κείμενο | heidi seraphim */* φωτογραφίες | heidi seraphim */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου + τάσος θώμογλου
saudade
Καθώς το αυτοκίνητο γλιστρούσε στις στροφές, εσύ μου κρατούσες το χέρι. Δεν ήθελες να το πιστέψεις, όμως ήξερες πως αυτό ήταν το τελευταίο μας ταξίδι μαζί. Τα δάχτυλά σου ούρλιαζαν το ‘μείνε’ που εσύ δεν τόλμησες να πεις. Και εγώ… σε κάθε κόκκινο φανάρι σε τραβούσα και σε φιλούσα για να σου θυμίσω εκείνους τους όρκους που δεν δώσαμε ποτέ, εκείνες τις στιγμές που μοιραστήκαμε και αφήσαμε στη μέση, αυτή την ιστορία που αφήνουμε να τελειώσει έτσι άδοξα…σε φιλούσα για να κρατήσω τη γεύση σου για λίγο ακόμα, μέχρι να τη σβήσει ο άνεμος απ’ τα χείλη μου..
Related posts:
Αλλά κυρίως πάμε Ναύπλιο ή μια ιστορία για τον Κολοκοτρώνη ή το κρίμα που ζούμε
O Μιχάλης Στεφανίδης αυτοσκανάρεται
έχεις τρεις επιλογές
έχεις τρεις επιλογές
O Σταμάτης Μπάκνης αυτοσκανάρεται
έχεις τρεις επιλογές
έχεις τρεις επιλογές
Ο Δημήτρης Σαμόλης αυτοσκανάρεται
έχεις τρεις επιλογές
έχεις τρεις επιλογές
O Γιάννης Κοντός αυτοσκανάρεται
έχεις τρεις επιλογές
έχεις τρεις επιλογές
O Γιώργος Σοφικίτης αυτοσκανάρεται
έχεις τρεις επιλογές
έχεις τρεις επιλογές


