κείμενο | δημήτρης μανδρινός */* φωτογραφίες | νίκος γεωργάρας + τάσος θώμογλου + αλέξανδρος κατσαρλίνος + γιώργος λαβαντσιώτης + κωστής σοχωρίτης */* επιμέλεια | γιώργος παπανικολάου
τις νύχτες με ησυχία
Βλέπω τα όνειρα ως δώρο. Μου δίνουν εικόνες που δεν είχα και με συνδέουν με πράγματα που δεν ήξερα. Ανοίγουν συρτάρια που δεν είχα προσέξει και αναδύονται σκέψεις, μελωδίες, λόγια. Μου αρέσει που δεν είναι με κανένα τρόπο συγκεκριμένα. Που είναι εφήμερα. Τα όνειρα αν δεν τα καρφώσεις χάνονται. Σαν να γίνεται μια παράλληλη δουλειά μέσα σου κατά τη διάρκεια της μέρας και τη νύχτα να σου αποκαλύπτεται. Κάποιος σου μιλάει στον ύπνο σου και τελικά είσαι εσύ. Όπως μοιράζεται ο συγγραφέας στα πρόσωπα ενός έργου. Όλα αυτά θα μπορούσαν να μην υφίστανται καν και ούτε που θα είχαμε σκεφτεί ότι θα αναβιώναμε φανταστικές ιστορίες καθώς κοιμόμαστε. Θα τα αγνοούσαμε όπως αγνοούμε τώρα κάτι άλλο που δεν γνωρίσαμε. Και αν για κάποιους τα όνειρα είναι σπάνιο φαινόμενο, εγώ ανήκω σε αυτούς που τους επισκέπτονται κάθε βράδυ. Για μένα είναι σπάνια με την άλλη έννοια της λέξης. Υπάρχει και η πίσω όψη βέβαια, οι εφιάλτες. Καθετί με το αντίθετό του. Ίσως όμως και αυτό πάλι δώρο να είναι, ειδικά μπροστά στο σκοτάδι της απουσίας των ονείρων. Συνεπώς ποιά είναι η σειρά προτίμησης; Όνειρο-τίποτα-εφιάλτης ή όνειρο-εφιάλτης-τίποτα; Γιατί και στο τίποτα ακόμα υπάρχουν πράγματα να βρεις. Έχω απορία αν για τους ανθρώπους που δεν βλέπουν τίποτα τα λεπτά περνάνε πιο αργά και έτσι ο ύπνος τους διαρκεί περισσότερο. Σίγουρα θα ξεκουράζονται καλύτερα. Επίσης αναρωτιέμαι αν μπορείς να σταματήσεις να βλέπεις όνειρα από επιλογή.
Related posts:
δύο ή τρία πράγματα που (δεν) ξέρω γι' αυτόν....
Ο Χρήστος Παπαδόπουλος για Eli & the portraits- the album
έχεις τρεις επιλογές
έχεις τρεις επιλογές
δεν υπάρχει ένα καλούπι γυναίκας...
έχεις τρεις επιλογές





