Πάμε πρώτα για λουτρό:

Τις “Λουόμενες”  τις έγραψα μυσταγωγικά, στην Ικαρία ξεκίνησα στο Παγκράτι τις τελείωσα, ενώ είχαμε αρχίσει ήδη πρόβες. Είναι τρεις ηρωίδες λίγο σκοτεινές, λίγο εν δυνάμει επικίνδυνες, πολύ κωμικές εν αγνοία τους, που τρέχουν να κρυφτούν Πρωτοχρονιάτικα σε ένα μισοσάπιο υδροθεραπευτήριο και τελικά καταλήγουν να χορεύουν, να αλληλο-εξαγνίζονται και να αφήνουν από μέσα τους να χυθεί ένα ποτάμι από ιστορίες που τις καίνει, που μας καίνε. Έχουν κλέψει, έχουν καταστρέψει, έχουν λοξοδρομήσει, έχουν μεθύσει τελειωτικά, έχουν αδικήσει, έχουν ερωτευτεί, έχουν εγκαταλείψει, έχουν ζήσει. Είναι γυναίκες, και όλα αυτά τα φέρουν βαρέως, πολύ βαρέως.

Και για αυτό τα λένε, όλα τα λένε. Και για αυτό είπαμε όλη η ομάδα, πρέπει να την ξανακάνουμε αυτήν την παράσταση, τώρα πρέπει να την ξανακάνουμε, τώρα που οι γυναίκες και οι θηλυκότητες, μιλάνε. Πάντα μιλούσαν, ίσως, ναι, αλλά πιο πολύ μεταξύ τους;  Λίγο ψιθυριστά ίσως; Πάλι με ενοχή, σαν να έχουν κάνει κάτι κακό; Ίσως, ναι. Τώρα όμως, ανοίγουν τα αυτιά, τώρα ακούμε. Κι οι “Λουόμενες” ακούν  κι αυτές όπερα μέσα στο υδροθεραπευτήριο, σαν να μην τους έφταναν οι αναθυμιάσεις από τα ιαματικά νερά που τις ζαλίζουν, βάζουν και την “Τραβιάτα”. Και γιατί πεθαίνει η “Τραβιάτα” στο τέλος;  Και γιατί πεθαίνουν όλες οι ηρωΐδες στην όπερα ; Για να  εμπνευστεί και να γράψει δραματική μουσική ο εκάστοτε συνθέτης. Από εκεί, πιάνουμε το νήμα. Από εκεί ξετυλίγεται η ιστορία.

Ιντερλούδιο:

Η πατριαρχία πιέζει όλα τα φύλα. Τα εγκλωβίζει σε ρόλους, τα εκπαιδεύει. Μαλάζει την γλώσσα,  έχει φτιάξει νοήματα, σύμβολα. Γυναίκα είναι κάτι τρυφερό, δεκτικό, πονεμένο,ησυχο.  Άντρας είναι κάτι βαρύ, ικανό, δυνατό, επικίνδυνο. Η πατριαρχία διδάσκει- αιώνες τώρα- πώς η συγκρουσή τους να είναι αναπόφευκτη και καταστροφική. Είναι η βενζίνη της, το στήριγμά της.

Πάμε τώρα για γλυκό:

Η “Δημοκρατία του Μπακλαβά”  είναι μια άλλη ιστορία. Μια ιστορία που ξεκίνησε πέρυσι τον Ιούνιο. Ο Ανέστης  Αζάς έφτιαξε μια χημική σύνθεση   πάνω στην σκηνή που μας πήρε και μας σήκωσε. Ο Γκάρυ, ο Τζούλιο και ο Τζεμ είναι οι συμπαίκτες μου και όταν παίζουμε μαζί, νιώθω ότι είμαστε μια ροκ μπάντα. Ήταν μια διαδικασία αποκαλυπτική ο “Μπακλαβάς”, πως γεννήθηκε ένας ολόκληρος κόσμος από μια ιδέα, πως σχηματίστηκε κομμάτι κομμάτι στις πρόβες,  πως απορροφήθηκαν όλα -μα όλα- τα δημιουργικά κομμάτια του καθένα μας , από όλη την ομάδα. Και ρωτάει αυτή παράσταση: Μπορεί δυο άνθρωποι να φτιάξουν μια ουτοπία; Πόσο αντέχει η εφαρμογή της δικαιοσύνης σε ένα κράτος;  Της ισότητας; Πώς γίνεται να ζήσουμε με άλλους οικονομικούς κανόνες, από αυτούς που έχουμε συνηθίσει; Τί γίνεται όταν πρέπει να παρθούν σοβαρές κρατικές αποφάσεις που κοστίζουν ανθρώπινες ζωές;  Όλα αυτά, που τα αφηγούμαστε με μια λοξή  κωμικοτραγική ματιά, είναι 100% fiction, κι όμως…

Έρχονται άνθρωποι, μετά την παράσταση, και μας ρωτάνε, μα πότε έγιναν όλα αυτά στο Μεσολόγγι; Πότε φτιάχτηκε αυτή η δημοκρατία; Τελικά τι απεγινε το “Μεζεδάκι”, το παιδί του “Φατίχ” και της “Σοφίας”; Το γεγονός ότι μπορούμε να πιστέψουμε ότι κάτι τέτοιο είναι πιθανό να συμβεί  π.χ. αύριο, τα λέει όλα. Η παράσταση ξανα-ξεκίνησε στις 19 Μαΐου. Η “Δημοκρατία του Μπακλαβά” θα φτιάχνεται και θα γκρεμίζεται από Πέμπτη ως Κυριακή.

•  Η Κατερίνα Μαυρογεώργη έγραψε και σκηνοθέτησε τις “Λουόμενες” που παρουσιάζονται μέχρι τη Κυριακή 29 Μάη, στο Skrow, στο Παγκράτι. Παίζουν Κατερίνα Λάττα, Νικολίτσα Ντρίζη και Μαρία Πετεβή. Η Κατερίνα πρωταγωνιστεί στη “Δημοκρατία του Μπακλαβά” του Ανέστη Αζά, στο ΑΜΦΙΘΕΑΤΡΟ στη Πλάκα, έως και τη Κυριακή 5 Ιούνη. Επί σκηνής με τη Κατερίνα, ο Cem Yigit Uzumoglu, o Γιώργος Κατσής και ο Gary Solomon.