Αυτό κατάλαβα. Ότι δε θέλω η βόλτα μας να τελειώνει στα όρια αυτής της πόλης. Τι να μου κάνει η διαδρομή από τη μια της άκρη ως την άλλη; Ίσα με μια ανάσα είναι. Θέλω έτσι όπως κάθομαι δίπλα σου, να πατήσεις το γκάζι και να φύγουμε μακριά. Να κρατάω το ζεστό καφέ στο χέρι μου μέχρι να τον τελειώσω, και να βρούμε άλλο πιτ-στοπ να σταματήσουμε για ανεφοδιασμό. Να μας βρει η νύχτα στο δρόμο, μέχρι Αθήνα να φτάσουμε, και να μη σταματάμε. Και ακόμα να μη μου φτάνει. Να ξορκίσω αυτή την ευθεία που νιώθω ότι μας χωρίζει στα δυο, περνώντας την ενώ σου κρατώ το χέρι. Ίσως έτσι να πάψει να μας τρυπά. 

Να σου μιλάω σε όλη τη διαδρομή, και όταν σκέφτομαι πως ίσως σε ζάλισα, να σταματώ για λίγο. Μέχρι να ξαναρχίσω. Να κοιτάζω έξω από το παράθυρο και να μετράω τα φώτα, να προσπαθώ να χωρέσω τραγούδια στο ρυθμό τους- αγαπημένο μου παιχνίδι από μικρή. Να γυρίζω να δω αν νυστάζεις- τάχα- για να δω την πορτοκαλένια απόχρωση που αναβοσβήνει στο πρόσωπό σου. Να σου λέω να το πάρω εγώ για να σε ξεκουράσω, μόνο και μόνο για να γελάσω με την αντίδρασή σου. Και για να γελάσεις κι εσύ. Να λέμε για άλλα ταξίδια, άλλες εκδρομές, άλλες διαδρομές, άλλους προορισμούς. Να μη θέλεις να ξέρεις και πολλά, και να μου αρέσει. Να οργανώνουμε τα επόμενα, σα να είναι το πιο πιθανό πράγμα στον κόσμο το να τα πραγματοποιήσουμε. Να είσαι ο μόνος προορισμός για μένα.

 Να μαντεύουμε πού πηγαίνουν νυχτιάτικα τα άλλα- λιγοστά- αυτοκίνητα που ταξιδεύουν μαζί με εμάς. Να κάνουμε σενάρια και να κερδίζει το πιο τρελό. Να ξέρω ότι εκεί που πάμε, μας περιμένει ένα ζεστό δωμάτιο, κι όμως, να μη θέλω να φτάσουμε. Να μην τελειώσει αυτή η βόλτα ποτέ. Πουθενά. Να μην έχεις χειρόφρενο. Να σταματάς μόνο για καφέ. Εσύ να οδηγάς, κι εγώ να σε κοιτάω, και να μην έχει “πού”, ούτε “για πόσο”. Αρκεί που πάμε μαζί. “Ξεκίνα”, να σου λέω, κι εσύ να ξεκινάς. Ένα” ξεκίνα” να είναι όλη μας η ζωή. Κι εγώ να ακολουθώ. Με δυο καφέδες στο χέρι.