίνακας του Εμιλ Ντε Λασανκ, «Αυτοθυσία»,ο οποίος σου κόβει την ανάσα και είναι τρομερά εντυπωσιακός. Τον πίνακα αυτόν, τον αγόρασε η Έλενα Βενιζέλου από το μουσείο του Λούβρου και τον δώρισε στο δήμο Μεσολογγίου. Το κτίριο «Χρυσόγελου» επίσης, φιλοξενεί μια έκθεση μοντέρνας τέχνης από εικαστικούς της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ παρακαλώ!

Τα έργα είναι εμπνευσμένα από την ιστορία του Μεσολογγίου και ομολογώ ότι και ο χώρος και η έκθεση  δένουν πολύ αρμονικά. Ιφιγένεια σε ευχαριστούμε γι’ αυτή σου την πρόταση.  Τέλος, περπατήσαμε προς τη γειτονιά του Τρικούπη και του Παλαμά, μια πανέμορφη και γραφική γειτονιά με μικρά και χαμηλά σπιτάκια και στενά πλακόστρωτα δρομάκια. Το σπίτι του Χαρίλαου Τρικούπη και του Κωστή Παλαμά είναι μουσεία πλέον και εκθέτουν την πορεία των δύο αντρών μέσα από δημοσιεύματα, προσωπικά αντικείμενα, προσωπογραφίες κλπ.

Το σπίτι του Παλαμά δυστυχώς ήταν υπό ανακαίνιση κι έτσι δεν μπορέσαμε να το επισκεφτούμε. Next time!

Αν τα έχεις βαρεθεί όλα αυτά, μπορείς να είσαι κάθε μέρα για τσιπουράκι σε κάποιο ταβερνείο-καφενείο, να πεταχτείς και μέχρι την Τουρλίδα και να κάνεις μόνο ποδήλατο.

Αν θέλεις περισσότερη δράση το Μεσολόγγι διαθέτει και ράμπες θέλω να σου πω, γιατί αυτά τα παιδιά είναι όλη μέρα με δύο ρόδες στα πόδια! Ποδήλατα, ρόλερς και σκέιτ πρωταγωνιστούν.  Αν δεν θέλεις τίποτα απ’ όλα αυτά, πήγαινε μια βόλτα από την Έφη και το Στέλιο που έχουν την πιο φιλόξενη καρδιά και πάντα όρεξη για σουσού και κουβεντούλα και πιες ή καφέ ή μπύρα, ανάλογα τα κέφια.

Κάπου εδώ, πρέπει να σταματήσω να γράφω, γιατί δεν θα τελειώσω ποτέ. Περίμενες κάτι φοβερό και συναρπαστικό; Εξαρτάται τι εννοεί ο καθένας φοβερό και συναρπαστικό. Για εμένα, αυτές οι απλές μέρες που έζησα εκεί ήταν ένα φοβερό όνειρο: παρέα, ποδήλατα, φύση, βόλτες, φαγητό, ξεκούραση, ωραίες συζητήσεις, γέλιο.

Απόλαυσα την κάθε στιγμή, με τα πιο αγαπημένα μου φιλαράκια και ξεκουράστηκα όσο ποτέ. Αυτά που έμαθα για την ιστορία του μέρους μου προκάλεσαν μεγάλη συγκίνηση και δέος και γνώρισα πολύ όμορφους ανθρώπους. «Το Μεσολόγγι σκέλεθρο, γυμνό, ξεσαρκωμένο» στέκεται εκεί ήσυχο, ήρεμο και τόσο δυνατό. Μου χρωστάει ένα ηλιοβασίλεμα γι’ αυτό και θα τα ξαναπούμε.

Η πόλη αυτή συνεχίζει μέχρι και σήμερα να διδάσκει τι σημαίνει ελευθερία.