Έτσι λοιπόν, ξυπνώντας καθημερινά στις 6.45, ναι – ναι καλά διαβάσατε (ας μην ξεχνάμε, πρώτα απ’όλα είμαι μάνα)  και μετά σκυλομάνα όπου αυτό συνεπάγεται μια ωρίτσα τουλάχιστον βόλτα με την Ζωή, την κούκλα Λαμπραντορίνα μας. Ναι-ναι αυτήν που πρωταγωνιστεί στην αφίσα της παράστασης. Ακολουθεί κολύμπι, όποτε αντέχω και μετά κατευθύνομαι προς την πρόβα μας σε άλλο καινούργιο, ζεστό και απίστευτα αγαπησιάρικο χώρο. Το ΜΙΚΡΟ ΑΝΕΣΙΣ. Όνομα και πράγμα.

Εκεί ο βασιλιάς του χώρου είναι ο σκηνοθέτης. Άνθρωπος, φίλος, δάσκαλος. Κοραής Δαμάτης. Πόσα πολλά του οφείλω και πόσο τον ευχαριστώ.  Και πόσο φανταστικά, ουσιαστικά, ελεύθερα και με αποτέλεσμα έγινε αυτή η διαδικασία, αυτή η διδασκαλία, αυτό το μακρύ ταξίδι, ώστε να δημιουργήσω μια ηρωίδα που τόσο πολύ έχω αγαπήσει. Την Άντζελα. Μια γυναίκα που τόσο πολύ την έχω καταλάβει, που τόσο πολύ με έχει συγκινήσει και που με πολύ χαρά καλούμαι να την ξαναπαίξω. Σε άλλες πια συνθήκες, σε μια άλλη πραγματικότητα, με άλλους κανόνες και δεδομένα λόγω covid.

Δεν μπορώ να γνωρίζω πόσο μεγάλη ή μικρή διαφορά θα έχει για μένα αυτή η συνθήκη. Ίσως και καμία. Ίσως να είναι ακόμα πιο συγκινητική αυτή η συνάντησή μας με το κοινό.  Το κοινό που τόσο τίμησε αυτή τη δουλειά και που χαρίζοντας στη συγκεκριμένη ερμηνεία το β’βραβείο, με έκανε να νιώσω την μεγαλύτερη χαρά που μου έχει δώσει αυτή η δουλειά μέσα στα 22 χρόνια που την υπηρετώ. Έχω τεράστια χαρά και πολλή αγωνία, με μεγάλη ευθύνη ώστε να συνεχίσει η παράσταση να αρέσει, να διασκεδάζει, να συγκινεί και να συνεχίζει να έχει κάτι να πει.

Όσο για μένα ονειρεύομαι απλά να την ξαναπολαύσω, να την χαρώ, να την γευτώ, να την γλεντήσω.

Και μιας και μιλάμε για γλέντια, αχ αχ Παναγία μου, πόσο μου έχουν λείψει τα τραπέζια πολλών φίλων, όπου κάθε λίγο ακούς ποτήρια να τσουγκρίζουν και δυνατά γέλια να καλύπτουν τις ομιλίες.

Πόσο φως μας πήρε η πανδημία και πόσο ευτυχία θα φέρει η λήξη της.  Γι’αυτό Εμβολιαστείτε!

Εύχομαι και ελπίζω να μην έχουμε να θυμόμαστε ξανά τίποτα παρόμοιο. Σε τέτοιες καταστάσεις φωτίζονται τα σκοτεινά, τα άσχημα.

Περιμένω να χαρώ την Αθήνα σύντομα…. Για κάποιο λόγο είναι σαν να έχω μια έντονη εικόνα της πόλης, όπως την αφήσαμε το 2007, το 2008 στα καλύτερά της. Λες κι από το 2010 και μετά είναι μια μεγάλη παρένθεση (κρίση το βαφτίσαμε).

Ισως τελικά αυτό να έχω ανάγκη, αυτό να μου λείπει, θέλω να την θυμάμαι με το φως και την γοητεία που είχε τότε.  Μήπως έχω εμμονή με το παρελθόν; Και αγχώνομαι πολλές φορές χωρίς λόγο για το μέλλον;

Άμεσα νομίζω οδηγούμαι στο να διαβάσω « Η δύναμη του τώρα» του Ekhart Tolle. Εύχομαι να με οδηγήσει  στο ζητούμενο. Δηλαδή στο τώρα. Όμως, σας ζάλισα. Θέλω να ευχηθώ σε όλους μας να είμαστε γεροί, χαρούμενοι και ευγνώμονες για όσα έχει ο καθένας μας.

Ευχαριστώ πολύ όσους αντέξουν να διαβάσουν όλη την συνέντευξη.

• Η Φαίδρα Δρούκα παρουσιάζει το θεατρικό μονόλογο “Το υπέροχο μου διαζύγιο” της Geraldin Aron, σε σκηνοθεσία Κοραή Δαμάτη, στην Αθήνα, στο μικρό Άνεσις.