H Κορνηλία αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο της για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο για το θέατρο κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτή τη νέα χρονιά. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια της, τελευταία! Three, two, one, action!

Λοιπόν… υπάρχει και στο δικό μου σπίτι, αυτό το σακίδιο που φορτώνεται και ξεφορτώνεται καθημερινά για να πάμε μαζί για πρόβα.

Πάντα ετοιμάζεται τελευταία στιγμή και περιλαμβάνει σίγουρα ένα μολύβι, συνήθως κακό-ξυμένο. Οι σημειώσεις στο κείμενο, για μένα, γίνονται μόνο με μολύβι, γιατί στα αυτιά μου παίζει η φράση που μας έχουν μάθει: « μέχρι τελευταία στιγμή ο σκηνοθέτης μπορεί να αλλάζει ότι θέλει».

Οπότε, καταλαβαίνετε ότι η σημείωση με στυλό φαντάζει σκληρή πράξη δέσμευσης.

Επίσης, αδιαπραγμάτευτη είναι και η παρουσία του παγουριού με νερό στην τσάντα, η οποία συνοδεύεται και από την προσδοκία να το γυρίσω σπίτι άδειο. Να ένα στόχος και της φετινής χρονιάς, παρεμπιπτόντως !

Για να είμαι -όμως- απόλυτα ειλικρινής, ποτέ δε λείπει ένα πακέτο terea πορτοκαλί από την τσάντα μου. Έχουμε όλοι φαντάζομαι τις αδυναμίες μας και το κάπνισμα με τους συναδέλφους στο διάλειμμα είναι μια από τις δικές μου.

photo_1: Θεσσαλονίκη – Έδεσσα. Η διαδρομή που έχω κάνει εκατοντάδες φορές στη ζωή μου.Η φοβία μου να οδηγήσω, μου επιτρέπει να χαζεύω από το παράθυρο του λεωφορείου. Εδώ, τα ΚΤΕΛ, μου υπόσχονται λίγη Άνοιξη, ενώ ο οδηγός ακούει μια έντονη αθλητική εκπομπή.

Κάθε φορά που σκέφτομαι ποιο είναι το αγαπημένο μου πράγμα στον κόσμο, καταλήγω στις βόλτες. Έχω κάποιο πάθος με το περπάτημα και η γειτονιά που μένω μου επιτρέπει να πηγαίνω στην πρόβα με τα πόδια. Σίγουρα, αν χρησιμοποιούσα ακουστικά θα επέλεγα να ακούσω τα  «αποδομητικά πουλιά», που είναι η φετινή μου αγάπη.

Αυτή την περίοδο, λόγω της συγκυρίας του “Ελεύθερου Zευγαριού” που παίζεται από δύο γυναίκες και οι συντελεστές (-τριες) είναι σε συντριπτικό ποσοστό γυναίκες, σίγουρα θα επιλέξω τα «Κορίτσια» του Μιχάλη Καλογεράκη και στίχους της Μάρθας Φριντζήλα.

Τέλος, υπάρχει ένα κομμάτι που πάντα μου φτιάχνει το κέφι για πρόβα και για ζωή γενικότερα, το «Canzone Arrabbiata» , του Nino Rota με στίχους της Lina Wertmuller: …”τραγουδώ γι αυτόν τον ήλιο που θα ρθει που θα βασιλέψει, που θα ξαναγεννηθεί τραγουδώ για τις ψευδαισθήσεις μας, τραγουδώ για την οργή”.

photo_2: Είχε ωραία μέρα και όπως κατηφόριζα σαν καλή Θεσσαλονικιά να χαρώ λίγο την παραλία, πέρασα από το αγαπημένο μου θερινό ΑΠΟΛΛΩΝ.

Για τη φετινή χρονιά, οι στόχοι μου είναι απλοί. Δεν τα πάω και πολύ καλά με αυτά.
Να πηγαίνω για φαγητό με τους φίλους μου, να μην ντρέπομαι να λέω όχι και να πίνω λίγο νεράκι παραπάνω. Είναι Δευτέρα σήμερα που γράφω, το βράδυ μετά την πρόβα, έχω κανονίσει να δω τους φίλους μου και έχω να πιω νερό από χθες το βράδυ. Ε, ας μην τα θέλουμε όλα δικά μας. Όχι;

photo_3: Εδώ, έκλεψα λίγο. Αυτή είναι η φωτογραφία μιας φωτογραφίας που υπάρχει στο σπίτι μου. Της αγαπημένης μου φωτογραφίας .Το πραγματικό κλικ είναι του φίλου μου του Χρήστου. Καλοκαίρι , οι αγαπημένοι μου άνθρωποι σε μια ταβέρνα κοντά στη θάλασσα, πίνουν τσίπουρα και διαφωνούν. Εγώ, έχω αποσυρθεί, μάλλον για ύπνο.

* Η Koρνηλία Προκοπίου πρωταγωνιστεί στην θεατρική παράσταση “Ελεύθερο Ζευγάρι”, σε διασκευή-σκηνοθεσία Εύης Σαρμή, που παρουσιάζεται στον Πολυχώρο Τέχνης Alte Fablon, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, κάθε Παρασκευή- Σάββατο και Κυριακή, για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων. Μαζί της, η Έλενα Δαμίγου. Πρεμιέρα: Σάββατο 14 Μαρτίου στις 21:00 μ.μ..