Ο Γιάννης αποκαλύπτει τρία πράγματα που βάζει στο σάκο του για να πάει στο θέατρο, τρία τραγούδια που θα ακούσει στο δρόμο κι άλλα τρία πράγματα που θέλει να κάνει αυτό το φθινόπωρο. Α! Και έβγαλε τρεις φωτογραφίες με ό,τι «έλαμψε» στα μάτια του, τελευταία! Three, two, one, action!

Ωχ! Ο Γιάννης Τσουμαράκης αυτοσκανάρεται και κάνει τρεις επιλογές;

Δύο απ’ τα πιο άβολα πράγματα για μένα: να μιλάω για τον εαυτό μου ανοιχτά (η ντροπή μου μαζί με την σκληρότατη αυτοκριτική μου με κοιτάνε βλοσυρά), και να επιλέγω (η αποφασιστικότητα μου στις επιλογές- σίγουρα- δεν είναι το φόρτε μου!)

Κι όμως, ας δοκιμάσω κάτι: Αποφοίτησα από τη Δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 2021, σε μια εποχή δύσκολη (κορωνοϊός, καραντίνες, κλειστά θέατρα και εργασιακή/οικονομική αστάθεια εις διπλούν) η οποία με προ(σ)κάλεσε να βρω εγώ – και οι φίλοι μου ή η γενιά μου- μέσα σε αυτήν το φως! Είχα την τύχη να συναντήσω από τότε ανθρώπους όμορφους και εμπνευσμένους. Αποφάσισα, μετά τη σχολή να ασχοληθώ ξανά και με τη μουσική, και ξεκίνησα μαθήματα ακορντεόν. Η σχέση μου με τη μουσική είναι και το καταφύγιο μου- πολλές φορές- από την παράνοια της καθημερινότητας.

Photo 1: Ο έρωτας μου, η Τιτού μου, που μου βγάζει χαριτωμένα έξω την άκρη της γλώσσας της, φορώντας το κολάρο της λόγω πληγής, φέτος το καλοκαίρι όντας και οι δύο άρρωστοι στην καιόμενη Αθήνα.

Τρία πράγματα που βάζω στο σακίδιο μου για την πρόβα:

1.Σοκολάτα (αν κάτι χρειάζομαι στο σύντομο διάλειμμα της πρόβας , είναι το να καθησυχάσω τον εθισμό μου στη σοκολάτα και το τσιγάρο – συνδυασμός αγαπημένος).

2. Το σημειωματάριο από τα μαθήματα στη σχολή και από σεμινάρια που με “μετακίνησαν” ( είναι για μένα σαν ένα σωσίβιο και σαν μια τσάντα με τα απαραίτητα εργαλεία μου. Όποτε χαόνομαι , ψάχνω εκεί ξανά μια απάντηση, μια αίσθηση, μια μνήμη που θα μιλήσει πυρηνικά στον προβληματισμό μου)

3.Τετράδιο παράστασης. (Κάθε παράσταση , αξίζει και δικό της ξεχωριστό σημειωματάριο με προσωπικές σκέψεις , παράλληλους συνειρμούς και αναφορές)

Τρία τραγούδια που επιλεγώ να ακούσω πηγαίνοντας στη δουλειά (ανάλογα πάντα με τη διάθεση μου..)

Beirut του Ibrahim Μaalouf (μουσικό κομμάτι εμμονικά αγαπημένο εδώ και χρόνια. Με έκανε να αγαπήσω τον ήχο της τρομπέτας με έναν τρόπο πρωτόγνωρο. Νιώθω ότι είναι ένας μονόλογος αυτού του οργάνου τόσο σπαρακτικός όσο και γοητευτικός!)

Φορτίνο Σαμάνο του Θ. Παπακωνσταντίνου (άλλο ένα μουσικό ποίημα του Θανάση που νιώθω ότι συνομιλεί με το παιδικό μου ασυνείδητο και τους ενηλίκους φόβους μου. Ταυτόχρονα, η ανάλαφρη -φαινομενικά- μελωδία με κάνει να χαμογελάω…τα παράδοξα της μουσικής…)

Τell her today του Τom baxter…..γιατί απλά ταιριάζει στη μελαγχολία μου.

Photo 2: Ο κολλητός μου ξαπλωμένος στην πλαγιά της Δίρφυος ( του ψηλότερου βουνού της Εύβοιας), λίγο κάτω απ’ την κορυφή της. Μου θυμίζει αυτή η φωτογραφία το τραγούδι “it’s always the sun” και τον πίνακα ‘’ο κόσμος της Χριστίνας’’ του Andrew Wyeth.

Τρία προσωπικά tasks για αυτό το φθινόπωρο:

-να οργανώνω συχνότερα τα αγαπημένα κυριακάτικα τραπέζια με τους ανθρώπους που αγαπώ

– να κάνω έστω κι αυτές τις μονοήμερες εκδρομές που μου υπενθυμίζουν την ομορφιά

– να μην ξυπνάω μονίμως τελευταία στιγμή για να πάω στις δουλειές μου (!)

Photo 3: Στιγμιότυπο αποτυπωμένο σε φιλμ, με εμένα να κοιτάζω τα νερά της Λίμνης Τραπεζούντας, σε ένα όμορφο φθινοπωρινό ταξίδι.

• Ο Γιάννης Τσουμαράκης συμμετέχει στο “Blackberry Trout Face”, σε σκηνοθεσία Αθηνάς Δελιάδη, στο θέατρο ΣΤΑΘΜΟΣ, στο Μεταξουργείο- τελευταίες παραστάσεις έως και Τρίτη 17 Οκτωβρίου. Τηλεοπτικά, λαμβάνει μέρος στη “Μάγισσα”, ενώ θεατρικά θα συνεργαστεί με τους bijoux de kant, στο θέατρο ΜΠΕΛΛΟΣ, στη Πλάκα, στο “σάμερτάιμ” του Άκη Δήμου.