Υπάρχουν βέβαια κι εκείνες οι μέρες που η σελίδα είναι γεμάτη κι εγώ δεν κάνω τίποτα. Και υπάρχουν κι άλλες μέρες που το σημειωματάριό μου κείτεται κάπου βαθιά στο backpack… Κι άλλες -συνήθως το καλοκαίρι- κάποια πολλά χιλιόμετρα μακριά μου. Καμία ισορροπία. Άκρως οργανωτική και ταυτόχρονα χαώδης και χαωμένη, χωρίς κανένα σχέδιο και πρόγραμμα.

Στις πρόβες γράφω συνέχεια και με κοροϊδεύουν. Μέσα από τα όρια και το «συγκεκριμένο» ελευθερώνομαι (θέλει ωστόσο μεγάλη επαγρύπνηση και συνειδητότητα, γιατί ενίοτε μου συμβαίνει να εγκλωβίζομαι στο κυνήγι της ακρίβειας και σε μια τελειομανία και να αδυνατώ να πάω παρακάτω). Θέλω να γυρνάω σπίτι και στο τετράδιό μου να έχω έναν ολόκληρο κόσμο, να τον «ξαναδιαβάζω», να θυμάμαι, να σκέφτομαι, να δοκιμάζω, να σχεδιάζω, και την επόμενη μέρα όλα αυτά να τα χρησιμοποιώ ως εκκίνηση για έναν καινούριο. Βλακείες. Ίσως απλά είμαι ψυχαναγκαστική. Η Αγγέλικα, μου είπε τις προάλλες ότι αν ανοίξουμε τα τετράδιά μου από τα τρία χρόνια της δραματικής, μπορούμε να ξαναστήσουμε με ακρίβεια όλα τα έργα απ’ την αρχή (κι εδώ γελάμε).

Ίσως όλα αυτά να γίνονται επειδή θέλουμε να νιώθουμε ότι έχουμε τον έλεγχο. Ίσως γι’ αυτό το αίσθημα ασφάλειας. Που ναι μεν ισχύει σ’ έναν βαθμό, αλλά ταυτόχρονα είναι και τόσο πλαστό. Γιατί η αλήθεια είναι εκεί πάνω. Πολλοί φίλοι μου με ρωτούν πώς και ασχολούμαι με το θέατρο αφού με βασανίζει τόσο η έκθεση. Κι έχουν δίκιο. Δεν ξέρω τι ν’ απαντήσω. Ίσως για να μου πάω κόντρα, έτσι ανάποδη είμαι πάντα. Ή ίσως για κείνες τις στιγμές ευφορίας. Σπάνιας ευφορίας όμως, που δε συναντάς αλλού. Μου συνέβη μια μέρα, απ’ τις πρώτες της “Φιλονικίας”, είχα τόσο άγχος που η καρδιά μου νόμιζα ότι θα σταματήσει, ήμουν στην κουίντα λίγο πριν βγω κι αναρωτιόμουν γιατί το κάνω αυτό το πράγμα. Και ξαφνικά μ’ έναν μαγικό τρόπο ήρθαν στο μυαλό μου τα παιδιά, κι ότι σε λίγα λεπτά θα βγούμε εκεί πάνω να παίξουμε μαζί, το ίδιο εκτεθειμένοι όλοι,  και θα πούμε μαζί την ιστορία στους ανθρώπους που ήρθαν και που μόνο από μας έχουν την ευκαιρία να την ακούσουν… και που αν κάτι πάει στραβά θα κρατηθούμε για να μη γελάσουμε και που αν κάτι πάει πολύ στραβά, θα είναι εκεί ο ένας για τον άλλον. Κι ένιωσα ασφάλεια. Και χαρά και ανυπομονησία.

Γιατί για μένα το θέατρο είναι η ομάδα. Γιατί μόνος δεν είναι ωραία. Γιατί υπάρχουν και οι σκοτεινές μέρες, οι μέρες που είσαι άρρωστος, οι μέρες που απλώς δε θες, που ούτε διανοείσαι ότι μπορείς ν’ ανέβεις εκεί πάνω. Και τότε είναι οι άλλοι που σου δείχνουν τον δρόμο. Εσύ δεν έχεις να κάνεις τίποτα, μόνο να είσαι εκεί και να ακούς. Πόσο απελευθερωτικό είναι αυτό.. Και πόσο τα κάνει όλα πιο εύκολα. Να, γι’ αυτές τις στιγμές είναι ωραίο το θέατρο. Για την παντοδυναμία του μαζί. Για κείνο το γέλιο που δεν πρέπει να βγει και για κείνο το βλέμμα αποτίμησης στα παρασκήνια πριν την υπόκλιση.

Γι’ αυτόν τον λόγο είναι επιλογή μου, τα δυο τελευταία χρόνια, να παίζω θέατρο με συγκεκριμένους ανθρώπους, με ανθρώπους που χαίρομαι να συνεργαζόμαστε, που παρά τις διαφωνίες μας ξέρω ότι επικοινωνούμε και ότι εκκινούμε από μια κοινή βάση. Ήταν σ’ ένα μεγάλο μέρος επιλογή και σ’ ένα υπόλοιπο τύχη, και είμαι ευγνώμων γι αυτό. Από τότε που μου συνέβη, απελευθερώθηκα. Έχει κόστος. Δε σε βιοπορίζει. Και ξέρω ότι ίσως να μην το κάνω για πολύ ακόμα. Τώρα όμως το χαίρομαι. Ανοίγει σιγά- σιγά μια άλλη πλευρά μου που έκρυβα καλά, για να την προφυλάξω από τις κακοτοπιές του χώρου. Δεν ξέρω για πόσο ακόμα θα είμαι σ’ αυτόν τον χώρο. Ανυπομονώ όμως για το μετά, γιατί ξέρω πως είμαι πολλά πράγματα κι αυτό με ιντριγκάρει πολύ. Κι έχω πολλά όνειρα και πολλές φαντασιώσεις. Του χρόνου, ίσως να εξασκώ το άλλο μου επάγγελμα. Σε δυο χρόνια, ίσως να είμαι αναπληρώτρια σε νησί και σε τρία, ίσως να μένω πια μόνιμα στο νησί και να είμαι νοικοκυρά ή και κάτι άλλο.

Υπάρχουν και πιο άμεσα σχέδια. Τα dos του’19 – πρώτη σελίδα πάνω- πάνω μόλις ανοίγεις το ημερολόγιό μου- είναι ν’ αντιμετωπίσω τον φόβο μου και να οδηγήσω, μιας και το πήρα το δόλιο το δίπλωμα, ν’ αρχίσω να ασκούμαι και να τρέφομαι πιο σωστά και να διαβάζω πολύ. Να, ας πούμε πριν τον ύπνο. Που τελευταία το κινητό μου, έχει πάρει τη θέση του βιβλίου. Λίγο σκρολάρισμα, τα τελευταία νέα από τους διαδικτυακούς μου φίλους, τα τελευταία νέα από την παγκόσμια σόουμπιζ και ύπνος. Βασικά όχι. Και μια υπενθύμιση στο κινητό γι’ αύριο (εδώ γελάμε και κλαίμε) μη τυχόν και ξεχάσω να… Α, κι ένα ξυπνητήρι. Μη τυχόν και ξεχάσω να ξυπνήσω.

• Η Μαρία Χριστοφίδου πρωταγωνιστεί στην παράσταση “Φιλονικία” του Μαριβώ, σε σκηνοθεσία Πάνου Δεληνικόπουλου στο θέατρο Τ.